Confessions of a Male Rape Victim

Kalayaan sa Pagpili ng Laruan - SBA

2011-10-21T06:02:00.000-07:00

Ito po ay entry ng kaibigan nating si Kurog para sa Saranggola Blog Awards. Pakitulungan naman po siyang mapili para sa BlogSikat Award. Ang kailangan lang po ninyong gawin ay ang i-click ang link na ito at pagkatapos ay i-LIKE ang entry niya sa Saranggola Blog Awards blog. Salamat po sa inyong suporta!

My Bestfriend's Boyfriend (Part 36)

2011-10-05T20:19:00.000-07:00

“Ma!” Bati ko sa aking ina nang madatnan namin ito sasala na bitbit ang mga pinamili niya.

“O anak,” bati rin nito. “Jay, andito ka na pala.”

“Opo Tita, kumusta po?” bati rin naman ni Jay kay Mamahabang inaabot ang kamay upang magmano. “Tulungan ko na po kayo diyan.

“Anong oras ka ba dumating?” tanong ni Mama. “Isanglinggo ka nang hinihintay niyang si Cofee ah. Di nga mapakali ‘yan kanina pa.”

Nakita ko ang pagtataka sa mata ni Jay. “Kani-kanina langpo. May dinaanan pa po kasi ako.” sagot niya habang nakatingin sa akin na angmga mata ay nagtatanong.

“Ma,” pagsabat ko sa usapan nila habang nakataas angkanang kamay kung saan nakasuot ang singsing na bigay ni Jay. “Tingnan mo.”

Tumingin si Mama. “O, anong nangyari sa kamay mo?” tanongniya na ikinatawa ko.

“Ma, tingnan mo nga eh!” utos ko ulit habangpinapaikot-ikot ang mga mata.

Marahil ay nakuha na niya ang ibig kong sabihin at nakitakong nanlaki ang mga mata niya. “O, saan mo naman napulot ‘yang singsing na‘yan, Cofee?” As usual, panira ang tirade ni Mama. Haha!

“Ma!”

“Oo, na.” sagot niya na itinaas pa ang dalawang kamaytanda ng pagsuko. “Nagbibiro lang ako.” Kinindatan niya ako.

Muli kong ibinaling ang tingin ko kay Jay na ngayon aypalipat-lipat ang tingin sa aming dalawa ni Mama. Halata ang pagtataka.

“Kelan ba ang kasal, Jay?” tanong ni Mama.

“Ti-Tita?” tanong ni Jay.

“Ano ka ba, Mama na ang itawag mo sa akin.” sagot ni Mamana nakangiti ng pagkatamis-tamis.

“A-ano po?” nagtatakang tanong ulit ni Jay.

“Slow?” Biro ni Mama at tiningnan ako habang naka-angatang dalawang kilay at hindi ko na napigilan ang pagtawa.

“Ma!”

“Sorry! Di pwedeng mag-joke?”

“Hay nako,” usal ko sabay bungtong hininga. “Alam na niMama, Jay.”

“A-alam na? Ang alin?”

“Slow nga, Ma!” biro ko at sabay kaming tumawa ni Mama.Nang makabawi ay muli kong itinuon ang atensiyon ko kay Jay. “Alam na ni Mamana tayo na.”

“Ha?” gulat na tanong ni Jay na halos masamid pa.

“Oo, alam ko na,” sabat ni Mama. “At masaya ako para sainyo.”

“Ta-talaga po, Tita… Mama?” tanong ni Jay na nanlalakiang mga mata ngunit kita ang tuwa. “Sa-salamat po.” At saka tumingin sa akin atngumiti. Umakto siya na yayakapin ako ngunit Marahil ay naalalang kasama naminsi Mama kaya huminto siya.

“Asus, nahiya pa.” Si Mama. “Sige na.” At ako na angyumakap sa kaniya. “Hali nga kayo rito.” At sumali si Mama sa yakapan namin.

“Ma, may gusto po sana akong sabihin sa inyo.” Sabi kokay mama habang nakaupo kami sa hapag kaninan at kumakain ng almusal.

“Sige anak, makikinig ako.” sagot niya na nakangiti.

“Ma, di ko man poi to madalas sabihin sa inyo pero mahalko po kayo. Tandaan po ninyo na kahit ano pa po ang ipagtapat ko sa inyongayon, hindi po magbabago ‘yon. Mahal ko parin po kayo…”

“Anak,” pagputol ni Mama sa sinasabi ko. “Mahal din kita.Mahal ka namin ng Papa at Kuya mo. Kung ipagtatapat mo sa akin na bakla ka-”Huminto si Mama sa sinasabi at tinitigan ako sa mata. “-hindi ako magagalit.Alam ko na at alam na rin ng Papa at Kuya mo. Bata ka palang ay alam na naminng ganyan ka at hindi ka namin masisisi. Hinihintay lang namin ni ikaw mismoang magtapat sa amin. Oo, noong una ay nalungkot kami, nasaktan. Pero naisipnamin na hindi mo naman ginusto ‘yan. Tanggap ka namin anak, kahit ano ka pa.”

“Ma,” usal ko habang tumutulo ang mga luha sa aking mgamata. “Moment ko to, pero mas marami ka pang sinabi kesa sa akin.” At sabaykaming nagtawanan ni Mama. “Salamat po, Ma.”

“Halika nga rito,” utos sa akin ni Mama habang iminumwestraang upuan sa tabi niya. Nang makaupo na ako ay niyakap niya ako ng mahigpit. Atnang maghiwalay na kami sa pagkakayakap ay muli itong nagsalita. “Bastamag-iingat ka lang anak. Ayaw ka naming masaktan. Pipiliin mo lang kung sinoang mamahalin mo.”

“Ma, meron pa po akong isang sasabihin sa inyo.”

“Si Jay ba?” tanong ni Mama na lalo kong ikinagulat.“Alam na rin namin ang tungkol sa inyo, anak.”

“Ta-talaga po, Ma? Pano?”

“Halata naman sa inyo, anak. Hindi nga kayo halosmagdikit sa tuwing bumibisita siya dito sa bahay, pero kita naman sa mga mataninyo na mahal ninyo ang isa’t isa”

“Si Mama talaga. Wala na ba akong maililihim sa inyo?”

“Wala,” sagot ni Mama at nakita ko ang biglang pagdilimng mga mata niya. “Alam ko na rin kung ano ang mga pinagdaanan ninyong dalawani Jay, anak.”

“A-ano pong ibig ninyong sabihin.”

“Yung tungkol kay Ann,” sagot ni Mama at pinahid angluhang nagbabadyang lumabas sa kaniyang mga mata. “Alam ko kung ano angpinagdaanan mo anak. Pasensiya ka na kung hindi ka namin nadamayan. Alam ko satuwing malungkot ka at alam kong nagdurugo ang puso mo. At sa tuwing nakikitakita sa ganong estado ay nadudurog din ang puso ko. Hindi ko magawang damayanka anak dahil alam kong itinatago mo pa ang tunay mong pagkatao. Pero ngayongalam mo na na alam na namin kung ano ka talaga, makakaasa ka na lagi kamingnarito upang damayan ka.”

“Salamat po, Ma.” ang tanging nasambit ko at niyakap kosiya. Sabay kaming umiyak. Ang sa akin ay luha ng kaligayahan dahil nalamankong tanggap ako ng aking pamilya ngunit ang mga luha ni Mama ay alam kongdahil sa sakit na nararamdaman. Alam kong lumuluha siya para sa akin, dahil samga pinagdaanan ko.

“Pano po ninyo nalaman ang tungkol sa mga nangyari saamin ni Jay, Ma?” tanong ko nang pareho na kaming makabawi sa pag-iyak.

“May espiya ako,” sagot ni Mama sabay tumawa. “Isa sa mgakaibigan mo.”

“Ha? Sino po?”

“Wag mo nang alamin anak, baka masabunutan mo pa.”

“Ma! Bakla nga po ako pero di ako nananabunot!”

“Alam ko anak, biro lang ‘yon.”

“Pero nangungurot ako, Ma!” Ganting biro ko at mulikaming nagtawanan.

“Kailan mo ba ipapakilala sa akin si Jay?” Tanong ni Mamana dahilan ng muli naming pagseseryoso.

“Kilala niyo na siya, diba?”

“Ang ibig kong sabihin, kalian mo siya ipapakilala bilangnobyo mo?”

“Ay,” sagot ko. “Kailangan pa ba ‘yon?”

“Oo naman,” sagot ni Mama. “Para ma-interogate namin siyang Papa mo.”

“Hay nako, si Mama talaga.” sagot ko at saka nag-isip.“Bukas. Siguradong pupunta ‘yon rito dahil Valentine’s Day.”

“Sigurado ka ba anak?” Tanong ni Mama. “Diba isang linggona kayong di nag-uusap?”

“Pati ba naman ‘yon alam ninyo?”

“Meron bang nakakaligtas sa akin, anak?”

“Malamang wala.”

“Halika na nga lang rito,” sabay yakap sa akin naginantihan ko rin ng mahigpit na yakap.

“Ma, akala ko ako ang magtatapat sa inyo,” biro ko. “Perokayo pa pala itong nagtapat sa bandang huli.”

“O, bat malungkot ka?” tanong ko kay Jay nang makita koang ekspresyon ng mukha niya matapos kong ikuwento ang mga nangyari kahapon sapagtatapat ko kay Mama.

“Sorry, Kopiko…” sagot niya. “Naalala ko lang kasi ‘yungmga nangyari. Dahil sa akin nasaktan ka.”

“Ano ka ba,” sagot ko. “Tapos na ‘yon. At diba, dapat aynagsasaya tayo ngayon dahil alam na nila Mama ang tungkol sa atin at tanggapnila tayo?”

Nagbuntong hininga siya at saka ngumiti. “Sino kaya ‘yungespiya ni Mama?”

“Ewan.” sagot ko ko. “Pero may gusto akong malaman.”

“Ano ‘yon?”

“Bakit isang linggo kang di nagparamdam sa akin ha?”

ITUTULOY…

Cofee's Note: Doon po sa nagtanog kung ayaw ko ba o kung wala akong balak na i-post ito sa Bi Out loud, pasensiya na po pero wala po akong balak gawin 'yon. I know kase that most of the stories there are fictitious and this one is different. Kaya dito nalang po siguro ito.

Update naman on my current condition, nakakalakad na po ako without any help of anybody o kahit ng crane. Deretso na rin po ang lakad ko ngayon. Hehe.

Thanks po sa mga sumusuporta!

My Bestfriend's Boyfriend (Part 35)

2011-10-01T06:12:00.000-07:00

“Tita,” nanginginig ang boses ko. “Pwede po ba akong pumunta sa inyo ngayon?”

“Ha?”

Imbis na sagutin siya ay mabilis kong tinahak ang daan papunta sa bahay nila. Sa bahay kung saan naroon ang taong nagsabing mahal ako. Ang taong una nang nanakit sa damdamin ko, pinatawad ko at ngayon, unti-unti na namang dinudurog ang puso ko. Sa bawat hakbang ko ay kasabay ang pagpatak ng mga luha at ang pag-iisip kung ano ba ang magiging reaksiyon ko sa madadatnan ko.

“Cofee, hijo,” tawag sa akin ni Tita Helen na sinusubukang sumabay sa mabibilis kong hakbang. “Sandali lang.”

Hindi ko siya pinansin. Alam kong wala siyang kasalanan ngunit ina siya ni Ann. Isa sa mga taong nagpapahirap sa aking kalooban. Binilisan ko pa ang paglalakad ko, desididong harapin kung ano man ang katotohanan ngunit nang matanaw ko na ang gate ng bahay nila ay unti-unti akong nawalan ng lakas upang magpatuloy. Isang bahagi ng utak ko ang umaasang wala doon si Jay ngunit nang aktong bubuksan ko na ang gate ay siya namang paglabas ni Jay ng bahay.

“Cofee?” tanong ng nanlaki ang matang si Jay. “A-anong ginagawa mo rito?”

Ikaw, anong ginagawa mo rito? Taksil ka! Pinaasa mo ako! Di ka na nakuntentong saktan ako nung una! Hayop ka! Sigaw ng puso ko na hindi ko na naisatinig nang sa likod ni Jay ay lumabas ang sumisigaw na si Ann.

“Jay!” Sigaw ni Ann, ang mga pisngi ay basing basa ngluha. “Bumalik ka rito! Hindi pa tayo tapos!”

“Ilang bese ko bang sasabihin sa iyo?” pasigaw na sagot ni Jay matapos nitong harapin si Ann. “Tapos na tayo! Wala ka nang magagawa kaya tigilan mo na ako! Hayaan mo na kami!”

“A-anong nangyayari dito?” sagot ko na hindi nakatanggap ng sagot.

“Hindi!” sigaw muli ni Ann. “Alam kong naguguluhan ka lang! Libog lang ‘yang nararamdaman mo! Lilipas din ‘yan!”

“Mali ka Ann! Mahal ko si Cofee!”

“Pero lalaki siya! Pareho mo! Hindi siya nababagay sa’yo! Ako, isang babae ang nararapat para sa’yo!”

Tama siya. Hindi ako ang nababagay para kay Jay. Parang isang sibat na tumarak sa puso ko ang mga salitang iyon. Magsisimula na sana akong mag-emote nang muling magsalita si Jay.

“Tama ka, pareho kaming lalaki. Kaya ibig sabihin non Ann, bakla ako! Bakla! Kaya pabayaan mo na ako! Si Cofee ang mahal ko at hindi na ikaw.”

“Hindi ka bakla, Jay--“ muling pagpipilit ni Ann na hindi na pinatapos pa ni Jay.

Muling humarap sa akin si Jay. Ang ekspresyon nang mukha niya ay nagbago, mula sa pagiging gali ay napalitan iyon ng lungkot. Marahil ay dahil sa nakitang nasasaktan ako.

“Tara na,” malumanay na usal ni Jay matapos akong hawakan sa siko at inakay palayo sa bahay nila Ann.

Nakita ko si Tita Helen. Nakatayo lang doon at nang magtama ang aming mga paningin ay nakita ko ang lungkot sa mga mata nito. Ang ekspresyon niya ay mukhang humihingi ng tawad. Planado ba nila ito? Ang sabihin sa akin na nagkabalikan na sila Ann at Jay? Tapos ano? Mga tanong na naglalaro sa isip ko sa mga sandaling iyon na nabigyan lamang ng kasagutan nang minsang makatanggap ako ng text mula kay Tita Helen. Sinabi niya na pinakiusapan daw siya ni Ann na puntahan ako upang sabihing nagkabalikan na sila ni Jay. Ang balak niya ay painumin si Jay ng pampatulog, dalhin sa kwarto at hubaran upang kung sakaling pumunta man ako sa bahay nila ay madatnan ko itong hubo’t hubad.

Si Ann naman ay walang tigil ang pagsigaw, nakikiusap na pakinggan man lang siya ni Jay. Ngunit naging matigas si Jay na hindi man lang siya nilingon. Si Ann ay yakap ng kaniyang ina upang pigilan itong humabol pa sa amin.

...oooOOOooo...

“I’m sorry,” simula ni Jay matapos ang mahabang katahimikan. Ilang minuto na rin nang makauwi kami ng bahay. Mabuti na lamang ay walang tao doon nang dumating kami kaya walang nakakita sa akin na humihikbi habang paakyat sa kwarto ko. “Umiyak ka na naman dahil sa akin.”

“Hindi mo naman kasalanan ‘yon,” sagot ko habang hinahaplos ang mukha niya. “Kasalanan ‘yon nung mag-inang sugo ata ng kadiliman.”

“Kawawa naman si Tita Helen,” usal ni Jay matapos magpakawala ng buntong hininga. “Nagawa pa niyang gawin ‘yon dahil lang sa anak niya.”

“Di mo naman siya masisisi. Kung ako siguro si Ann, ganun din ang gagawin ng nanay ko. Lalo na’t ilang beses nang nagtangkang magpakamatay si Ann.”

“Sa bagay, tama ka.” sagot ni Jay pagkatapos ay biglang sumeryoso ang mukha.

“Bakit?” tanong ko sa kaniya nang makalipas ang ilang minuto ay hindi parin ito nagsasalita.

Imbis na sumagot, inilabas ni Jay mula sa kaniyang bulsa ang isang maliit na kahon. Nagsimulang manlaki ang mga mata ko. Sa hitsura palang ng kahon, alam ko na kung ano ang laman nito. Lumuhod siya sa harapan ko bago nagsalita, “Will you marry me?”

Alam kong imposibleng mangyari ngunit lubos parin ang kasiyahang dulot ng mga salitang ‘yon sa akin. Kita ko sa mga mata niya ang sinseridad, ang pagmamahal at ang pamumuo ng luha sa mga ito. Bumibilis ang paghinga ko kasabay ng pagbilis ng puso ko. Sasagot ba ako ng oo? Nasisiraan na ba ako? Bakit ba nagdadalawang isip ako? Hindi naman sa possible kaming ikasal. Handa na ba ako na tanggapin siya? Na ibigay ng buo ang sarili ko sa kaniya? Bakit hindi? Napatunayan na niya ang pagmamahal niya sa akin at alam kong mahal ko rin siya.

Tumango ako bilang sagot. Unti-unti na ring namuo ang luha sa mga mata ko.

“Talaga?” sigaw ni Jay. “Yes!”

Tuluyan na akong naiyak dahil sa ligayang nararamdaman. Engaged na ako. Kahit alam kong malayong mangyari na ikasal kami, kuntento na ako.

“Wa-wag kang umiyak,” pakiusap ni Jay habang pinupunasan ng mga daliri niya ang mga luha ko. Unti-unting Lumapit ang mukha niya sa akin at ang sumunod kong naramdaman ay ang paglalapat ng mga labi namin. Naramdaman ko ang isang kamay ni Jay na lumapat sa aking dibdib. Marahan itong gumagalaw na tila may hinahanap. Napaungol ako nang mahanap ng mga daliri niya ang pakay nito. Pinisil-pisil niya ang kaliwang utong ko habang ang kaliwang kamay niya ay humihimas sa likod ko.

Muling gumalaw ang kanang kamay niya pababa sa aking pusod. Hinawakan niya ang laylayan ng suot kong T-shirt na pambahay at itinaas iyon upang hubarin nang marinig namin ang pagbukas ng gate ng bahay.

“Sayang,” usal ni Jay.

“Anong sayang?” sagot ko sa kaniya na ang tono ay parang sinesermunan siya. “Wala akong balak gawin ‘yun ngayon no!”

“Daya naman!” pagmamaktol ni Jay. “Wala ka na ngang gift sa akin ngayong Valentine’s tapos di pa natin pwedeng gawin?”

“Anong wala? May regalo ako sa’yo.”

“Talaga?” tuwang-tuwang tanong ni Jay. “Nasaan?”

“Halika rito!” pag-aaya ko sa kaniya matapos akong tumayo at hawakan ang kamay niya upang akayin palabas ng kwarto ko.

“San tayo pupunta?” nagtatakang tanong ni Jay.

“Kay Mama.” sagot ko habang binibigyan siya ng isang nakakalokong ngiti.

“Ha?” halos pasigaw na tanong niya at huminto sa paglalakad. “Si Tita pa ang pinabili mo ng regalo para sa akin?”

Imbis na sagutin siya ay muli kong hinila ang kamay niya upang magpatuloy sa paglalakad.

ITUTULOY…

Cofee’s Note: Pasensiya na po kayo kung Medyo natagalan ang update. Ano, natuwa ba kayo sa bagong chapter? Akala niyo siguro ay pinagtaksilan na naman ako ni Jay ano? Hinde! Haha. Well, kung natuwa kayo sa chapter na ito, hintayin ninyo ang susunod. Abangan ninyo kung ano ba ang regalo ko kay Jay. May hula ba kayo kung ano ‘yon? I-post niyo lang po sa comment box. Matutuwa po ako kung may makakahula kung ano ito.

Oo nga pala, bago ko makalimutan, salamat po sa mga patuloy ng sumusubaybay sa kwento ko. Pati na rin sa mga dumadalaw sa Literatures of Love. Sana po ay patuloy kayong sumuporta at kung may sarili po kayong kwento, pwede po ninyong i-post sa site na iyon.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 34)

2011-09-10T04:09:00.001-07:00

“Napag-usapan na natin ‘yan diba?” pagpapaalala sa akinni Jay na may bahid ng pagkainis. “Bakit ba masyado kang mapilit?”

“Nag-aalala lang naman kasi ako,” sagot ko sa kaniya.“Kakausapin mo lang naman siya tapos tapos na.”

“Bakit ba anghilig mong magpauto sa babaeng ‘yon?” halospasigaw na niyang tanong sa akin.

“Hindi naman sa nagpapauto ako sa kaniya.” sagot ko.“Siyempre, kahit papaano ay naging kaibigan ko siya kaya di mo maaalis sa akinang mag-alala.”

“Hay nako,” frustrated na usal ni Jay. “Kung di lang kitamahal eh.”

“Pupunta ka na?” masaya kong tanong.

“Oo,” sagot niya sabay buntong hininga. “Pero sasamahanmo ako.”

“Yes!” sigaw ko. “Thanks, Cofee Mate!”

“Coffee Mate?” nagtatakang tanong ni Jay.

“Cofee’s perfect mate.” tugon ko sabay dila na parangbata.

“Korni…” usal niya na iniikot-ikot pa ang mata.

“Ah ganon…” paghahamon ko. “Ayaw mo?”

“May sinabi ako?” nakangisi niyang tanong. “Siyempregusto ko! Gustong-gusto!”

Napagdesisyunan namin na pagkahatid niya sa akin saPampanga ay sabay namin kakausapin si Ann. Dumeretso kami sa ospital kung saannagpapagaling parin siya. Naging maayos ang pag-uusap naming dalawa ngunit nangkakausapin na niya si Jay ay nakiusap ito na gusto niya siyang makausap ngsarilinan kaya wala akong nagawa kung hindi lumabas ng kwarto. Sakto namangnanduon sa labas ng kwarto si Tita Helen kaya hindi ko man lang nagawangmakinig sa pag-uusap nilang dalawa.

Nang matapos silang mag-usap ay tinanong ko si Jaytungkol sa naging pag-uusap nila at ang sabi lang niya ay nakumbinsi na niya siAnn na huwag nang maghabol pa dahil wala nang pag-asang magkabalikan pa sila.

Nagdaan ang isang linggo at balik eskwela na naman ako. Hindimaipinta ang ligayang nararamdaman ko dahil sa takbo ng relasyon namin ni Jay.Hindi naman na ako nakaramdam ng kahit anong guilt na hindi ko natupad angpangako ko kay Ann dahil sinubukan ko naman.

Isang linggo. Pebrero na. Isang linggo bago ang February14 ay naramdaman ko na tila nanlalamig ang pakikitungo sa akin ni Jay. “Anobang problema niya?” tanong ko sa isip ko. May nagawa ba ako? Wala naman sapalagay ko. “Alam ko na!” usal ko na parang tanga dahil wala naman akongkausap. “Siguro may pinaplano yun para sa Valentine’s Day.

Nanatailing malamig ang pakikitungo niya sa akin na hindiko naman ikinabahala. Naisip ko na nagkukunwari lang siya dahil maypinapalanong sorpresa para sa Valentine’s Day. Walang text at walang tawag.Isang araw ay bigla na lamang akong nakatanggap ng isang text mula sa kaniya.Nagsasabi na gusto daw niya akong kausapin at importante daw ito.

“Ano kayang gusto nito?” tanong ko sa sarili ko. “Ayawnamang mag-reply at hindi sinasagot ang tawag ko.” Nanatili akong nag-iisip atpaulit-ulit na binasa ang text niya. Napangiti ako nang makita ang date na nakasulatdoon. February 14 na pala ngayon. Siguro ay ngayon na niya gagawin ang sorpresaniya. Mamaya din kasi niya ako gustong kausapin at pupuntahan daw niya ako. Satext niya ay nasa Pampanga na daw siya at may dinaanan lang.

Hindi ako mapakali. Hindi ko alam kung anong oras siyadadating kaya naman maaga akong naligo at nagbihis. Gustuhin ko mang pumirmi saloob ng bahay ay di ko magawa. Parang may sariling buhay ang aking mga paa nadinala ako sa tapat ng bahay namin. Pagtapak palang ng paa ko sa labas ng gateay may narinig akong isang boses na tumatawag sa pangalan ko.

“Cofee,” tawag ng isang pamilyar na boses. Nilingon koang dereksyon na pinanggagalingan nito.

“Tita Helen,” bati ko sa kaniya. “Kayo pop ala. Kumustapo?”

“Ayos lang naman.” sagot nito. “Buti nalang at nakitakita.”

“Bakit po?” tanong ko. “May kailangan po kayo?”

“Wala naman, hijo.” sagot niya. “Gusto ko langmagpasalamat.”

“Magpasalamat?” inosente kong tanong. “Para saan po?”

“Sa pagtulong mo sa anak ko.” sagot niya matapos hawakanang dalawa kong kamay. “Di mo alam kung gaano mo siya pinasaya.”

“A-ano pong ibig ninyong sabihin?” nagtataka kong tanong.Nagsimula akong makaramdam ng takot sa susunod na maririnig mula sa matandangbabaeng kausap ko. “Di ko po kayo maintindihan.”

“Naku,” nakangiti nitong usal. “Di mo pa ba alam?”

Hindi ako sumagot. Tiningnan ko lang siya na parangnagtatanong.

“Nagkabalikan na kasi sina Jay at Ann.” masaya niyangbalita. “At dahil iyon sa’yo!”

Nagsimulang bumilis ang tibok ng dibdib ko pati na rinang paghingi ko. Hindi ako makapaniwala sa narinig at hindi ako maniniwala.

“Sa totoo niyan,” pagpapatuloy ni Tita Helen. “Nasa bahayngayon si Jay.”

Hindi ko alam kugn ano ang iniisip ni Tita Helen sa mgasandaling iyon. Alam kong nahalata niya ang kakaiba kong reaksiyon sa mgaibinalita niya. Hindi man ako nagsalita, alam kong bakas sa mukha ko ang gulat.Ang pagtitiis ng sakit na nararamdaman. Ang pagpipigil ng biglang pagdaloy ngmatinding emosyon.

“Na-nasa bahay ninyo?” nauutal kong taong sa kaniya.“Siya siguro ‘yung sinasabi niya sa text na dinaanan niya bago makipagkita saakin.” sambit ko sa sarili.

ITUTULOY…

SPECIAL CHAPTER # 1

2011-09-10T04:04:00.000-07:00

Ito po yung ilalagay ko sana sa Special Chapter na bila ko ring binawi. Hehe. Sinabi ko na spoiler siya kase malalaman ninyo na may communication parin kami ni Jay kaya nagawa kong hingin yung point of view niya for the story. Ito po yung side of the story niya nung nasa bahay kami nila Niel at inutusan siya niTita Susan na tawagin kami dahil kakain na.

JAY’s POINT OF VIEW

“Jay,” tawag sa akin ni Tita Susan habang nakaupo kami saharap ng mesa at naghihintay. “Paki-tawag mo na nga ‘yung dalawa paramakapagsimula na tayo.”

“Opo, Tita,” sagot ko sabay tayo para tunguhin ang kwartonamin ni Cofee.

“Diba galit ka sa kaniya?” ang narinig kong tanong ni Nielkay Cofee. Di ko naman gustong makining sa usapan nila pero ayoko rinistorbohin sila sa pag-uusap kaya nanatili na lamang ako na nakatayo sa labasng kwarto upang hintayin silang matapos mag-usap.

“Dati ‘yun,” narinig kong sagot ni Cofee na mahinahon angboses. “Nag-sorry na siya at nangakong di na ako ulit sasaktan.”

Nang marinig ko iyon ay napagtanto kong ako pala angpinag-uusapan nila.

“Naniwala ka naman?” tanong muli ni Niel

“Oo,” sagot ni Cofee. “Para kang bata. Dami mong tanong.”

“Pa’no si Ann?” tanong muli ni Niel na ikinagulat ko. “Diba girlfriend niya parin ‘yun?” at parang diniinan pa niya ang pagkakasabi ngsalitang girlfriend.

“Anak ng!” sabiko sa isip ko at pinalo ko pa ng sariling palad ang aking noo. “Nakalimutan kong sabihing wala na kami niAnn. Patay!”

Katahimikan ang bumalot sa loob ng kwarto. Makalipas angilang sandal ay nagsalita na rin ito.

“Tara, kain na tayo,” at narinig kong may naglalakadpalapit sa pintuan. Mabilis akong naglakad pabalik sa dining area.

“O, nasan na sila?” tanong ni Tita Susan.

“Susunod na daw po,” sagot ko naman. Alam ko naman kasingkasunod ko na rin sila.

Sinisisi ko parin ang sarili ko sa pagkakalimot nasabihin kay Cofee ang tungkol sa status namin ni Ann. “Ang-tanga mo!” sumbat kosa aking sarili. “Ano kayang iniisip ni Cofee?”

Nakipag-talo pa si Cofee kay Heidi tungkol sa upuan. NangMakita kong ayaw niyang umupo sa tabi ko ay nasiguro kong galit ito. “Wag sana akong mabasted!” bulong ko sasarili. “Argh! Di bale, babawi ako. Magpapaliwanag ako.”

Laking tuwa ko nang pumayag din siyang umupo sa upuangnasa tabi ko. “Alam ko na! Pagsisilbihan ko siya. Sigurado, matutuwa siyasa akin.”

“Anong ginagawa mo?” tanong ni Cofee matapos ko siyangtanungin kung anong gusto niyang ulam.

“Ha?” tanong ko sa kaniya. Ngunit alam kong ang tinutukoyniya ay ang paglalagay ko ng kanin sa plato niya.

“May kamay po ako at kaya kong gawin ‘yan mag-isa.”

“Patay! Di atauubra ang style ko.”

“Ah…”sagot ko nalang. “Sinisimulan ko nang manligaw.”

Halatang nahiya siya sa sinabi ko. Lumingon-lingon pasiya sa mga kasama na parang sinusuri ang kanilang reaksyon. Ako naman, walaakong pakealam kahit ano pang isipin nila. Basta Masaya ako na kasama ko atpinagsisilbihan si Cofee.

“Alam ko na!” natutuwang sabi ko. “Tikman mo nalanglahat.”

Nilagyan ko ng lahat ng putahe ng ulam ang pinggan niCofee.

“Ako nagluto niyan lahat,” pagyayabang ko.

“Anong ikaw?” sabat ni Niel na maasim ang mukha.

“Ay, kami pala. Kami ni Niel.” Pagbawi ko sabay ngiti kayNiel. Natawa nama si Cofee kaya nakahinga ako ng maluwag.

“Cute mo!” sabay pisil ko sa ilong ni Cofee.

“Aray!” reklamo niya sabay palo sa kamay ko.

“Patay na naman!Wrong move ka lagi!” Sumbat ko sa isip ko.

“Aw,” nagkunwari rin akong nasaktan. “Sakit naman non.”

“Mas masakit ‘yung ginawa mo!” reklamo niya ulit.

Masakit? Ang-hina lang non ah. Sensitive? Pero, hindikaya ay yung tungkol sa usapan nila ni Niel ang tinutukoy niya? Di bale,tatanungin ko siya mamaya. Papaliwanagan ko siya. Di pwedeng magalit sa akin siCofee ko.

“Sorry…” ang pagpapa-cute ko sa kaniya na parang gumananaman dahil ngumiti narin siya.

“Ang-kesoninyo!” si Tita Susan. “Na-miss ko tuloy ang papa ni Niel.”

My Bestfriend's Boyfriend (Part 33)

2011-09-04T18:29:00.001-07:00

Hihingal-hingal ako na muling napabagsak ang katawan sakama. Siya man ay habol habol ang hininga na ibinagsak ang katawan sa akingtabi, ginawang unan ang aking braso. Nagsimula siyang salsalin ang sarilingari.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko sa kaniya.

“Nagjajakol,” paputol-putol niyang sagot na pinupuno ngmga maliliit na ungol ang bawat syllable.

Napangiti ako sa sagot niya. Mahal nga ako ni Jay. Kahitna nagawa pa niyang paligayahin ako sa pamamagitan ng kaniyang bibig ay hindiniya nakuhang ipagawa sa akin ang parehong bagay. Bagkus ay nakuntento nalamang siya na magpaligaya ng sarili. Marahil ay iniisip na hindi pa ako handa.Ngunit handa na ako. Nang makita ko kung gaano siya nahirapan sa ginagawa niyakanina ay nabuo na sa isip ko na gagawin ko rin ang lahat upang mapaligayasiya.

Nagsimula akong kumilos paibabaw sa kaniya na nagpatigilnaman sa pagpapaligaya niya sa sarili. Nalasahan ko ang sarili kong katas nanghalikan ko siya sa labi. Sandali kaming naghalikan hanggang bumaba ang akinghalik sa kaniyang leeg pababa sa kaniyang dibdib, sa magkabilang uton, pababasa kaniyang pusod.

Umungol siya sabay ng pagliyad ng buong katawan nanghawakan ko ang matigas niyang ari.

“Cofee…” sambit niya na parang nagtatanong.

“Shh…” suway ko sa kaniya. Ipinikit ko ang aking mga mataat ibinuka ang aking bibig at sinimulan kong isibo ang ulo ng kaniyang ari. Pinigilanko ang maduwal upang hindi siya makaramdam ng kahit anong guilt tulad ngnaramdaman ko kaninag siya ang nagpapaligaya sa akin. Hindi ako sanay ngunitpinilit kong gayahin ang ginawa niya.

Ungol lang ng ungol si Jay sa ginagawa ko habangpinaglalaro ang mga daliri niya sa aking buhok. Hindi man sigurado ay parang ang mga ungol na iyon ang nagingkumpirmasyon na napapaligaya ko nga ang taong mahal ko.

Pinilit kong isagad ang pagkakasubo ng ari niya ngunithalos kalahati lang ang nakaya ko sa laki ng ari niya. Mas malaki ang ari ni Jaykaysa sa akin. Gayun pa man ay ramdam kong nasasarapan siya sa ginagawa ko kayalalo akong ginanahan na ipagpatuloy iyon. Taas baba, paminsan minsan ayniluluwa iyon upang dilaan ang katawan ng ari niya, pati ang bayag niya.Paminsan minsan ay sinusubo ko ang bayag niya. Isa pagkatapos ng isa. Papalitpalit. Pabalik balik ang pagsubo ko ng ari niya, ang pagdila doon at angpaglalaro ng mga bayag niya gamit ang aking bibig at dila.

Di ko alam kung saan ko natutunan gawin ang bagay na iyonngunit parang may sarili nang buhay ang katawan ko. Sa tuwing mararamdamannitong naliligayahan ang kasiping ko ay parang may bagong bagay itongmaiisipang gawin upang paigtingin pa ang ligayang naidudulot sa kapareha.

Ilang sandali lang ay naramdaman ko na anglalong paglaking ari ni Jay sa loob ng aking bibig. Pati ang mismong katawan ni Jay aysumasabay na sa pagtaas baba ang aking ulo. Parang sinasabayan niya ang ritmonoon at sa bawat ulos niya pataas ay ang pagbaba naman ng aking ulo. Taas-babahanggang sa maramdaman kong lalabasan na siya. Inihanda ko ang aking sarili.Bahagya kong iniluwa ang kaniyang alaga, itinira lang sa loob ang ulo nitohanggang sa labasa na nga siya. Mainit ang katas ni Jay. Hindi ko agad iyonnilunok. Inipon ko lang iyon sa loob. DI ko iniluwa ang ari niya hangga’tnararamdaman kong pumipintig pintig pa iyon. Nang marinig ko siyang huminga ngmalalim ay saka ko naman tuluyang iniluwa ang ari niya. Umangat ako at itinapatang mukha ko sa mukha niya. Nasa loob parin ng aking bibig ang katas niya nghalikan ko siya. Halatang nagulat siya sa ginawa ko. Inilipat ko ang kalahatinng katas niya sa bibig ni Jay at pagkatapos ay nilunok ko ang natitira at ganondin ang ginawa niya sa sarili niyang katas na naisalin ko sa bibig niya. PInaloniya ang aking puwet na parang pinapagalitan ako sa kapilyuhan ko habangnaghahalikan parin kami. Naghalong laway at katas niya ang nalasahan ko naparang nagpasarap pa sa ginagawa namin halikan.

Nang kapwa kami mapagod ay humiga na ako sa tabi niya atang bisig naman niya ang ginawa kong unan. Isinubsob ko ang mukha ko sakili-kili niya atsaka hinalikan iyon. Mabango naman iyon dahil kaliligo langnamin kaya dinilaan ko na rin iyon. Nang manggigil ako ay kinagat ko iyon. Tawalang ako ng tawa sa naging reaksiyon niya dahil alam kong talagang nasaktansiya.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 32)

2011-09-04T18:27:00.001-07:00

Naputol ang paggunita ko sa naging usapan namin ni Jaykanina habang naghahapunan nang maramdaman ko siyang hawakan ang ari ko. Ganunna pala siya katagal na nakatitig sa ari ko. Siguro ay hindi niya kaya atnaiintindihan ko siya. Muli ko siyang tiningnan at laking gulat ko nang makitako siyang pumikit at ibinuka angkaniyang bibig at dahan dahang nilalapit iyon sa aking ari habang inilalabasang dila.

“Jay,” nanginginig kong tawag sa pangalan niya. “Wag monang ituloy please.”

Huminto naman siya sa ginagawa niya at nag-angat ngtingin sa akin. Huminga ako ng malalim bago nagsalita.

“Wag mo nang gawin kung ano mang balak mong gawin.” mulikong pakiusap. Hinila kosiya patabi sa akin at isinubsob ko ang mukha ko saleeg niya. “Ayokong gumawa ka nang isang bagay na baka pagsisihan mo lang sahuli.”

“Cofee…” usal niya na nanginginig ang boses. Nahalata kosa kaniya ang takot. Marahil ay natatakot siya sa muntik na niyang gawinkanina.

“Tingnan mo,” usal ko. “Halatang natatakot ka atnanginginig pa yang boses mo.”

“Di ako natatakot.” sagot niya.

“Wag ka na ngang magkaila pa,” bira ko sa kaniya na nakangiti.“Halata naman eh.”

“Di ako takot,” pagpipilit niya. “Kinakabahan lang dahilfirst time ko.”

“Ganun na rin yun.” sagot ko. “Wag mo nang gawin Jay.Ayokong gawin mo iyon sa akin. Lalaki ka Jay. Alam kong sa puntong ito aynaguguluhan ka parin. Kaya wag mo na munang gawin. Ayokong dumating yung arawna marealize mo na mali ka pala ng akala, na hindi pala talaga ako ang mahal moat babae pala talaga ang para sayo. Ayokong pagsisihan mo ang kung anomangbagay na ginawa natin pag dumating na ang araw na iyon.”

“Ano ba yang sinasabi mo?” tanong niya. “Kung iniisip mona hindi pa ako sigurado sa pagkatao ko, mali ka. Alam ko na mahal kita.Sigurado ako sa bagay na iyon at malugod kong tatanggapin kung anoman angkalakip ng pagmamahal ko para sa iyo. Kung may kailangan man akong pagsisihan,saka ko na gagawin. Sa huli nalang ako magsisisi. Basta sa ngayon, sigurado naako sa mga gusto kong gawin. Sigurado ako na ikaw ang mahal ko at kaya kongtanggapin kung ano na ako ngayon dahil ikaw ang dahilan ng lahat ng ito. Handaakong gawin ang lahat ng bagay kahit na mga bagay na kahit sa panaginip ayhindi ko naisip na gagawin ko pala mapatunayan lang na totoo ang nararamdamanko para sa’yo.”

“Wala naman akong duda sa pagmamahal mo sa akin,” sagotko. “Ayoko lang talaga na may pagsisihan ka sa bandang huli.”

“Kung natatakot ka na pagsisihan ko ang pakikipagtalik saiyo, hinding hindi mangyayari iyon.” tugon niya na may conviction angpananalita. “Sigurado na ako sa iyo. Hangga’t gusto mo akong makasama, sa iyolang ako. Hangga’t mahal mo ako, ikaw lang ang mamahalin ko. At kahit nadumating ang araw na ikaw naman ang makarealize na hindi pala ako ang para saiyo, mamahalin parin kita.”

Muli siyang kumilos at pumatong sa akin. Hinalikan ako salabi, pababa sa leeg, sa dibdib, sa magkabilang utong at sa pusod. Isangmahabang ungol ang nabitiwan ko nang maramdaman ko na ang dila niya na dumampisa pinakaulo ng ari ko. Ramdam ko ang panginginig ng kamay niya. Naaawa ako sakaniya sa pagkakataong iyon dahil alam kong hindi talaga niya kaya ngunitginawa parin niya. Ang nanlambot kong ari ay muling tumigas dahil sa sensasyongdulot ng laway niya sa ulo nito. Ilang segundo lang ay narating na ng aking ariang sukdulang ng katigasan nito. Naramdaman kong kumilos ang kaniyang dila atpinaglaro niya iyon sa palibot ng ulo ng aking alaga. Hindi ko mapigilan angmapaliyad sa sarap na nadarama ko sa bawat pagdampi ng dila niya doon. Mainitang laway niya na lalong nakakapagdulot sa akin ng sensasyon. Di ko nanamalayan na tuluyan na palang namatay ang kaunting tama ng alak sa akingkatawan.

Muling kumilos ang dila niya. Pinatigas niya iyon at tilapilit na ipinapasok iyon sa labasan ng aking ihi. May kaunting hapdi akongnaramdaman ngunit nakapagdagdag lamang iyon sa sarap ng ginagawa ni Jay. Dumulasang dila niya sa ilalim ng ulo ng aking alaga at naramdaman ko na iyon nabinalot ng kaniyang maninipis na labi. Muli akong napaliyad at napaungol sasarap na dulot nito sa akin. Habang nakabalot ang masikip niyang bibig sa ulong aking alaga ay pinaglalaro niya sa palibot nito ang kaniyang dila.

“Jay,” tawag ko sa kaniya. “Akala ko ba first time mo?Bakit parang anggaling mo?”

Naramdaman ko namang natawa siya sa tanong ko habang suboparin ang ulo ng alaga ko. Iniluwa niya iyon at nagsalita. “First time ko nga,”sagot niya. “Virgin ka lang kaya masyado kang nasasarapan.” sabay hagikgik.Parang napahiya naman ako sa sinabi niya. First time ko nga naman makipagtalik.

Muli kong naramdaman ang mainit niyang dila sa ulo ngaking alaga. Dumulas iyon pababa sa kung sa ekstrang balat na naiwan dahil sapagkakatuli. Pinaglaruan niya iyon gamit ang kaniyang dila at sinipsip sipsippa iyon gamit ang kaniyang bibig. Isang ungol muli ang nabitawan ko dahil satindi ng sensyasyong idinudulot niya sa akin.Dumulas muli pababa ang kaniyangdila sa katawan ng aking alaga hanggang sa aking mga bayag.

“Jay, tama na.” pakiusap ko sa kaniya. “Di ko na kaya.”

Parang di naman iyon narinig ni Jay bagkus ay parangginalingan pa niya ang pagpapaligaya sa akin. Bumalik ang paglalaro niya sa ulona aking alaga. Muli niya iyong isinubo at pinaglaruan ng kaniyang dila.

“Aray!” sigaw ko nang tangkain niyang ituloy ang pagsubosa ari ko. Naramdaman ko kasing sumayad ang ngipin niya dito.

“Sorry,” usal niya habang subo parin ang alaga ko nanakapagpatawa naman sa akin.

Muli niyang sinubukan na isagad ang pagkakasubo ng alagako. Naramdaman kong lalo niyang ibinuka ang kaniyang bibig . Ramdam ko ang ulong aking alaga na naiipit sa pagitan ng dila niya at ng kaniyang ngala-ngala.Huminto siya sandali at naramdaman kong lalo niyang pinaluwang ang loob ngkaniyang bibig. Nahirapan siyang gawin iyon ngunit ng tila masanay na aynagsimula siyang magtaas baba sa aking ari. Ibayon sarap ang nadama ko sapagkakataong iyon. Bukod sa pisikal na ligayang pinapadama sa akin ni Jay aymay kahalo iyong ligaya sa aking puso. Di ko akalain na siya pa ang unanggagawa nito sa akin sa una naming pagtatalik. Mahal nga ako ni Jay. Mahal namahal.

Puro ungol lang ang maririnig sa akin sa pagkakataongito. Paminsan minsan ay maririning mong binibigkas ko ang pangalan ni Jay. Nangtapunan ko siya ng tingin ay nakita ko ang namumula niyang mukha at nakita koring may tumutulong luha sa kaniyang mga mata. Halatang nahihirapan siya saginagawa. Patuloy lang siya sa pagtaas baba sa alaga ko habang ang dila niya aynaglalaro sa palibot nito hanggang sa mapasabunot ako sa buhok niya at umangatang puwet ko na lalong nagpasagad ng ari ko sa lalamunan niya dahil sanaramdaman kong lalabasan na ako. Nakaramdam ako ng guilt dahil nang matamaanko ang lalamunan niya ay halos magsuka siya. Nagduduwal siya at nailuwa ang ariko. Nang tingnan ko siya ay nakita kong pulang pula ang buong mukha niya athalos maghalo ang luha at sipon niya. Gusto kong umiyak sa nakikita ko. Mabiliskong kinuha ang putting kumot na nasa tabi ko at pinunasan ang mukha niya.

“I’m sorry…” nanginginig kong paghingi ng tawad sa kaniyaat tuluyan nang tumulo ang luha ko. “I’m sorry Jay.”

Kinuha naman niya ang kumot mula sa akin at ipinagpatuloyang pagpupunas ng kaniyang mukha. Hindi siya kumibo man lang bagkus ay mulingitinapat ang mukha sa ari ko. Mukhang desidido talaga siyang mapaligaya ako.Naramdaman kong muli niyang isinubo ang ari ko ng buong-buo. Nagtaas baba angbigbig niya doon at ako naman ay napabagsak ang katawan sa kama sa tindi ngsarap na idinulot noon sa akin.

“La-lalabas na,” usal ko at pilit na inilayo ang ari komula sa kaniya ngunit nagpatuloy lang siya sa pagsubo nito. Itinulak niya akomuli pahiga sa kama at nagpatuloy sa pagtaas baba sa ari ko. Ilang taas-baba paay hindi ko na napigilan ang pagbulwak ng katas ko sa loob ng bibig niya.Naramdaman kong umagos ang iba pababa sa katawan ng aking ari. Hindi niyainiluwa agad ang aking ari, tila hinihintay na matapos akong labasan. Nangiluwa niya ang ari ko ay alam kong hindi pa niya iniluwa o nilulunok ang katasko. Tiningnan ko siya at nakita ko kung paano niya iyon lunukin. Halatang hindisanay kaya naduwal siya at ang ilan ay nailuwa niya at umagos pababa sa babaniya at tumulo sa ari ko. Nakita kong pinilit niyang lunukin ang natitirangtamod sa loob ng bibig niya.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 31)

2011-09-04T18:24:00.000-07:00

“Anong ginagawa mo?” pang-uusisa ko kay Jay nang puntahanko siya sa kusina.

“Magluluto.” sagot niya sa akin nang hindi humaharap.“Ano bang gusto mong kainin?”

“Kahit ano,” sagot ko. “Yung madali nalang lutuin.”

“Ako, ayaw mo?” tanong niya sabay tawa. “Di na kailanganglutuin, sariwang-sariwa pa.”

“E kung banlian kita ng kumukulong tubig?” tanong ko. “Tapostanggalan ng balahibo atsaka litsunin?”

“Pwede din,” sagot niya na tumatawa parin. “Masarap namanako kahit anong luto.”

“Hay nako.” usal ko sabay bitiw ng buntong hininga tandang pagsuko sa kakulitan niya. “DIyan ka na nga at manonood nalang ako ng TV.”

“Wag na,” pagpigil niya sa akin. “Dito ka nalang atkuwentuhan mo ako.”

Di ko naman pinansin ang pakiusap niya dahil alam kongpag nag-umpisa na siyang mangulit ay mahirap na siyang patigilin. Walang ingaykong nilisan ang kusina habang nagpipigil nang tawa dahil naiwan siyang angakala ay may kausap pa.

Dumeretso ako sa sala at binuksan ang TV at agad namanakong nakahanap ng interesanteng programa. Mataman akong nanonood na nakadapapa sa carpeted na sahig nang maramdaman kong umupo siya sa puwetan ko.

“Aray ku!” usal ko hindi dahil sa nasaktan ako kundidahil sa nagulat ako. “Wag ka ngang nanggugulat!”

Ipinatong niya ang baba sa kaliwang balikat ko atpinadulas ang mga kamay sa may tiyan ko.

“Anong pinapanood mo?” tanong niya sa akin. “Mukhangmaganda ah. Gusto mo gawin natin yan?”

Sa sandaling iyon ay pinapakita sa TV kung paano magtalikang mga aso. Discovery Channel kasi ang napili kong panoorin at malas naman naganoon ang eksena nang dumating si Jay.

“Magtigil ka nga!” bulyaw ko sa kaniya. “Mukha ba akongaso?”

“Hindi.” sagot niya na ramdam kong nagpipigil ng tawa.“Amoy aso lang.”

“Aba talagang…” usal ko sabay kumilos upang tumayo atbigyan siya ng unday sa batok. Lalo naman niyang hinigpitan ang yakap sa akinupang hidi ako makakilos at saka inginudngod ang nguso sa pisngi ko.

“Talagang hinahamon mo ako ha…” usal ko na kunwari aygalit. “Pag nakatayo ako dito, lagot ka sa akin.”

“Kain na tayo?” yaya niya sa akin.

“Anong niluto mo?” tanong ko at huminto na sapagpupumiglas.

“Spaghetti,” sagot niya. “Saka may cake sa ref.”

“Yun lang?” tanong ko pa.

“May wine kung gusto mo.” sagot niya. “Meron ding beer.”

“Mangisay ka!” pang-aasar ko sa kaniya. “Di mo komapapainom! Baka kung ano pa gawin mo sa akin pag nalasing ako.”

“Grabe ka naman!” kunwaring pagtatampo niya. “Alam konamang kahit di ka malasing, bibigay ka sa akin eh.”

“Masarap ba?” tanong niya habang kumakain kami.

Tumango lang naman ako bilang sagot dahil may laman paang aking bibig. Nang malunok na ang nginunguya ko ay lumagok ako ng red wineat nagsalita. “Masarap sa panlaso ko dahil ata gutom na gutom ako.”

“Nang-asar pa.” tugon niya. “Alam ko namang sarap nasarap ka.”

“Jay,” seryoso kong tawag sa pangalan niya. “Marami ka nabang naging girlfriend?”

Parang nagulat naman siya sa tanong ko at mukhangnahirinan pa ata.

“Ano bang klaseng tanong ‘yan?” tanong niya sa akin nangmakabawi.

“Gusto ko lang malaman.”

“Sandali lang ha…” sagot niya at saka nag-isip atnagbilang gamit ang mga daliri. Medyo nagtagal ang pagbibilang niya. “Hmm…Dalawa na.”

“Dalawa?” gulat na tanong ko dahil ang akala ko aymalaking number ang sasabihin niya. “Yung totoo?”

“Totoo nga.” seryosong sagot niya. “Gwapo lang ako perodi babaero.” sabay tawa.

“Yabang mo!” usal ko. “E… E… Ahm… Boyfriend?” tanong koulit na halos di ko pa maituloy sahil nahihiya ako.

Muli siyang naubo sa tanong ko. Uminom muna siya ngmaraming tubig bago sumagot.

“Ikaw palang ang naging boyfriend ko.” seryoso muliniyang sagot.

“Totoo?” tanong ko ulit.

Tumango lang naman siya. “Bakit mo naman natanong?”

“Nagtataka lang kasi ako…” simula ko. “Kung titingnankasi, parang marami ka nang karanasan sa pagkakaron ng relasyon sa lalaki.”

“Pano mo naman nasabi?” tanong niya na halatang natatawa.

“Ako kasi,” sagot ko. “Naaasiwa pa. Lalo na kapaghinahalikan mo ako. O di kaya naman ay niyayakap. Pati na rin pag sinasabihanmo ako ng mga kung anu-ano lalo na pag tungkol sa sex. Samantalang ikaw, parangnatural lang naman sa iyo ang ganon.”

“E kasi,” sagot niya. “Kung paano kita tratuhin ay ganonko din tratuhin ang mga dati kong girlfriend.”

“Ganun ba?” tanong ko ulit. “Di ka ba naaasiwa na halikanako? Pareho kasi tayong lalaki eh.”

“Sa totoo lang,” sagot niya. “Naaasiwa rin ako kapagnaiisip ko na lalaki ang kahalikan ko. Kaso sa tuwing hinahalikan na kita,pakiramdam ko babae rin ang kahalikan ko dahil sa lambot ng labi mo. Saka mahalkasi kita kaya kahit di pa ako gaano kasanay sa ganito, pinipilit kong masanay.Pinipilit ko ring wag ipahalata sa iyo dahil alam kong kung di ako sanay ay maslalong hindi ka sanay.”

“Bukod sa akin,” muli kong pang-uusisa. “May iba ka nabang nagustuhan na lalaki? May iba ka na bang nahalikan?”

“Ikaw palang ang lalaking nahalikan ko.” sagot niya. “Atdati ay sa babae lang ako nagkakagusto. Minsan nga nalilito rin ako sa sariliko. Nung di ka pa dumadating, nung kami pa ni…” tumingin muna siya sa akin bagoituloy ang sasabihin.

“Nung kayo pa ni Ann…” pagpapatuloy ko sa kaniyang naissabihin. Tumango naman siya.

“Nung kami pa ni Ann,” pagpapatuloy niya. “Nagkakagustopa rin ako sa iba pero puro babae ang mga iyon. DI ko nga alam at ikaw langpala ang makakapagpabago sa akin eh.”

“Nagsisisi ka ba na nakilala mo ako?” tanong ko ulit.

“Noong una, nung hindi ko pa sigurado kung ano nga ba angnararamdaman ko, sinubukan kong huwag nang makipagkita pa sa iyo upangmapigilan kung ano man ang nararamdaman ko. Pero sa tuwing magtatagal na hindikita nakikita ay nalulungkot ako. Di ako nagsisisi na tinuloy ko parin angpakikipagkaibigan ko sayo noon kahit na ang naging resulta ay ang pagbabago ngpagkatao ko.” mahaba niyang sagot. “Nakakaasiwa mang sabihin, alam kong di naako straight ngayon.”

ITUTULOY...

Hehehe. Pasensiya na po kayo. Pabiting muna. Anyway, kasunod na agad yung susunod na chapter kaya di kayo masyadong mabibitin.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 30)

2011-08-28T04:56:00.000-07:00

Cofee's Note: Sa totoo lang po ay nag-aalangan ako kung ipo-post ko ang chapter na ito. Ito po ang unang intimate moment namin ni Jay (Bukod dun sa pananamantala niya sa akin noon. Hehe!). Pero naisip ko rin na parang essential ito for the story kaya napagdesisyunan kong i-post na rin.

Pasensiya na po kayo, medyo di po ako komportable na nagsusulat ng ganitong format kaya walang masyadong strusture yung pagkakasulat ko.

Anyway, salamat po sa patuloy na pagsubaybay sa kwento ko. Sana po ay hindi kayo magsawa. At sana po ay suportahan niyo rin ang unang gawa-gawa kong istorya, ang Bahay ni Lolo. Salamat po ulit. Nga pala, yung Chapter 31, baka bukas na po or sa makalawa. ^_^

---------------------ooo0000ooo--------------------

“Jay,” tawag ko kay Jay na hindi parin humihinto sa paghalik sa leeg ko na ang boses ay nanginginig. “Parang di ko kaya.”

Huminto naman si Jay sa ginagawang paghalik at tiningnan ako sa mata. Ilang sandali kaming nagtitigan. Alam kong nahalata niya ang pamumuo ng luha sa gilid ng aking mga mata dahil nakita kong gumuhit ang pigil na ngiti sa kaniyang mga labi. HInalikan niya akong muli sa labi. Marahan ang ginawa niyang paghalik. Matagal iyon at nakakapaso sa sobrang init. Nang ipasok niya ang kaniyang dila sa loob ng bibig ko ay halos maputulan ako ng hininga. Pakiramdam ko nga noon ay parang nalunok ko ang sarili kong dila sa sobrang nerbiyos. Lalo na nang paglaruin niya ang dilang iyon sa loob ng bibig ko. Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin na gumanti sa ginagawa niya. Parang ang dila ko ay nagkaroon ng sariling buhay at nakipaglaro sa dila ni Jay. Nag-eespadahan na ang aming mga dila. Ang kamay ko ay yumakap sa kaniyang leeg at naramdaman ko naman ang kaniya na gumagapang sa aking likuran. Bumaba ang kaniyang mga kamay at napunta iyon sa magkabilang pisngi ng aking puwetan at parang nilalamas niya ang mga iyon. Hindi ko naman napigilan na mapaungol sa ginawa niya.

Habang pinaglalaruan ng mga kamay niya ang aking pangupo ay tuloy parin ang halikan namin. Halos matuyo ang loob ng bibig ko sa ginagawa niyang pagsipsip. Pakiramdam ko ay mapuputol ang dila ko sa ginagawa niya. Kung kanina ay ang dila niya ang nasa loob ng bibig ko, ngayon ay ang dila ko naman ang nasa loob ng bibig niya.

Kinabig niya ako upang mapadikit pa lalo sa kaniya. Dahil sa puwet niya ako hawak ay napatingkayad ako. Parang may kung anong kuryenta naman akong naramdaman nang maramdaman ko sa aking puson ang matigas niyang ari. Nagsimula siyang gumalaw na parang ikinikiskis sa puson ko ang kaniyang ari na nasa loob parin ng kaniyang pantaloon. Pakiramdam ko ay sarap na sarap siya sa kaniyang ginagawa dahil walang tigil ang mga impit niyang ungol na nakapagbibigay sa akin ng kakaibang sensayon dahil sa tuwing umuungol siya ay may nararamdaman akong vibration mula sa kaniya. Nagsimula siyang gumalaw palapit sa kama habang hawak parin ang pwet ko kaya napasunod na lang ako. Nang nasa tabi na kami ng kama ay marahan niya akong inihiga doon.

Nang maihiga na niya ako ay nagsimula namang gumapang ang paghalik niya at napunta iyon sa aking tenga na nakapagdulot sa akin ng kiliti na siya namang naging hudyat upang magising ang natutulog kong pagkalalaki. Impit na ungol lamang ang isinusukli ko sa ginagawa niya habang ang mga kamay ko ay nagsimula na ring gumapang sa iba’t ibang parte ng katawan ni Jay. Sa mga oras na iyon ay wala na akong nararamdamang takot o pangamba. Masyado na akong nadala sa init ng eksena sa pagitan namin ni Jay.

Ang halik niya ay gumapang pababa sa aking leeg. Naramdaman kong gumapang ang kamay niya at hinawakan ang laylayan ng suot kong damit at ilang sandali lang ay nahubad na niya iyon. Bumaba pa ang kaniyang halik sa aking dibdib, sa aking utong at sinabayan pa iyon ng marahang pagkagat dito. Magkahalok hapdi at sarap ang naramdaman ko sa ginawa ni Jay kaya isang malakas na ungol ang nabitawan ko. Habang naglalaro ang dila niya sa kaliwang utong ko ay pinaglalaruan naman ng kaliwang kamay niya ang kanang utong ko. Para akong nagdedeliryo sa ginagawa ni Jay. Unang beses ko pa lamang iyon kaya hindi ko mapigilan ang mapaungol. Ganon palang ang ginagawa niya ay habol habol ko na ang aking hininga.

Nanatili lamang akong nakapikit habang niroromansa ni Jay. Ang mga kamay ko naman ay nakaabot na sa puwet ni Jay at pinaglaruan ang magkabilang pisngi nito. Gumapang iyon pataas at saka mabilis na hinubad ang T-shirt ni Jay kaya saglit ring nahinto ang ginagawa niya sa akin. Ngunit nang ipagpatuloy niya ay hindi na bumalik sa utong ko ang kaniyang mga halik kundi pinababa pa iyon papunta sa pusod ko. Pakiramdam ko ay pinupuno niya ng laway niya ang pusod ko dahil sa tagal ng pananatili niya roon. Pinaglalaro ang kaniyang dila at pagkatapos ay muling bumaba. Pinaglaruan niya ang mga mumunting buhook sa ilalim ng pusod ko, hinihila-hila ang mga iyon sa pamamagitan ng kaniyang mga labi. Pakiramdam ko ay basing basa na ang mga iyon nang iwan niya. Akala ko ay bababa pa siya hanggang sa ari ko ngunit tumaas ulit siya at hinalikan ako sa labi.

Parang awtamatiko naman ang naging galawa ko. Magkapalit na kami ng posisyon. Ako na ngayon ang nasa ibabaw niya at siya naman ang pinapaligaya ko. Katulad ng ginawa niya ay gumapang ang aking mga halik sa kaniyang tenga, pababa sa leeg, sa dibdib, sa utong at sa pusod. Nag-aalangan man ay ibinaba ko pa ang aking halik at nagsimula ko nang pakilusin ang aking mga kamay upang tanggalin ang kaniyang sinturon. Madali ko namang natanggal iyon. Isinunod ko ang pagbukas ng butones na kaniyang pantalon at sunod na ibinaba ang zipper nito. Tumambad sa harapan ko ang matigas niyang ari na nasa loob parin ng kaniyang putting brief. Bakat na bakat iyon at alam kong mas malaki iyon kesa sa pangkaraniwan. Napalunok ako nang maisip na ilang sandali nalang ay mararamdaman ko na iyon sa loob ng aking. Napapikit ako ng mariin at saka ibinaba ang kaniyang pantalon. Iniangat pa ni Jay ang kaniyang puwet upang tulungan akong mahubad iyon.

Nang hawakan ko ang garter ng brief ni Jay ay hinawakan niya ang aking dalawang kamay. Hinila niya ako paakyat at saka muling hinalikan. Kumilos siya at saka muling umibabaw sa akin. Muling gumapang pababa ang mga halik niya at ngayon ay mukha naman niya ang nakatapat sa aking ari na nasa loob parin ng pantalon. Sinimulan niyang tanggalin ang aking sinturon at bago ko pa mamalayan ay naibaba na niya ang aking pantalon. Isinunod naman niya ang aking suot na brief. Medyo nakaramdam ako ng hiya kaya tatakpan ko sana ng aking mga kamay ang aking ari ngunit bago ko pa magawa iyon ay nahawakan na niya ang dalawang kamay ko. Muli siya umakyat at hinalikan ako.

“Wag ka nang mahiya,” pakiusap niya sa akin na halatang natatawa. “Tayo lang naman dalawa dito.”

Hindi na niya ako hinintay na magsalita pa at muli niya akong hinalikan sa labi. Muli, mabilis na gumapang ang mga halik na iyon pababa ngunit hindi iyon dumiretso sa aking ari. Ilang sandali siyang huminto sa ginagawa at nang tapunan ko siya ng tingin ay nakita kong mariin siyang nakapikit at saka lumunok ng laway. Nang magmulat ito ng mata ay bumakas sa kaniyang mukha ang pag-aalangan sa susunod na gagawin.

ITUTULOY...

PS. Kung mapapansin po ninyo ay naglagay ako ng mga advertisements dito sa blog ko. Pagpasensiyahan na po ninyo. Alam naman po ninyong hindi pa ako makabalik sa trabaho kaya medyo gipit lang po. Hehe. Huwag nalang po ninyong pansinin.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 29)

2011-08-28T04:47:00.000-07:00

Cofee's Note: Baka po kasi isipin ninyo na pinagtutuunan ko ng pansin yung Bahay ni Lolo kaya naisipan kong i-post na yung Chapter 29.

---------------------ooo0000ooo--------------------

“San tayo papunta?” nagtatakang tanong ko kay Jay nang mapansing imbis na pauwi sa amin ay iba ang ruta na dinadaanan namin. “Di naman ‘to pauwi sa amin ah.”

“Sino ba may sabing iuuwi kita?” nakangisi niyang sagot na hindi inaalis ang tingin sa kalsada. “Itatanan na kita.”

“Ulol!” usal ko. “Iuwi mo na ako.”

“Ayoko!” sagot niya na nagboses bata. “Nakapagpaalam na ako kay mama na iuuwi kita ngayong gabi kaya wala ka nang magagawa.”

“Mama?” takang tanong ko. “Dadalhin mo ko sa Mindanao?”

Natawa siya sa tanong ko. “Mama mo ang tinutukoy ko.”

“Lakas ng tama nito…” bulong ko sabay iling. “Ano ba kasing balak mo?”

“Ngayon ko itutuloy yung balak ko na naudlot dahil sinigawan mo ko, pinaalis, itinaboy at pinalayas.” sagot niya. “Tapos sinaktan mo ang damdamin ko, dinurog mo ang puso ko, sinaksak mo ng kutsilyo, tinaktakan ng ajinomoto…”

“Micahel V, ikaw ba yan?” pabiro kong pagputol sa kakornihan niya. “Daming alam.”

“Ikaw naman kasi,” paninisi niya na kunwari ay nagtatampo at saka ipinara ang kotse. May kinuha siya sa bag at saka iniabot sa akin. “Nakikita mo yan? Laki kaya ng ginastos ko diyan tapos di naman natuloy.”

“Plane tickets to Boracay?” gulat kong tanong.

Tumango naman siya na parang nagyayabang. “Napurnada yang trip na yan dahil sa Ann na yun.”

“So-sorry.” nahihiya kong paghingi ng tawad.

“Kaya ngayon,” tugon niya. “May reklamo ka pa?”

Umiling lang ako at nang tila masiguro niyang siya na ang panalo ay saka siya ngumisi na parang tulisan na may masamang balak.

“Ano kayang balak nito?” tanong ko sa sarili ko.

“Yung honeymoon sana natin sa Boracay,” sagot niya na parang nakuha kung ano ang iniisip ko. “Itutuloy na natin ngayon.” sabay ngisi.

“Ho-honeymoon?” gulat na tanong ko. “A-ayoko!”

“Anong ayaw mo?” tanong niya na nakataas ang mga kilay. “Tandaan mo may kasalanan ka sa akin.”

“Jay naman eh…” pagmamaktol ko.

“Basta,” sagot niya. “Sabi mo wala ka nang reklamo.”

“Bahala ka na nga!” ang pagsuko ko sa kung ano mang balak niya. Sa isip ko ay mamaya nalang ako gagawa ng paraan upang hindi matuloy kung ano mang ang balak niya.

“Good boy!” si Jay na nakangiti.

Pagbaba ng kotse niya ay agad niya akong siniil ng halik.

“Ja-jay,” usal ko habang magkadikit parin ang aming mga labi. “Pwede bang pumasok muna tayo? Baka may makakita sa atin dito eh.”

“Di na kailangan,” sagot niya. “Kung may makakakita man sa atin dito, maiinggit lang yun kasi gwapo ang kahalikan mo.”

“Kapal!” usal ko sabay kalas sa halikan namin at saka naglakad palapit sa pinto. Nang mapansing di parin siya sumunod ay hinarap ko siya at sabay sabing, “Ano pang hinihintay mo diyan? Pasko?”

“Hindi,” sagot niya. “New Year!”

“New Year?” gulat kong tanong sa sarili ko at saka nag-isip. “New Year na nga pala mamaya!”

Nagbalik ako ng tingin kay Jay at nakitang nakangisi ito habang nakatingin sa akin.

“Sabay tayong magpapaputok…” pilyo niyang usal sa akin sabay itinaas baba ang mga kilay habang nakangisi.

“Labi mo paputukin ko, gusto mo?” pabiro kong tanong sa kaniya sabay muwestra ng kamao ko.

Tumawa lang siya sabay naglakad palapit sa akin. Nilampasan niya lang ako at saka binuksan ang pintuan. Ako naman ay nanatiling nakatayo lang patalikod sa pintuan, hindi makagalawa sa pinaghalong antisipasyon at pag-aalala tungkol sa kung ano ang mangyayari sa amin ni Jay sa loob.

“Bakit parang natulala ka diyan?” tanong ni Jay. “Excited ka na ba?”

“Gago!” sigaw ko sabay pasok sa loob ng bahay.

Bahay ni Lolo

2011-08-27T23:20:00.000-07:00

Sinimulan ko na po i-post ang Bahay ni Lolo!

Note: Wala pong role si lolo dito! Hehe.

Read here: http://literaturesoflove.tk

Announcement!

2011-08-26T19:17:00.000-07:00

Kumusta po kayong lahat? Ako, getting better! Thanks for not asking. Hehe. Joke!

Sa ngayon po, nagpapagaling parin. Pero ang dahilan talaga ng post a 'to, kagaya ng title, may gusto po akong i-announce. Malapit ko na pong matapos ang kwento na ito. In a few days, ipo-post ko na po ang kabuuan ng kwento.

At isa pa, naisipan ko pong gumawa ng isa pang website kung saan ipo-post ko ang mga kwentong gawa ko. Ito po ang Literatures of Love. Ang link ay http://literaturesoflove.tk at malapit ko na rin po itong buksan.

Ang unang kwento para sa bagong website ay pinamagatang "Bahay ni Lolo". Hindi po ito horror. Medyo drama pero di masyado. May ilan lang na scenes na sobrang sumikip ang dibdib ko at naluha ako habang isinusulat. Habang nagsusulat po kasi ako ay nag-iinternalize ako kaya pag may mga mabibigat na eksena, sobrang nadadala ako at minsan ay naluluha. Hehe.

Ang kwentong Bahay ni Lolo ay tungkol sa SECRET! Hehe. Para suspense.

Sana po ay suportahan ninyo ang mga susunod kong kwento katulad ng pagsuporta ninyo dito sa aking life story.

My Bestfriend's Boyfriend SPECIAL CHAPTER 001

2011-08-22T05:09:00.000-07:00

JAY’s POINT OF VIEW

WARNING: This is somehow a spoiler, so please don't read unless you're finish with the previous chapters. ^_~

OOPS! Decided not to publish this yet. Sobrang spoiler kase! Hehehe. Sorry sa mga umasa! Babawi ako! Hehe.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 28)

2011-08-22T05:04:00.001-07:00

“Naririnig mo ba ang mga sinasabi mo?” pasigaw na tanong ko sa kaniya. “Di ka ba natatakot na baka may mangyari sa kaibigan ko? Sa dati mong girlfriend?”

“A-I’m sorry.” mahinang sagot niya. “Na-nabigla lang a-ako.”

“Kung makapagsalita ka,” dugtong ko pa. “Parang di mo dating minahal yung tao!”

“I’m sorry Cofee,” paghingi niya muli ng tawad. “Di ko sinasadya ang mga nasabi ko. Nadala lang ako ng galit ko. Ng sakit na nararamdaman ko sa pagsuko mo sa pagmamahalan natin.”

Nagsimula muling umagos ang mga luha ko nang makitang umiiyak na rin si Jay. Kita ko sa mukha niya sakit na nadarama.

“I’m sorry Jay,” ang paghingi ko sa kaniya ng tawad.

“You shouldn’t be.” sagot niya. “Ginawa mo lang ang akala mong tama.”

Tahimik lang ako. Niyakap ko siya.

“Pero mali ang isuko ang pagmamahal mo dahil lang sa isang tao. Mali ang saktan mo ang sarili mo para lang hindi masaktan ang ibang tao.”

“I’m sorry.” Yun lang ang nasabi ko.

“Shh,” ang pagpigil niya sa akin. “Wala kang kasalanan. Kung meron man, yun ay dahil naging mabuti kang kaibigan kay Ann.”

“Balikan na natin si Ann sa loob please?” ang boses ko na may paglalambing.

“Wag na,” sagot niya. “Papatawag nalang tayo ng nurse at tatawagan na rin si Tita Susan.”

Yun na nga ang ginawa namin. Binilinan namin ang dalawang male nurses na huwag iiwan si Ann kahit isang Segundo dahil sa takot na baka may gawin siya sa sarili niya.

“Masakit ba braso mo?” tanong sa akin ni Jay nang ipara niya sa tabi ng kalsada ang kotse. Marahil ay naalala ang paghatak niya dito kanina.

“Hindi naman.” Sagot ko.

“I’m sorry.”

“I’m okay.” Sagot ko. “Wag mo nang isipin ‘yon.”

“Cofee,” seryoso ang boses niya. “Yung sinabi mo na hindi mo ako…”

“Hindi totoo ‘yon,” sagot ko sa kaniya na hindi man lang pinatapos ang sasabihin niya. “Napilitan lang akong sabihin ‘yun dahil sa pangako ko kay Ann.”

“Bakit?”

“Anong bakit?”

“Bakit ginawa mo parin?”

“Dahil kaibigan ko siya.”

“Pero diba nasaktan ka na niya dati? Nasaktan ka na namin.”

“Napatawad ko na iyon.”

“Pero sabi mo hindi mo kakalimutan iyon.”

“Natutunan ko nang kalimutan kung ano man ang nagawa niya o ang nagawa ninyo simula nung marealize ko na mahal…”

“Mahal mo ‘ko?”

“Masayang putol niya sa sasabihin ko.”

Tumango lang ako.

“Bakit?”

“Ewan.”

“Bakit nga?”

“Kung magbibigay ako ng dahilan kung bakit kita minahal, baka sa hinaharap ay makapagbigay din ako ng dahilan para mawala ang pagmamahal na iyon.”

“Gaya-gaya ka naman eh.”

“Makulit ka kasi.”

Tawanan.

“So,” natatawa ko paring sabi. “Gusto mo na bang sabihin ko kung bakit kita mahal?

“Wag na no!” sigaw niya na parang nagmamaktol.

Tumawa lang ako.

“Pwedeng… Pa-kiss?” tanong ko sa kaniya na kunwari ay natatawa.

“Pwedeng kiss sa bayag,” biro niya. “Este, kiss sabay hug pala?”

“Bastos!” sigaw ko sabay suntok sa dibdib niya.

Hinalikan ko siya sa labi. Sa totoo lang ay nahihiya ako dahil alam kong hindi ako marunong humalik. Tumawa siya.

“Lakas ng loob mong magpa-kiss,” natatawa niyang sabi sa akin. “Di ka naman marunong.”

“Panira ka!” sabay batok ko sa kaniya.

“Wag mo na ulit gagawin iyon ha?” seryoso na muli niyang sabi.

“Yung alin?” takang tanong ko.

“Yung magpauto kay Ann.”

“Akala ko yung batukan ka.” Sagot ko sabay tawa.

“Isa na rin ‘yun.”

Tawanan ulit.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 27)

2011-08-22T05:03:00.001-07:00

“Merry Christmas Ann,” bati ko kay Ann pagpasok sa kwarto niya sa ospital.

“Merry Christmas Bespren!” sagot nito na nakangiti ng pagkatamis-tamis. Niyakap ko siya at ganun din naman ang ignawa niya sa akin.

“Ann, sorry wala akong gift sayo.” Paghingi ko sa kaniya ng pasensiya.

“Ano ka ba Bespren, wala yun. Yung pagtulong mo sa akin na magkabalikan kami ni Jay ay napakalaking regalo na para sa akin.”

“Wala ‘yon,” sagot ko sa sinabi niya at pinilit na ngumiti.

“Bespren, sorry pala sa nagawa ko sa iyo noon.” Sabi niya na ngayon ay malungkot na ang mukha. “Alam ko malaki ang kasalanan ko sa’yo. Pero heto ka ngayon, tinutulungan mo parin ako na makipagbalikan kay Jay.”

“Wala iyon Ann,” sagot ko. “At saka napatawad na kita. Kinalimutan ko na rin iyon.”

“Sigurado ka bang okay ka lang?” tanong niya na ang boses ay nag-aalala. “Sigurado ka ba sa desisyon mo na hiwalayan siya?”

“Sigurado ako, oo.” Sagot ko sa kaniya. “Pero kung tatanungin mo kung okay ako ngayon, ang sagot ko ay hindi. Mahal ko si Jay, Ann.” Nagsisimula nang mamuo ang luha sa mga mata ko pero pinipigilan ko iyon. “Pero mahal din kita bilang kaibigan ko. Di ko hahayaang may mangyaring masama sa iyo kaya kahit masaktan ako, kakayanin ko. Masakit na ako pa mismo ang dahilan kung bakit kayo naghiwalay kaya ginagawa kong tulungan ka na magkabalikan kayo. Masakit din malamang ako pa ang nanakit sa damdamin ni Jay. Pero Ayoko rin namang saktan ang damdamin mo. Siguro sa paglipas ng mga araw, o ng mga buwan at taon, pag tinanong mo ulit ako kung okay na ako ay kaya na kitang sagutin ng OO.”

Nakita ko si Ann na umiiyak na. Pinunasan ko ng aking mga palad ang mga luha sa mukha niya.

“Wag kang umiyak, Ann.” Ang pagpapatahan ko sa kaniya. “Nasasaktan ako pag nakikita kang umiiyak.”

“I’m really sorry Cofee.” Muli niyang paghingi ng tawad.

“Don’t be.” Sagot ko sa kaniya. “Dahil sa mga pinagdaanan ko, sa mga pinagdaanan natin, naging mas matatag ako. Kakayanin ko ito, don’t worry.”

“Thank you.” Ang tanging naisagot niya sa akin at niyakap nalang ako habang humihikbi parin.

Di ko na mapigilan ang aking pagluha kaya bago pa iyon tumulo,

“Masyado na tayong nagiging madrama, Bespren,” biro ko kay Ann. “O siya, mauuna na ako at sasamahan ko pa si Mama.”

“Sige, ingat ka.”

“Pagaling ka.” Sagot ko at tumalikod na. Pagtalikod na pagtalikod ko palang ay mabilis na bumagsak ang mga luha galing sa aking mga mata. Alam kong sinabi ko lang iyon kay Ann ngunit hindi ko talaga kaya na mawala si Jay.

Pagbukas ko ng pinto ay laking gulat ko sa nakita. Si Jay, galit na galit.

“Jay?” ang taning nasambit ko dahil sa sobrang pagkagulat at takot na rin sa hilatsa ng mukha niya.

Hindi niya ako pinansin bagkus ay hinawi niya ako sa pagkakaharang sa pintuan at mabilis na naglakad papasok sa kwarto ni Ann. Hindi ako nakakilos.

“Ano na naman ito, Ann?” ang pasigaw na tanong ni Jay.

“Jay, listen to me.” Ang pakiusap ni Ann.

“Para ano?” pasigaw parin na tanong ni Jay. “Para mauto mo rin ako gaya ng ginawa mo kay Cofee?”

“Hindi!” depensa ni Ann na rinig sa boses ang panginginig dala ng pag-iyak.

“You can’t fool me, Ann!” sigaw parin ni Jay. “Kung si Cofee, napagsamantalahan mo ang kabaitan, pwes, sa akin ay hindi mo magagawa iyon! Mahiya ka naman Ann. Wag mo nang pahirapan pa si Cofee. Sinaktan mo na dati yung tao. Tama na!”

“I just want to get you back!” pasigaw na rin na sabi ni Ann.

“Well, I’m sorry to say,” frustrated na sabi ni Jay. “You will never get me back!”

“I will!”

“No!” sigaw ulit ni Jay. “Not now, now ever! I’m Cofee’s now.”

“Pero hindi mo ba ako mahal?” tanong ni Ann.

“Minahal kita Ann.” Sagot ni jay. “Naging masaya ako nung tayo pa. I’m sorry but it was only good while it lasted.”

“Jay!” tawag ni Ann sabay hagulgol. “Bumalik ka dito! Pag-usapan natin ‘to, please!”

“Tara na!” matigas na sabi ni Jay sabay hatak sa braso ko na ikinagulat ko naman. Hindi ko kasi alam na palapit nap ala siya sa akin dahil nanatili lang akong nakatalikod sa pintuan. Halos kaladkarin niya ako palayo sa kwarto ni Ann.

“Jay, nasasaktan ako,” sabi ko kay Jay habang pilit na tinatanggal ang pagkakahawak niya sa braso ko. “Bitiwan mo ko, please,”

“Nasasaktan ka?” sarkastikong tanong niya sa akin. “Sa palagay mo ako, hindi nasaktan sa ginawa mo?”

“Jay, please naman.” Pakiusap ko sa kaniya. “Balikan mo si Ann sa kwarto. Baka anong gawin nun sa sarili niya.”

“Wala na akong pakialam sa kaniya!” sigaw niya sa akin. “Kahit magpakamatay pa siya ng paulit-ulit, wala akong pakealam!”

Parang nandilim naman ang paningin ko sa sinabi niya. Hinila ko ng ubod ng lakas ang braso ko mula sa pagkakahawak niya at nagtagumpay naman ako. Tumigil siya sa paglakad at humarap sa akin. Isang malakas na sampal ang ibinigay ko sa kaniya. Nanlaki ang mga mata niya sa gulat.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 26)

2011-08-22T05:02:00.001-07:00

“Pe (tawag sa akin ni Mama), andito si Tita Helen mo,” sabi ng aking ina habang kumakatok sa pintuan ng kwarto ko. “Gusto ka daw kausapin.”

“Bababa na po Ma,” pahayag ko, “Salamat po.”

“Nakapagtataka. Ano kaya ang ginagawa ng nanay ni Ann sa bahay,” takang tanong ko sa sarili. “Ano naman ang pag-uusapan namin?”

Bumaba na rin ako at nakitang nakaupo si Tita Helen sa sofa sa sala. Nagmano ako at binate siya.

“Kumusta Tita?” magalang kong tanong. “Gusto po daw ninyo akong makausap?”

“Hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa, Jay,” ang sagot niya, halata ang pag-aalala o lungkot sa mata. “Gusto kong tulungan mo ako sa anak ko.”

“Ano po bang problema Tita?”

“Nagtangka na naman siyang magpakamatay,” ang naluluhang sagot niya sa akin. “Naghiwalay kasi sila ni Jay.”

“Ano po?” ang gulat na tanong ko. “Totoo po ba iyan Tita? Kelan po? Ayos na po ba siya?”

“Totoo ang sinasabi ko hijo, kagabi, nagtangka siyang maglason ng sarili sa pamamagitan ng pag-inom ng maraming pampatulog. Nasa ospital siya ngayon.”

Kasabay kong nagtungo sa ospital ang mama ni Ann, si Tita Helen. Kinausap ko si Ann na walang ibang nakakarinig.

“Kumusta ka na?” nag-aalalang tanong ko sa kaniya pagpasok ko sa kwarto niya.

“Ayos lang ako,” sagot niya na halatang nanghihina pa. “Pero sana natuluyan na ako.”

“Wag kang magsalita ng ganyan,” ang malungkot kong sabi sa kaniya. “Pag nawala ka, maraming malulungkot.”

“Maraming malulungkot, siguro,” mapait niyang sagot. “Pero si Jay, malamang matuwa pa iyon.”

“Hindi ganon si Jay, Ann.”

“Hindi?” sarkastikong tanong niya. “Bakit niya ako iniwan? Bakit niya ako pinagpalit?”

Di ako nakasagot dahil alam kong ako ang tinutukoy niyang ipinalit ni Jay sa kaniya.

“Bakit niya ako iniwan para…” di niya maituloy ang sasabihin.

“I’m sorry Ann, di ko naman ginusto iyon.”

“Tulungan mo ako, Cofee,” ang boses niya ay puno ng pagmamakaawa. “Tulungan mo akong magkabalikan kami ni Jay.”

Natigilan ako. Parang déjà vu lang ah. Parang nangyari na ito dati. Isa na naman ba ito sa mga biro nila, sa mga paraan nila para saktan ako? Pero hindi. Nandito si Ann sa ospital dahil nagtangkang magpakamatay dahil sa hiwalayan nila ni Jay. Totoo na ito.

Naisip kong pumayag sa gusto niya. Pero pano ako? Matutulungan ko siya pero pano naman ang sarili ko?

“I’m sorry Ann,” ang pagtanggi ko sa pakiusap niya. “Di ko kayang gawin ang pakiusap mo.”

Nagsimula siyang humagulgol.

“Cofee, please…” muli niyang pakiusap. “Di ko kakayanin kung mawawala sa akin si Jay. Magpapakamatay ako. Kahit ilang beses pa itong mapigilan, uulit-ulitin ko lang ang pagpapakamatay.”

“Ann…”

Hindi ko na natapos pa ang sasabihin nang Makita ko siyang isaisang tinatanggal ang mga tubong nakalagay sa kaniya. Ang tubo para sa dextrose at ang tubo na galing sa oxygen tank. Pinigilan ko siya ngunit hindi siya nagpapapigil.

“Gagawin ko na!” ang napalakas kong sabi sa kaniya ngunit wala sa sarili ang pagkakasabi ko doon.

“Talaga?” sabay ng pagkalma niya at ang pagliwanag ng kaniyang mukha.

Tumango lang ako.

“Salamat Cofee, mabuti ka talagang tao.”

“Aalis na ako,” paalam ko sa kaniya sabay talikod.

“Cofee,” ang pagpigil niya sa akin. Lumingon naman ako at nakita na nakayuko siya na parang nahihiya. Nang muli siyang tumingin sa akin, “Friends?”

Lumapit ako sa kaniya at nang huminto sa harapan niya ay umiling ako. Nakita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata at muli siyang yumuko. Huminga ako ng malalim at pinilit na ngumiti. “Bestfriends.” ang nakangiti kong sabi sa kaniya. Nakita ko siyang nagtaas ng tingin at muling nagliwanag ang mukha. Niyakap niya ako at ginantihan ko naman iyon.

Kinabukasan, bisperas ng pasko. Di ako mapakali habang hinihintay si Jay. Di ko alam kung anong sasabihin ko sa kaniya. Di ko alam kung pano. Pano nga ba? Bahala na.

Bandang alas-singko ng hapon siya dumating.

“May problema ka ba?” tanong niya sa akin nang mapansin ang aking pananahimik.

“Ha?” tanong ko.

“Sabi ko, may problema ba?”

“Wa-wala.” Sagot ko.

“Bat tulala ka?”

“May iniisip lang ako.”

“Andito na ako, iniisip mo parin ako?” ang pagbibiro niya sabay akbay sa akin.

Di naman ako sumagot.

Alas-onse ng gabi, nagsisimula nang umingay ang paligid dahil sa mga kapit-bahay na nagpapaputok.

“Jay, dun tayo sa garden?” ang pagyaya ko sa kaniya.

“Bakit?”

“May sasabihin ako sa’yo.”

“Ano?”

“Basta.”

Naputol ang pagbabalik-tanaw ko sa mga nangyari sa nagdaang dalawang araw nang marinig ko ang aking ina na kumakatok at tinatawag ako para makakain na ng Noche Buena.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 25)

2011-08-22T05:00:00.000-07:00

“Jay, I’m sorry.” Ang paghingi ko sa kaniya ng tawad. “I can’t see you anymore.”

“Ha?” taking tanong niya. “Anong sinasabi mo.”

“Hindi na ako pwedeng makipagkita pa sa’yo,” ang naluluha kong sagot. “Tigilan na natin ‘to.”

“Ba-bakit?” tanong niya ulit. “Nagbibiro ka ba?”

“Seryoso ako Jay.”

“Bakit, may ginawa ba ako?” ang naluluha niyang tanong.

“Wala. I’m sorry Jay, pero magmula ngayon ay wag mo na akong itetext o tatawagan man lang.”

“Ano ka ba Cofee?” nagsisimula nang manginig ang boses niya. “Bat bigla ka nalang nagkakaganyan? At tuluyan nang umagos ang luha mula sa kaniyang mga mata. “Paskong-pasko. May kasalanan ba ako?”

“Wag kang umiyak please.” Ang paki-usap ko. “Wala kang kasalanan o ginawang mali Jay.”

“Pero bakit nga? Bakit ayaw mo na ako Makita?” humahagulgol na siya.

“I’m sorry, pero nagising ako kaninang umaga at na-realize ko na hindi pala kita gusto. Nadala lang siguro ako sa pangungulit ni Heidi.”

“Hindi totoo ‘yan! Nararamdaman kong mahal mo ko!”

“Isipin mo ang gusto mong isipin Jay, pero hindi kita mahal.” Ang matigas kong sabi, pilit na pinipigilan ang pagtulo ng luha. “Umalis ka na, Jay.”

“Ayoko! Hindi ako aalis ditto hangga’t hindi mo binabawi ang mga sinabi mo! Mahal kita Cofee! Mahal na mahal!”

“Pero hindi ko kayang ibalik ang pagmamahal na iyan.”

“Wala akong pakialam! Kung ito ang paraan mo ng pagganti sa akin sa mga kasalanan ko, tatanggapin ko! Kahit hindi mo suklian ang pag-ibig ko, kakayanin ko! Ayokong mawala ka Cofee. Please! Wag mo kong iwan. Wag mong gawin sa akin ito.”

“Umalis ka na, Jay.”

“Ayoko!” sabay luhod sa harapan ko at niyakap ang mga paa ko.

“Wag mong gawin yan sa sarili mo.” At mabilis kong pinunasan ang mga luhang tumulo mula sa mga mata ko. Ayokong mapansin niya ang pagluha ko. “Tumayo ka diyan please.”

“Hindi ako tatayo dito hangga’t hindi mo ko pinapatawad. Di ko alam kung anong mali ang nagawa ko Cofee, pero di ko sinasadya. Di ko na uulitin. Kung ano man ‘yon, di na mauulit pa! Nakikiusap ako Cofee, mahal kita!”

Hinila ko siya patayo at pilit na inakay papunta sa kotse niya. Pilit ko siyang pinasakay doon at pinakiusapan na umalis na. Nasasaktan ako pero ito ang tamang gawin. Narinig ko ang pag-start ng makina ng sasakyan. Huminga ako ng malalim. Nanghihinayang sa kung ano sana ang maaaring kahinatnan ng relasyon namin. Nanghihinayang sa pagkakaibigan. Nasasaktan ako. Pakiramdam ko sobrang sama ko. Sinaktan ko siya. Pero ito ang tama. Yun nalang ang pampalubag loob na sinasabi ko sa sarili.

Nakita kong umandar ang sasakyan palabas ng gate. Nang tuluyan itong mawala sa paningin ko ay nakaramdam ako ng panghihina. Bumagsak ako sa aking mga tuhod. Mabilis na naglabasan ang mga luha galling sa aking mga mata.

“Patawarin mo ako, Jay.” Ang bulong ko sa aking sarili. “Ginagawa ko ito hindi dahil gumaganti ako. Di ko gusting saktan ka, pero ito ang tama. Sana maintindihan mo na ginagawa ko ito para kay Ann. AYokong mawala siya ng tuluyan.” At tuluyan na akong humagulgol hanggang sa kwarto ko ay umiiyak parin ako at nakatulugan ko nalang ang pag-iyak.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 24)

2011-08-22T04:58:00.001-07:00

“Anong ginagawa mo!” malakas kong sigaw kay Jay paglabas niya ng banyo.

“Edi nagpupunas.”

“Nagpupunas?” sarkastiko kong tanong. “E bat nakabalandra yang ano mo?”

“E mag-boyfriend naman tayo eh.”

“Kapal!” iiling-iling na sagot ko sa kaniya. “Nanliligaw ka palang no!”

“Hep hep!” pagpigil niya sa akin na itinapat pa ang palad sa mukha ko, “Sinagot mo na ako kanina, remember?” sabay ngisi

“Basta! Na-trauma na ako diyan no!” sabay nguso sa ari niya.

“Trauma?” nakangising-aso siya. “E ba’t parang gusto mo pang halikan? Nakanguso pa yang labi mo!” sabay tawa ng malakas.

“Bastos!” sabay hawak sa isang unan at ibinato sa kaniya. Hindi ako sanay sa mga ganoong biro at sa ganoong eksena kaya mabilis akong lumabas ng kwarto at tinungo ang labas ng garden. Umupo ako sa isang bakal na upuan sa may garden at pinagmasdan ang mga bituin sa langit.

“Kopiko?” sabi ng isang boses sa likuran ko. Nilingon ko siya at nakita si Jay na may dalang isang tasa.

“Ayoko,” pagtanggi ko sa alok niyang kape.

“Ano’ng ayaw mo?” taking tanong niya.

“Yang kape.”

“Haha!” tawa niya. “Di kita inaalok. Tinatawag kita.”

“Cofee po ang pangalan ko.” At diniinan ko pa ang pagkakabigkas ng pangalan ko. “Hindi Kopiko.”

“Alam ko,” sang-ayon niya. “Ikaw si Cofee at akin ka. Kaya Kopiko. Hehe.”

“Ano ako kape?”

“Hindi. Pero kung magiging kape ka, gusto ko, ang brand mo ay Kopiko. Yung brown. Kase for me, yun ang piiiiinakamasarap na 3-in-1 na kape sa buong mundo.”

Natawa naman ako sa sinabi niyang ‘yun. Favorite 3-in-1 ko rin kasi yung Kopiko brown.

“Hoy!” birada ko. “Hindi ako sa iyo no! Walang nagmamay-ari sa akin kundi sarili ko lang.”

“Malapit ka nang maging akin,” pagyayabang niya na nakangising aso parin.

“Talaga lang ha?” sarkastiko kong tanong. “Kelan naman?”

“Mamaya sa kwarto,”sabay tawa.

“Subukan mo lang!”

“Di ko susubukan. Gagawin ko.”

“Ewan ko sa’yo!”

“Di ka na galit?” pag-iiba nia at naging seryoso ang mukha niya.

Umiling lang ako bilang tugon.

“Talaga?”

Tumango lang ako.

“Pipi ka ba?” sabay tawa.

“Ungas!”

“Cute naman.”

“Sino may sabi?”

“Nanay ko.”

Sabay kaming tumawa. Naupo na rin siya sa tabi ko. Sabay naming pinagmasdan ang mga bituin at ang bilog na buwan. Tahimik, walang kumikibo. Ninanamnam lang ang presensiya ng isa’t isa.

“Pag ‘di tayo magkasama,” ang pagbasag niya sa katahimikan, “at namimiss kita, kakausapin ko nalang ang buwan at aasang nakatingin ka rin sa kaniya. Para sa ganon ay parang kausap na rin kita.”

“Drama mo.”

“Di naman.”

“May unlitext at unlicall naman,” pagbibiro ko. “Gagawin mo pang parang tanga ang sarili mo na kakausapin ang buwan.

“Wala akong load,” pagsakay niya sa biro ko. “Saka mas romantic pag ganun.”

“Lunatic kamo!” sabay tawa.

-----------

Si Jay na rin ang naghatid sa amin pabalik ng Pampanga. Nasa passenger seat ako sa tabi niya kaya hindi mapigilan ang harutan naming dalawa na lagi naman pinapansin ng mga nasa likuran namin.

“Pasok ka muna?” anyaya ko sa kaniya pagkarating namin sa tapat ng bahay.

“Hindi na,” pagtanggi niya. “May gagawin pa ako eh.”

“Sure ka?”

“Oo,” sagot niya na may ngiti. “Balik nalang ako after 2 days.”

“After 2 days?”

“Oo,” sagot niya ulit. “Dito ako magpa-Pasko.

“Oo nga pala, pasko na sa makalawa. Sige, balik ka bukas.”

“Sure.” Masaya nyang sagot. “Pano, alis na ako.”

“Sige, ingat ka.”

“Walang kiss?”

“Wala.”

“Kahit dito lang?” pangungulit niya sabay turo ng pisngi niya at naka-ngising aso.

“Tigilan mo ko!” suway ko sa kaniya, “Iistaylan mo na naman ako para mahalikan sa labi.”

“Hindi naman eh.” Kunwaring nagtatampo. “Sige na, please.”

“Ayaw! Umalis ka na!”

“Sige na nga.”

Yun lang at umalis na siya. Hinatid ko pa siya ng aking tingin bago pa ako pumasok sa bahay.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 23)

2011-08-22T04:56:00.000-07:00

Bumulong si Jay sa lider ng banda. Kinausap nung lalaki ang ibang ka-grupo at pagkatapos ay nag-thumbs up kay Jay. Ngumiti si Jay at Lumapit sa mic stand.

“This song is dedicated to Cofee,” simula niya. Nagulat naman ako at namula. Alam kong hindi ako kilala ng ibang tao pero natatakot ako na baka ituro niya ako. Buti nalang ay hindi niya ginawa. “Sana, after nitong kantang ito, sagutin mo na ako.”

Nagpalakpakan ang mga tao sa bar na dinaanan namin bago umuwi sa bahay nila Niel. Kasama namin si Tita Susan. May live band ang bar at si Jay naman na makapal ang mukha ay nagyabang na kakanta daw siya.

Nagsimulang tumugtog ang intro ng kanta.

Paano mong malalaman itong pag-ibig ko sa’yo

Paano mong mararamdaman ang, ang tibok ng puso ko

Palagi kang kinakabahan na ika’y masasaktan

Pangako ko ang puso mo’y hindi pakakawalan

Sapul! Parang sinasadya namang para sa akin ang lyrics. Nakatingin pa si Jay sa dereksiyon ko habang kumakanta ng nakangiti. Nakita kong ang ibang tao ay nakatingin na rin sa dereksiyon ko. Siguro ay gusting malaman kung sino sa tatlong babaeng kasama ko (Kasama talaga si Tita Susan? Hehe) ang kinakantahan niya.

Paano mong maiintindihan na ako’y nananabik

At kainlan ko kaya madarama ang tamis ng iyong halik

Kung lagi mong inaatrasan ang sugod ng nagmamahal

Sana nama’y pagbigyan mo’ng hiling ng puso ko

Magaling kumanta ang mokong.

Subukan mong magmahal o giliw ko

Kakaibang ligaya’y matatamo

Ang magmahal ng iba’y di ko gagawin

Pagkat ikaw lang tanging sasambahin

‘Wag ka nang mangangamba

Pag-ibig ko’y ikaw, wala nang iba

Tinanggal ni Jay ang pagkakakabit ng wireless mic mula sa mic stand. Nagsimula siyang maglakad. Kinakabahan na talaga ako. Bumaba ng stage, naglakad papalapit sa kinaroroonan namin. Pinandilatan ko siya ng mata na parang nagbabanta na wag siyang lalapit. Ngunit patuloy lang siya sa paglalakad. Kumakanta parin.

Paano mong malalaman itong pag-ibig ko sa’yo

Paano mong mararamdaman ang, ang tibok ng puso ko

Palagi kang kinakabahan na ika’y masasaktan

Pangako ko ang puso mo’y hindi pakakawalan

Nakatayo na siya sa harapan ko. Nanliliit na ako sa hiya. Inilahad niya ang kanang kamay na parang hinihingi ang akin. Lumingon ako sa paligid. Nakita ko ang iba sa mga tao doon ay nakangiti. Ang iba naman ay parang naguguluhan sa nakikita pero karamihan ay parang kinikilig. Wala na akong nagawa ng lumuhod siya sa harapan ko habng kumakanta parin.

Subukan mong magmahal o giliw ko

Kakaibang ligaya’y matatamo

Ang magmahal ng iba’y di ko gagawin

Pagkat ikaw lang tanging sasambahin

Ibinigay ko na sa kaniya ang kamay ko. Tumayo siya at hinila ako patayo. Nang nakatayo na ay hinatak niya ako palapit sa kaniya at ang kaninang kamay na nakahawak sa kamay ko ay nakapulupot na ngayon sa bewang ko. “Lagot ka sakin mamaya.” Bulong ko sa kaniya. Nagpatuloy lang siya sa pagkanta.

‘Wag ka nang mangangamba

Pag-ibig ko’yikaw, wala nang iba

Kumawala siya sa pagyakap sa akin at hinila ako paakyat sa stage. Di na ako nagpumiglas pa.

Subukan mong magmahal o giliw ko

Kakaibang ligaya’y matatamo

Ang magmahal ng iba’y di ko gagawin

Pagkat ikaw lang tanging sasambahin

Pagkatapos ng kanta ay maglalakad na sana ako pababa ng stage nang pigilan niya ako. Muli siyang lumuhod sa harapan ko gamit ang kanan niyang tuhod.

“Cofee ko,” simula niya gamit parin ang mic. “Mahal kita.”

Tahimik lang ako.

“Mahal mo rin ako, diba?” tanong niya.

Nahihiya man, tumango pa rin ako. Pakiramdam ko, pulang pula ako. Nakayuko lang ako na nakatingin sa kanya at hindi makatingin sa ibang tao.

“Yun naman pala eh!” masayang sabi niya. “Edi tayo na!”

Tahimik lang ako. Kinikilig pero hindi nagpapahalata. Pero alam kong nahalata niya iyon.

“Sagutin mo na!” sigaw ng isang nanonood na hindi naman namin kilala.

“Oo nga!” sigaw naman ng isa pa.

“Kainggit naman si Cofee!” sigaw pa ng isa.

“Cofee, sagutin mo na ‘yan!” sigaw ulit ng isa pa. “Pag di mo sinagot ‘yan, aagawin ko ‘yan sa’yo!”

“Rinig mo ‘yon, Cofee ko?” tanong ulit ni Jay. “Di ka ba natatakot maagaw ako ng iba.”

“Sagutin mo na, Cofee!” sigaw ulit ng isang customer ng bar.

“Cofee,” tawag sa akin ni Jay. “Will you… Will you be my boyfriend?”

Tumango ako at sabay-sabay na naghiyawan at nagpalakpakan ang mga tao. Tumayo na rin si Jay at niyakap ako. Niyakap ko rin naman siya. At ang di ko inaasahan, pero parang inasahan ko na rin, ay hinalikan niya ako sa labi. Pero saglit lang naman yon. Hehe.

Humarap siya sa mga nanonood at humingi ng despensa sa istorbong ginawa namin. Habang pababa kami ng stage at pabalik sa mesa namin ay nakayukyok lang ang mukha ko sa balikat ni Jay, pilit na itinatago ang sarili dahil sa sobrang hiya.

“Ang-harot mo!” sabi ni Heidi sa akin sabay kurot sa tagiliran ko.

“Oops,” sabat ni Jay. “Bawal saktan si Kopiko.”

Tawanan.

“Excuse me,” ang pagtawag ng isang waiter sa attention ni Jay. “Sir, this is from Mr. Galvez, one of our regular customers here,” sabay lapag sa isang bote ng alak sa mesa namin at turo na rin sa kinaroroonan nung Mr. Galvez. May isang pirasong tissue na may nakasulat na “Congratulations!”

“Congratulations daw po,” dagdag pa ng waiter.

Tiningnan namin ang kinaroroonan ni Mr. Galvez at nakitang nakatingin rin ito sa amin. Ngumiti ito at nginitian rin namin siya. Hindi ko alam kung anong tawag sa alak na ibinigay ni Mr. Galvez dahil sadyang di naman ako maalam pagdating sa ganoon.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 22)

2011-08-22T04:54:00.000-07:00

Sa kotse ni Jay habang papunta kami sa Laguna ay nalaman ko na isang pulitiko pala ang kaniyang ama. Governor sa probinsya nila. Mayaman. Taga-Mindanao sila. Ang pinagtataka ko lang ay kung bakit hindi naman mukhang taga-Mindanao si Jay. Mestisuhin kasi siya at matangkad. Parang Fil-Am nga kung titingnan.

Gusto daw ng ama niya na sundan ang yapak nito sa pulitika ngunit hindi iyon ang gusto niya kaya nagpasya siyang lumayo at sa Maynila mag-trabaho bilang nurse. Alam ko naman na ang tungkol sa trabaho niya, ang tungkol sa kanila ni Ann kaya hindi na namin iyon pinag-usapan pa.

“Sayang naman,” ang nangingiti kong sabi sa kaniya.

“Bakit?” takang tanong niya.

“Sana may kaibigan na akong pulitiko ngayon,” natatawa kong sabi.

“Kaibigan lang ba talaga gusto mo?”

“Hmm…” nangingiti ko paring sabi. “Higit pa sa kaibigan ang gusto ko.”

Tiningnan ko siya at nakita kong sobrang luwang ng pagkakangiti niya.

“Talaga?” parang bata ang nagtatanong.

“Oo,” sagot ko. “Matalik na magkaibigan.” Dugtong ko sabay tawa.

“Hmp!” parang bata siya na sumimangot.

“Ano ba sa akala mo?” sabay tawa.

“Wala!” kunwaring nagtatampo.

“Sus, nagtampo pa,” di ko mapigilan ang ma-cute-an sa ginagawa niya. “Nakaka-turn off tuloy.”

“Sino bang nagtatampo?” tanong nito sabay ngiti ng ubod sa pagka-exaggerated na pinalitaw lahat ng ngipin, pati lahat ata ng bagang.

Kinurot ko siya sa tagiliran, “Tumingin ka sa daan. Baka maaksidente tayo.”

“Ayoko.”

“Ano ba! Ayoko pang mamatay no!”

“Kiss muna.” Sabay dikit ng isang hintuturo sa pisngi niya.

“Hay,” sabay hinga ng malalim. “Kulit!”

Inilapit ko ang labi ko sa pisngi niya para halikan ito ngunit bago pa man iyon dumampi ay hinarap niya ako kaya sumakto ang labi ko sa labi niya. Napaurong ako sabay hinampas siya sa kanang balikat. Di ko rin mapigilan ang mamula sa ginawa niya.

“Bastos!”

“I love you,” nakangiti niyang sabi.

Di ko siya sinagot. Nagkunwari akong galit kahit na kinikilig. Hehe. Nagkulitan pa kaming dalawa sa kotse niya hanggang sa marating ang Enchanted Kingdom. Malaya naming iyong nagawa dahil ang iba ay sa van nila Niel nakasakay.

------------------------------

“Ano ba?” naaasiwang saway ko kay Jay. “Nakakahiya sa mga tao.”

“Bakit?” tanong lang niya. “Ginawa na natin to dati ah.” At lalo pang hinigpitan ang hawak sa kamay ko papunta sa roller coaster.

Oo nga naman. Nag-holding hands na pala kami dati sa karnabal malapit sa amin.

“Pero iba ‘to.” Palusot ko sa kaniya.

“Panong iba?” tanong niya.

“Basta,” at pilit na inaalis ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

“Hoy!” sigaw ni Heidi sa likod namin na ikinatigil ng pagtatalo namin ni Jay. “Patugut na ko ken, makarine kayu!”

“Ha?” tanong ni Jay. Di kasi siya nakakaintindi ng Kapampangan. Ako naman ay nakakaintindi pero hindi matatas sa pagsasalita nito. Madalas akong pagtawanan ng mga nakakarinig sa akin dahil hindi daw bagay.

“Sabi ko,” habang papalapit sa amin. “Tigil-tigilan ninyo yan. Nakakahiya kayo. May pa-HHWW pa kayong nalalaman diyan.”

“Ito kasing si Jay eh,” paninisi ko. “Kakulit!”

“Kinikilig ka naman,” nakangising aso na sabi ni Jay.

“Heto gusto mo?” sabay muwestra na susuntukin ko siya.

“E ito,” sabay flex ng malaki niyang biceps. “Gusto mo rin?”

“Ewan ko sa’yo!” sabay lakad ng mabilis palayo sa dalawa.

Hinabol naman ako ni Jay at inakbayan.

“Ito naman,” pang-aamo niya. “Nilalambing ka lang eh.”

“Nang-aasar ka.”

“Wag ka na magtampo,” na ang boses ay may pagsusumamo.

“Hindi naman ako nagtatampo.”

“Talaga?”

“Dahil galit ako.”

“Hala!” at mabilis na tumayo paharap sa akin at pinigilan ako sa paglalakad. “Wag ka nap o magalit.”

“Basta galit ako.”

“Hay,” sabay buntong hininga. “Sige, batukan mo nalang ako.”

“Ayoko!”

“Bakit?”

“Kase mas matanda ka sakin,” pang-aalaska ko. “At masama pumatol sa mga matatandang gurang!”

“Ah ganun ha,” sabay muwestra na hahabulin ako at kikilitiin.

“Ah…” banta ko sa kaniya. “Subukan mo lang.”

“Talaga!” at sinimulan na nga akong habulin at kilitiin.

Tumakbo naman ako para hindi niya ako maabutan at makiliti. Ayoko na kinikiliti ako sa tagiliran dahil sa tuwing ginagawa iyon ay humahapdi ang balat ko dahil na rin sa paggasgas ng suot kong damin sa bahaging iyon. Di ninyo maitatanong ay sobrang sensitive ng balat ko, mana ako sa nanay ko. Magandang pamana hindi ba? Hehe.

Takbo ako ng takbo na parang tanga. Hindi ko namamalayan na wala na palang humahabol sa akin. Hinanap ko siya at mabilis ko naman siyang natagpuan na nakaupo sa isang bench.

“Uhm!” sabay batok ko sa kaniya.

“Aray!” reklamo naman niya habang himas-himas ang batok.

“Para akong tanga don na nagtatatakbo tapos ikaw nakaupo lang dito?”

“E napagod ako eh.”

“Matanda ka na kase!” muli kong pang-aalaska. “Madali nang mapagod.”

“Whateverrrr!”

“Gusto ko uminom.”

Natapos ang buong araw na halos roller coaster lang ang binalik-balikan namin. Hilong-hilo na ako ay sige parin ang yaya niya na sumakay kami doon. Gusto ko rin naman kaya din a ako nagpakipot pa.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 21)

2011-08-22T04:51:00.000-07:00

“Galit ka ba sa akin?” tanong ni Jay habang inaayos ko ang mga susuotin ko mamaya habang nasa loob ng kwarto naming dalawa. Nagyaya kasi si Tita Susan na pumunta sa Laguna. SA Enchanted Kingdom. Hindi ako sumagot at ipinagpatuloy lang ang ginagawa. Umupo siya sa tabi ko at hinawakan ang dalawa kong kamay, marahil ay upang patigilin ako sandal sa ginagawa.

“Ano?” tanong ko sa kaniya.

“Sabi ko, galit ka ba?”

“Hindi.”

“Bakit di mo ako kinikibo?”

“Wala naman akong sasabihin.”

“Pakipot?” pabiro niyang sabi at sabay tumawa. Kinurot niya naman ng bahagya ang kanang pisngi ko. Tiningnan ko siya ng masama.

“Seryoso,” siya ulit. “Wala ka ba talagang sasabihin?”

“Wala nga.”

“Di mo itatanong kung kami pa ba ni Ann?” tanong niya. “DI mo itatanong kung tama si Niel na girlfriend ko parin siya?”

“Pano mo…”

“Tatawagin ko sana kayo kanina,” pagputol niya sa tanong ko. “Narinig ko kayong nag-uusap tungkol doon.”

[Click here to read the Special Chapter (Jay's Point of View) ~ This is some sort of a spoiler. So I suggest you finish Chapter 28 first, before reading this part. ^_~]

“Nangako akong hindi ka na sasaktan, Cofee.” Pagpapatuloy ni Jay sa kaniyang pagsasalita. “Sorry, parang nagawa ko na naman.”

“So,” ang simula ko na pinipigilan ang pag-iyak. “Tama si Niel?”

“Oo,” sagot niya. “Girlfriend ko si Ann.”

Nagsimula nang tumulo ang mga luha.
“Girlfriend ko siya,” patuloy pa niya. “Dati. Ngayon, hindi na.”

Nagpahid ako ng luha. Nangingiti siya. Ngiting aso. “Loko ‘to!” sabi ko sa isip ko. “Paiiyakin pa’ko.”

“Wala na kami, Cofee.”

“Uhm!” sabay hampas ko sa dibdib niya. “Pina-iyak mo pa ako!”

Tumawa lang siya. Tawang nakakaloko. Tawang nang-aasar.

“Cute mo!” sabay pisil niya muli sa ilong ko. Pero mas madiin na iyon.

“Aray!” sabay singhal ng hangin mula sa ilong ko. “Kelan kayo nag-break?”

“Nye!” natatawang reaksiyon niya sa tanong ko. “Tinanong ba?”

“Sagutin mo nalang!” paangas kong utos.

“Simula nung huli tayong mag-usap na tatlo,” sagot niya.

“Ganun?” di makapaniwalang tanong ko.

“Oo.” Matipid niyang sagot. “Sinabi ko narin sa kaniya na palagay ko ay gusto na kita.”

“Ha?” di ulit ako makapaniwala. Pero nadismaya ako. “Palagay lang?”

“Oo,” sagot naman niya. “Pero dati ‘yun. Pero ngayon, sigurado na ako sa nararamdaman ko. Gusto kita.”

“Talaga?”

“Hindi,” natatawa niyang sagot. “Di lang gusto. Mahal na kita.”

“Uhm!” isang hampas sa dibdib muli ang ibinigay ko sa kaniya. “Seryosong usapan, hinahaluan mo ng biro!”

“Aray ko,” reklamo niya. “Nakakarami ka na ha.”

“May reklamo?”

“Wala,” sagot niya na itinaas pa ang mga kamay. “Pero may ganti.”

“Ah ganun?” sabay hapmas muli sa dibdib niya pero nasalo niya ang kamay ko. Hinawakan niya rin ang isa ko pang kamay at nag-wrestling kami sa kama. Tawanan. Natalo ko siya. Pero alam kong pinagbigyan niya lang ako. Ang-laki kaya ng katawan niya kumpara sa akin.

“Mahal mo pa ba si Ann?” seryoso kong tanong na nakapagpatigil naman sa pagtawa niya.

“Do you want an honest answer?” balik tanong nito.

“Oo,” sagot ko kahit na natatakot ako sa maaaring isagot niya.

“Ayaw kitang saktan, Cofee,” simula niya. “Pero ayoko rin magsinungaling.”

“Maiintindihan ko naman eh.”

“Mahal ko pa rin si Ann. Pero hindi na katulad ng dati. Aaminin kong nasaktan ako nung makipag-break ako sa kaniya pero sa kabila noon ay natuwa ako dahil magkakaron na ako ng laya na makasama ka.”

“Ako, mahal mo ba ako?” seryoso ko paring tanong.

“Diba sinabi ko na kanina at nung nakaraan?” balik tanong lang niya sa akin.

“Bakit?”

“Ewan ko,” sagot lang niya.

“Bakit nga?” pangungulit ko.

“Ayokong umisip ng dahilan,” paliwanag niya. “Kung makakaisip ako ng dahilan kung bakit nahulog ako sa’yo, natatakot ako na balang araw, magkaron din ako ng dahilan para mawala ang pag-ibig ko sa’yo.”

Natameme lang ako sa sinabi niyang yun. Masaya ako pero hindi parin ako mapalagay dahil na rin siguro sa mga nangyari sa amin dati, at sa mga nangyari sa akin nung bata pa ako. Ayoko nang muling masaktan. Alam ko kase na sa ganitong klase ng pagmamahalan ay maraming pagsubok na dumarating.

“Pwede ba tayong magsimula ulit?” tanong ko.

“Anong ibig mong sabihin?” balik tanong lang niya.

“Magsimula tayo sa wala. Kunwari di tayo magkakilala.” Matahan lang siyang nakikinig. “Kilalanin ulit natin ang isa’t isa. Sa totoo lang, wala akong masyadong alam tungkol sa’yo.”

“Ano ba’ng gusto mong malaman tungkol sa akin?” tanong niya.

“Lahat. Tungkol sa pagkabata mo, sa pamilya mo, sa… Sa trabaho mo,” paliwanag ko. “Oo nga pala, diba may trabaho ka?”

“Nag-leave ako, isang linggo,” paliwanag niya. “Nalaman ko kasi na common friend pala natin si Niel at dadalawin niyo siya rito.”

“E ba’t isang linggo?” tanong ko ulit. “Tatlong araw lang naman kami dito.”

“E may iba pa kasi akong plano.”

“Ano namang plano?” pag-uusisa ko.

“Secret,” sagot niya na may halong ngiti na nakakaloko. “Sa akin nalang ‘yun.”

“Ano nga?” pangungulit ko.

“Basta.”

My Bestfriend's Boyfriend (Part 20)

2011-08-22T04:48:00.001-07:00

“Ang-tagal niyo naman,” sabi ng nanay ni Niel. Nakalimutan kong kasama nga pala namin siya sa bahay na iyon at kasabay na kakain. Paimportante pa ako. Haha!

“Sorry tita,” nahihiya kong paghingi ng tawad habang umuupo sa tabi ni Heidi.

“Si Niel diyan,” sabi ni Heidi habang itinutulak ako na parang pinipigilang makaupo. Lumingon ako at tumingin ng ibang mauupuan. May isa pang bakanteng upuan. Lilipat n asana ako pero na-realize ko na katabi pala iyon ni Jay.

“Doon nalang diya,” sabay turo ko sa upuang katabi ng kay Jay.

“Hindi!” matigas na pagtutol ni Heidi. “Miss ko na si Niel ko kaya dito siya sa tabi ko.” Natawa naman ang nanay ni Niel doon na si Tita Susan nga pala ang pangalan.

“Oo nga naman,” pagsang-ayon ni Tita Susan. “Hayaan mo na si Niel diyan sa tabi ni Heidi at baka sakaling may pag-asa pa akong magka-apo.”

Nagkatawanan naman ang lahat habang nakatingin kay Niel na pulang-pula.

“Ma!” suway ni Niel sa ina habang umuupo na sa tabi ni Heidi.

Wala na akong nagawa kundi ang umupo sa tabi ni Jay. Maluwag ang ngiti na sinalubong ako ng tingin ni Jay. Siya na ang nag-ayos ng nakataob ko pang pinggan sa placemat. Siya na rin ang naglagay ng kanin doon.

“Anong gusto mong ulam?” tanong niya.

“Anong ginagawa mo?” balik tanong ko sa kaniya.

“Ha?” takang tanong niya ulit.

“May kamay po ako at kaya kong gawin ‘yan mag-isa.”

“Ah…” parang nakuha niya na ang ibig kong sabihin sa tanong ko. “SInisimulan ko nang manligaw.”

Nahiya naman ako doon. Tiningnan ko ang lahat at halatang nagulat din sila. Pinag-aralan ko ang ekspresyon ng mukha nila. Halatang gulat pero hindi ko sila kinakitaan ng masamang reaksyon. Parang kinikilig pa nga sila eh. Maliban na nga lang kay Niel na lalong umasim ang mukha. Bagay sa commercial ng Datu Puti suka. Mas maasim pa kasi iyon sa mukha ni Mommy D! Hehe. Peace tayo Mommy D!

Nagbuntong hininga ako.

“Alam ko na!” si Jay na parang may magandang naisip. “Tikman mo nalang lahat.” Saka naglagay ng lahat ng putahe ng ulam sa pinggan ko. Tatlong putahe iyon. Kare-kare, menudo at… At, hindi ko alam yung tawag sa isa pang ulam. Basta luto sa manok iyon na may kulay orange na sabaw dahil ata sa kamatis, may sahog na patatas at carrots at ang Masaya pa don, parang nilunod sa mantika. Hehe.

“Ako nagluto niyan lahat,” pagyayabang ni Jay.

“Anong ikaw?” sabat ni Niel na maasim parin ang mukha.

“Ay,” nangingiting sabi ni Jay. “Kami pala. Kami ni Niel.” sabay ngiti niya kay Niel na parang nagpapa-cute. DInilaan naman siya nito na parang bata na nabubwisit. Di ko naman napigilang matawa sa tagpong iyon.

“Cute mo!” sabay pisil ni Jay sa ilong ko.

“Aray!” reklamo ko sabay palo sa kamay niya.

“Aw,” reklamo rin ni Jay na inihulog pa ang ibabang labi na parang bata. “Sakit naman non.”

“Mas masakit ‘yung ginawa mo!” ang tinutukoy ko talaga doon ay ‘yung na-realize ko kanina habang kausap si Niel. Yung tungkol sa kanila ni Ann. Pero hinayaan ko nalang siya, sila na isipin na ang tinutukoy ko ay ang pagpisil niya sa ilong ko.

“Sorry…” ang pagpapa-cute ng mokong na gumana naman.

“Ang-keso ninyo!” si Tita Susan. “Na-miss ko tuloy ang papa ni Niel.”

“Ma,” saway ni Niel sa ina. “Magda-drama ka na naman?”

“Joke lang po,” parang barkada lang din namin si Tita Susan. Game kasi iyon sa kahit anong usapan namin. Para ngang ka-age lang namin siya. Minsan wish ko na sana ganon lang din si Mama. Hehe. Yun nga lang, pagdating sa ibang bagay ay istrikto nga si Tita Susan. “Kumain na nga tayong lahat.”

“Okay!” sabay-sabay naman namin sagot.

“Gutom na ako!” sabay-sabay ulit kaming lahat. Dahil dun ay sobrang tawanan ang narinig sa dining area.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 19)

2011-08-22T04:47:00.001-07:00

“Di naman talaga magiging tayo,” nakangiti paring sagot sa akin ni Jay. Patay! Pahiya ako doon. “Di magiging tayo dahil di pa kita nililigawan.”

Ang matamis niyang ngiti ay napalitan ng ngising aso. Hindi ko naman napigilan ang aking sarili. Natawa ako at nang makarekober sa pagtawa ay niyakap ko siya at binulungan.

“Huwag mo na akong sasaktan.”

“Never!” ang sagot niya na may conviction sa boses. “Never will I hurt you, ever again.”

“Thanks.”

“So…” medyo matagal bago niya itinuloy ang sasabihin. “Tayo na?” na may kahalong kinikilig na hagikgik.

Kinilig rin naman ako ngunit hindi ko pinahalata iyon. “Manligaw ka muna no!”

“Oo nga pala.”

Muli niya akong niyakap.

“Eeeehh!” ang matinis na boses ni Heidi. Nakikinig lang pala siya sa usapan namin. “Kinikilig ako!”

Sabay-sabay kaming nagkatawanan.

“Kakain na!” ang padabog na yaya sa akin ni Niel.

“Mamaya na’ko kakain.” sagot ko naman.

“Bahala ka!” sagot din niya na may kasamang pag-ismid.

“Naglilihi ka?” pabiro kong tanong sa kaniya. Di ko kasi ma-gets ang drama niya.

“Ewan ko sa’yo!”

“Ba’t ka nagagalit?”

“Di ako galit!”

Tumayo ako at sandaling iniwan ang ginagawa. Nakatalikod na siya sa akin na akmang maglalakad palabas ng kwarto kaya niyakap ko siya mula sa kaniyang likuran.

“Di daw galit,” ang pang-aamo ko sa kaniya na ang boses ay naglalambing. “E anong tawag mo diyan?”

“Ikaw kasi!” ang boses niya ay parang naninisi.

“O, anong ginawa ko?” tanong ko sa kaniya habang pinipilit siyang humarap sa akin.

“Di mo sinabing kayo pala!”

“Ha?” taking tanong ko. “Anong kami?”

“Ni jay,” sagot niya na nanginginig na ang boses na parang iiyak na. “Kayo daw ni Jay sabi ni Heidi.”

“Hi-hindi ah,” depensa ko. “Lagot yung babaeng ‘yun sa’kin,” sabi ko sa utak ko. “Hindi pa kami. Nagpaalam palang siya na manliligaw.”

“Pinayagan mo naman?”

“Oo.”

“Asar ka naman eh!” pagmamaktol nito. “Pano ako?”

Natawa ako sa sinabi niya. “Baby, listen.”

Nangiti siya sa tawag ko sa kaniya.

“Baby?”

“Oo, baby brother.”

Isang batok ang natikman ko mula sa kaniya. Tumawa lang ako.

“Diba galit ka sa kaniya?”

“Dati ‘yun.” Paliwanag ko sa kaniya. “Nag-sorry na siya at nangakong din a ako ulit sasaktan.”

“Naniwala ka naman?”

“Oo.” Maikli ko na namang sagot. “Para kang bata. Dami mong tanong.”

“Pa’no si Ann?” tanong niya na ikinagulat ko. “Di ba girlfriend niya parin ‘yun?” diniinan pa niya ang pagkakasabi ng salitang girlfriend.

Oo nga pala, may girlfriend siya. Si Ann. Dati kong bestfriend. Parang may kumurot sa puso ko. Kakabitaw palang niya sa pangako niya na hindi na ako muling sasaktan, pero heto na agad? Di na ako nakasagot pa at pilit nalang iniba ang usapan.

“Tara, kain na tayo.”

“Sagutin mo muna yung tanong ko.”

“Gutom na ako!” di ko na siya hinayaan pang magsalita at lumabas na ako at tumungo sa kusina.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 18)

2011-08-22T04:45:00.000-07:00

“Bakit kayo nag-away ni Ann?” tanong ni Niel habang nakatalikod sa aming dalawa ni Jay. Alam kong ako ang tinatanong niya. Tiningnan ko si Jay na halatang nagulat sa tanong ni Niel.

“Niel!” ang pasigaw kong tawag sa kaibigan. Nang lumingin ito ay tiningnan ko siya na parang nagtatanong kung ano ang ginagawa niya. Tumingin naman siya kay Jay at parang na-realize na angtanga-tanga niya kaya naman nag-make face nalang ito na parang humihingi ng tawad.

Ibinalik ko naman ang tingin ko kay Jay ngunit yumuko lang ito. Matagl na katahimikan ang namayani sa loob ng kusina.

“Seryoso nyo naman!” ang pagbasag ng isang boses sa katahimikan. Boses ni Heidi. “Siguraduhin niyong masarap ‘yan ha.”

Tumabi siya sa akin at nang tiningnan ko siya ay tumango ito sa dereksyon ni Jay na parang nagtatanong. Yun nga lang, hindi ko alam kung ano ang tanong na iyon. Tumayo siya at hinila ang kamay ko na ikinatayo ko na rin. Hinili niya ako palabas ng kusina.

“Heidi, what are you doing?” ang naiirita kong tanong sa kaibigan. Anglakas kasi manghatak ng babaeng ito. Palibhasa ay halos magkapareho lang kami ng height. 5’11” ako at 5’10” naman siya. Napakalaking babae, pero sexy na pwedeng pang-model ang katawan at pati na rin ang karakas.

“Aba,” ang nangingiting sabi ni Heidi. “English?”

“Ano ba kasing gusto mo?” naiinis ko paring tanong.

“Okay na ba kayo?” tanon niya na ang tinutukoy ay si Jay.

“O-oo.” Ang nauutal ko pang sagot. Sa totoo lang ay hindi ko parin sigurado ang isasagot.

“Good!” ang nakangiti parin niyang sabi.

“Hindi pala,” ang pagbawi ko sa aking naunang sagot. “I mean, hindi ko alam. Di ko sigurado.”

Binatukan ako ng kausap at nagtanong. “Anong hindi mo sigurado?”

“Sabi ko kasi sa kaniya, pinatawad ko na siya.” paliwanang ko sa kaibigan. ” Pero sabi ko rin na hinding-hindi ko kakalimutan ang ginawa niya.”

“Ay tanga.” Ang sabi niya na napabuntong hininga pa habang tinapik ng malakas ng kaniyang palad ang nook o. “Forgive and forget nga eh!”

“Alam ko…” ang pagsang-ayon ko sa kaniya. “Pero…”

“Anong pero pero?” ang pagputol niya sa sasabihin ko. “Pag nagpatawad ka, kalimutan mo na.”

“Mahirap kaya gawin ‘yun.”

“Mahirap pero pwedeng gawin.”

“Pwede nga.”

“E ba’t di mo subukan?”

“Sinusubukan ko naman.”

“Gusto mo ba siya?”

“Ha?” tanong ko upang masiguro kung tama ba ang narinig ko.

“Gusto mo ba si Jay?”

Di ako nakasagot.

“Silence means yes.” Siya na ang sumagot sa tanong niya.

“Wala akong sinabing oo.”

“E ba’t di ka makasagot?”

“Kase, kase…”

“Kase gusto mo siya.” di na naman niya ako pinatapos.

“E ano kung gusto ko siya?”

“Ta mo, umamin ka rin!”

“Wala akong inaamin no!” depensa ko.

“Gusto mo ba talaga siya o hindi?” parang frustrated na tanong nito.

“O-oo.” napilitan naman akong sumagot.

“Mahal mo siya?”

“Sa palagay ko. Oo.”

“Hahaha!” ang parang bruhang tawa nito. “Sige, pag-usapan niyo ‘yan.”

“Ha?”

“Jay?” nagtataka ako sa paraan ng pagkakasabi ni Heidi sa pangalan na iyon. “Lumabas ka na diyan at kausapin mo itong kaibigan ko.”

Lumabas naman mula sa isang sulok si Jay na sobrang ikinagulat ko.

“Heidi!” ang pasigaw na tawag ko sa pangalan ng kaibigan. “Ano bang ginagawa mo?!”

Imbis na sagutin ako ay ibinaling niya ang pansin kay Jay na ngayon ay nakalapit na sa amin. Hinawakan ito sa kwelyo na animo’y sigang nambu-bully.

“Tinulungan na kita,” ang sabi niya kay Jay. “Ngayon, tumupad ka sa usapan.”

“Yes ma’am!” ang masayang sagot ni Jay at sinabayan pa ng pagsaludo sa kausap.

“Usapan?” tanong ko. Wala na akong pakealam kung sino pa sa kanila ang sumagot.

“Nangako kasi ‘tong mokong na’to na pag tinulungan ko siyang mapaamin ka na may gusto ka rin sa kaniya ay gagawin niya ang lahat para hindi ka masaktan.”

Tumingin lang sa akin si Jay na namumula ang mga pisngi na animo’y batang sobrang nahihiya sa ginawang kapilyuhan.

Binitiwan na ni Heidi ang kwelyo ni Jay at tumalikod na. Pero bago pa ito makalayo at makapasok sa kusina ay nagsalita ito. “Ayusin ninyong dalawa. Wag kayo mag-aaway. Ako na tatapos sa ginagawa ninyo sa kusina.”

“Tapos na!” masayang pahabol na sagot ni Jay kay Heidi at nang ma-realize na andun nga pala ako ay biglang ayos ng kaniyang sarili at humarap sa akin.

Niyakap niya ako ng ubod ng higpit.

“Mahal mo din ako,” ang bulong niya sa kanang tenga ko.

Wala na akong nagawa. Bistado na ako.

“Oo,” nalang ang naisagot ko.

“Yes!” ang masayang sigaw ni Jay. Pagkatapos ay inilayo ako sa kaniya at hinawakan sa dalawang balikat. TIningnan niya ako na bakas sa mga mata ang kasiyahan.

“Pero hindi ibig sabihin non na magiging tayo,” ang walang ekspresyon kong sabi sa kaniya. “Ayan na naman po kami!” buntong hininga ng kontra-bidang side ng utak ko. “Di na naman nag-iisip.”

Just an update

2011-08-22T04:41:00.000-07:00

Good News and Bad News!

Bad News muna tayo. Pinaputol ko na po ang internet connection ko. Masyado po kasing maraming gastos sa hospital kaya mas pinili nang ipaputol muna yung connection para makatipid sa mga utility bills. Mahaba-habang gamutan pa ang bubunuin namin. Hehe.

Ang Good News naman, dahil nga wala na akong connection, mas napagtuunan ko na ng pansin ang pagsusulat. Sa oalagay ko ay napagbuti ko pa ang style ng pagsusulat ko. Sa palagay ko lang naman po. Hehe. Sobrang update ang ginawa ko. Malapit ko na nga po matapos ang kwento eh. Hehe. At isa pang good news ay mas okay na po ang kalagayan ko ngayon.

Mas mabilis ang recovery, thanks to my inspiration. Hehe.

Also, salamat po pala sa mga patuloy na nagbabasa. May request po sa na ako sa inyo. Kung pwede po sana ay mag-iwan kayo ng mga comment sa blog na ito dahil mas namomotivate po ako magsulat pag nakakabasa ako ng encouraging comments galing sa inyo.

Isa pa po pala, papatulong po sana ako sa inyo.

Kung bibigyan ninyo ng title ang kuwento ng buhay ko, ano ito? Hehe.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 17)

2011-08-22T04:29:00.000-07:00

“Matagal na ba kayong magkakilala ni Jay?” tanong ni Niel habang papasok kami sa isang supermarket para mamili ng mga sangkap sa iluluto namin mamayang tanghalian. Mahilig kasi magluto si Niel at hilig niya rin akong pahirapan sa pagtulong sa kaniya sa pagbabalat at paghihiwa ng mga sahog ng gulay.

“Medyo,” ang maikli kong sagot. Ayoko na kasing pahabain pa ang usapan tungkol doon dahil ilang sandal lang ay maaaring sumulpot sa likuran namin si Jay na siyang naging driver namin papunta doon.

“Pano kayo nagkakilala?” tanong pa niya.

Lumapit ako sa lalagyan ng patatas at humawak ng ilang piraso bago magsalita. “Ilan bang ganito ang bibilhin natin?” tanong ko bilang pag-iiba ng usapan.

“Marami kaming ganyan sa bahay,” ang sagot niya. “Ang tanong ko ang sagutin mo.” Dugtong pa niya.

“Patay!” sabi ko sa sarili. “Bakit mo ba gusting malaman?” balik na tanong ko nalang sa kaniya.

“Basta sagutin mo nalang.” May tono ng pagkainis ang boses niya.

“Boyfriend niya yung dati kong kaibigan na si Ann,” ang paliwanag ko. “Diba kilala mo ‘yon?”

“Dating kaibigan?” taking tanong niya. “Oo, kilala ko ‘yon. At diba sobrang close ninyo sa isa’t isa?”

“Pesteng dila to!” ang inis na pagmamaktol ko sa aking sarili. “Di ko na dapat sinabi pa yung DATI.”

“Antanga mo kasi!” sigaw naman sa akin ng isang bahagi ng utak ko. Kontra-bida lang? Hehe.

“Andami mo namang tanong,” pinilit kong ibahin nalang ang usapan pero makulit talaga.

“E bakit nga?” tanong niya na parang bata. “Nag-away ba kayo ni Ann?”

May narinig akong mga yabag ng paa na papalapit sa amin kaya nataranta ako at pinakiusapan siya na huwag na munang magtanong at iku-kwento ko na lamang sa kaniya pag-uwi. Baka kasi si Jay na ang parating.

At hindi nga ako nagkamali. Ang ungas, may paakbay-akbay pang nalalaman sa balikat ko. Hinayaan ko na lamang siya na gawin iyon pero nung hindi na nakatingin si Niel ay pilit kong pinaalis ang pagkaka-akbay niya sa akin. Hindi naman ako nabigo.

“Sorry,” ang paghingi niya ng tawad. Marahil ay nahiya siya sa ginawa niya. Hindi ko na lamang siya sinagot, ni tiningnan man lang.

“Una na ako sa loob,” ang paalam ni Niel sa amin pagkarating sa bahay niya at mabilis na bumaba ng kotse ni Jay. “Kayo nalang magdala ng mga pinamili natin ha.”

Wala naman na kaming choice kundi ang sundin siya dahil mabilis rin na nilamon iyon ng front door nila. Bumaba na ako ng sasakyan at pagbaba ko ay tinungo ko ang nakabukas nang compartment ng sasakyan. Sinimulan kong bitbitin ang mga pinamili namin. Pinilit kong bitbitin lahat yun ngunit masyadong marami kaya yung mga malalaking kahon nalang ang binuhat ko. Isa sa magkabilang kamay.

“Ako na diyan,” ang sabi ni Jay sa likuran ko na ikinagulat ko naman.

“Wag na,” ang pagtanggi ko. “Ako nalang.”

Wala nama akong nagawa dahil pilit niya paring kinuha sa akin ang mga iyon.

“Bahala ka,” ang sabi ko nalang bilang pagsuko sa gusto niya. “Ako nalang dito sa mga naka-plastik.” Sabay kuha sa mga naka-plastik na pinamili namin.

“Sinong nagsabi?” nakangiti niyang tanong. “Ako din ang magdadala niyan.”

“Ako na.” at pilit na hinila ang mga iyon sa kaniya.

“Ako na nga.” Pagpupumilit niya habang nakikipag-agawan sa mga plastic bag. “Baka mapagod ka pa eh.”

Bumuntong hininga nalang ako. Hindi na ako nagpumilit pa dahil ayokong makipag-away sa kaniya sa ganon kasimpleng bagay.

“Bahala ka na nga,” ang pagsuko ko sa gusto niya. “Una na’ko.”

“Wait,” ang pagpigil niya sa akin. Napahinto naman ako. “Buksan mo yung pinto para sa’kin.”

Isang maitim na plano naman ang pumasok sa utak ko na ikinangiti ko nang palihim. “Hahaha!” ang halakhak pa ng kontra-bidang parte ng utak ko.

Mabilis akong naglakad papasok ng bahay at pagkapasok doon ay hinawakan ko pa ang pintuan upang hindi ito sumara. Tingingnan ko lang si Jay na halatang hirap na hirap sa mga dinadala niyang pinamili. Nginitian ko pa siya. Ngiti na may itinatagong maitim na balak. Hehe.

Hinintay ko siyang makalapit at nang magsimula na siyang ihakbang ang paa sa unang baitang ng hagdan na may tatlong baitang sa may front door ng bahay ay lalo kong niluwagan ang ngiti ko na pinalitaw pa ang mga ngipin.

“Makulit ka ha,” ang natatawa kong sabi sa kaniya at sabay na ibinagsak pasara ang pinto. Hindi pa ako nakuntento at ni-lock ko pa iyon. “Yang ang bagay sa’yo!”

“Uy!” sigaw niya na parang nagmamakaawa. “Buksan mo ‘to.”

“Bahala ka diyan!” mahina kong sigaw na sakto lang para marinig niya. Hindi ko naman siya narinig pang nagsalita. Isang katok nalang ang narinig ko.

Natatawa pa akong naghintay nang ilang sandali sa likod ng pinto at nang mainip ay dumeretso na sa kusina. Sa isip ko ay bahala na siya maghintay doon sa labas ng magbubukas ng pinto para sa kaniya.

Nakangiting aso parin ako hanggang marating ko ang kusina ngunit laking gulat ko na ikinalaki pa ng mga mata ko nang makitang nandoon na si Jay kasama ng lahat ng pinamili namin. Nakangiting aso na nakatingin sa akin.

“Angtagal mo naman,” sabi ni Niel. “Tapos di ka pa nahiya at pinadala mo pa lahat ditto kay Jay yung mga pinamili natin.”

Napansin ko naman ang isang pintuan doon sa kusina. Meron nga palang backdoor ang bahay na iyon na deretso sa kitchen. “Argh!” sigaw na naman ng utak ko. “Pahiya ka tuloy!” pambu-buwisit pa ng kontra-bidang parte ng utak ko. Tiningnan ko naman si Jay na nang masigurong walang ibang nakatingin ay dinilaan pa ako bilang pang-aasar.

Inirapan ko nalang siya at dumeretso sa lababo kung saan hinuhugasan ni Niel ang mga karne.

“Tulungan na kita diyan,” alok ko sa kaniya.

“Wag na.” tanggi nito. “Si Jay nalang tulungan mong magbalat at maghiwa ng mga gulay.”

Nakita ko namang ngumiti ang ungas. Marahil ay natuwa na magkasama kami sa mga gagawin sa kusina.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 16)

2011-08-16T22:36:00.000-07:00

Sumapit ang gabi, oras na ng pagtulog. Medyo istrikto ang nanay ni Niel kaya naman sinabihan kami nito na maghiwa-hiwalay sa pagtulog. Pinagamit niya sa amin ang dalawang bakanteng kwarto sa bahay na iyon. Gusto niya kasi na sa oras ng pagtulog ay tulog lang talaga ang gagawin namin at hindi na maghaharutan o magkukwentuhan pa.

Malaki ang bahay nila Niel. May apat na kwarto at lahat ng iyon ay may sariling banyo. Hindi ko nga maintindihan kung bakit ganon kalaki ang bahay na binili nila gayong dalawa lang silang nakatira doon. Walang kapatid si Niel at ang ama naman ay namatay na.

Sina Heidi at Diane, palibhasang parehong babae ay magkasama sa isang kwarto. Nagpumilit naman ako na isa kina Niel o Paul ang makasama sa kwarto na tutulugan ko ngunit dahil mag-bestfriend ay hindi ko nagawang paghiwalayin silang dalawa. Ang bagsak ko tuloy ay si Jay ang kasama ko sa kwarto.

Ang lahat ay nasa kani-kaniyang kwarto na gayun din kaming dalawa ni Jay. Walang imikan hanggang matapos kaming pareho na maligo at magpalit ng pantulog. Nakahiga na ako sa kaliwang side ng kama na nakatalikod sa parte na hihigaan niya nang maramdaman ko siyang humiga na rin. Pinipilit kong makatulog ngunit hindi ako dalawin ng antok.

"Cofee.." narinig kong huminga muna siya ng malalim bago tawagin ang pangalan ko. Hindi ko naman iyon pinansin at hinayaan lang siya na isiping tulog na ako. Nagpatuloy siya. "Hindi ko alam kung naririnig mo ako. Pero gusto kong humingi ng tawad sa lahat ng kasalanan ko sa'yo."

Namuo na naman ang luha sa mga mata ko.

"Nagsisisi ako kung bakit nagawa ko iyon," pagpapatuloy niya. "Nanghihinayang ako sa pagkakaibigan natin na kung hindi kita niloko marahil ay lumalim pa ang pagsasamahan natin. Gusto kong maging magkaibigan tayo." Nanginginig ang kaniyang boses at sa tantiya ko ay umiiyak siya.

Nagsimula nang umagos ang luha sa aking mga mata. May kurot sa puso ang mga sinasabi niya. ganun din kasi ang nararamdaman ko. Nanghihinayang sa aming pinagsamahan at gustong maibalik ang aming pagkakaibigan. Pinigilan ko ang aking pag-iyak ngunit hindi ko napigilang mapahikbi.

Marahil ay narinig niya ang aking paghikbi kaya naramdaman ko na lamang ang pagkilos niya paharap sa akin at ang marahang paglapat ng kanang braso niya sa aking katawan. Niyakap niya ako ng buong lambing ang nagpatuloy sa pagsasalita. "Mahal kita Cofee," at narinig ko rin ang kaniyang paghikbi. "Mahal na mahal."

Gusto ko siyang harapin at punasan ang mga luha sa kaniyang mga mata at patahanin siya sa kaniyang pagluha. Ngunit ako man ay hindi mapigilan ang sariling pagluha kaya naman pinili ko nalang na manatili sa ganoong posisyon. Palihim kong dinama ang kaniyang yakap at hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

Nagising ako kinabukasan ngunit hindi ko na nararamdaman ang bigat ng braso ni Jay na nakayakap sa akin. Iminulat ko ang aking mga mata at nagulat ako sa aking posisyon. Ang ulo ko ay nakapatong sa dibdib ni Jay at ang kaliwang braso ay nakapatong sa kaniyang matigas na abs. Iniangat ko ang aking paningin at nagulat nang makitang gising na rin pala si Jay at nakangiting pinagmamasdan ako. Natulala ako.

Nang mahimasmasan ay mabilis akong umayos ng pagkakahiga bago magsalita.

"Pasensiya ka na," ang paghingi ko ng paumanhin at sa oras na iyon ay alam kong pulang-pula na ang aking mukha.

"Wala 'yon" ang nakangiti niyang sagot sa akin. "Nagustuhan ko rin naman."

Sa sinabi niyang iyon ay naramdaman kong lalong napuno ng dugo ang aking mga pisngi at alam kong halata niya iyon dahil napangiti siya.

Hindi ko nalang siya pinansin pa at mabilis na tumayo at nagtungo sa banyo. Naghilamos ako at nagsipilyo ng ngipin habang nakaharap sa salamin. Mapula pa rin ang aking mga pisngi. Di ko napigilan ang aking sarili na alalahanin ang eksena kanina.

Nakangiti siya habang pinagmamasdan ako. Ako naman ay tulala na parang nasisiyahan sa aking nakikita.

Nang matapos ako sa aking pagmumuni-muni ay nakita ko nalang ang aking sarili na nakangiti. Napailing nalang ako at lumabas na ng banyo. Paglabas ko ay si Jay naman ang pumasok doon dala-dala rin ang kaniyang toothbrush at isang tuwalya.

Habang hinahalungkat ko ang aking dalang bag, narinig ko ang pagkanta ni
Jay. Maganda ang boses niya ngunit natawa ako dahil sa kinakanta niya.

One look ang then yun iba na
Malagkit dumikit ang tingin ng mata
One smile, iba na ang ibig sabihin
Di na friends ang tingin niya sa akin

Iiling-iling lang ako habang nakikinig sa kanta niya hanggang mahulog ako sa kinauupuan ko nang marinig kong iniba niya ang lyrics ng kanta.

This guy's in love with you Cofee
This guy's in love with you Cofee
This guy's in love with you Cofee
Baliw na baliw sa'yo...

Pagkatapos ng huling linya na iyon ay ang pagbukas ng pinto. Mabuti nalang at sa oras na iyon ay nakatayo na ako sa pagkakahulog. Nanlaki ang mata niya nang makita ako na nakatayo sa may gilid ng kama.

"A-akala ko lu-lumabas ka na," ang pautal-utal niyag nasabi.

Hindi naman ako nakasagot at nanlaki rin ang aking mga mata sa nakita. Si Jay, walang soot na damit, hawak sa kaniyang ulo ang tuwalya at kitang-kita ko ang natutulog niyang alaga. Nang mapagtanto niyang nakatingin ako sa kaniyang kahubaran ay dali-dali niyang itinakip ang hawak na tuwalya sa kaniyang harapa.

"Sorry..." ang sabay naming nasabi na kapwa namumula ang mga mukha. Mabilis akong nagpaalam na lalabas na para pumunta sa dining room para makapag-almusal.

ITUTULOY...

Pasasalamat

2011-08-12T20:22:00.000-07:00

Taos puso po akong nagpapasalamat sa lahat ng sumusubaybay sa kwento ng buhay ko. Kung hindi lang po dahil sa mga comments ninyo ay hindi na po ako magpapatuloy pa sa pagsusulat. Na-iinspire po ako sa mga patuloy na bumabalik at nag-iiwan ng mga magagandang mensahe at nagbibigay din po ng payo. Maraming salamat po sa inyon lahat.

Sa mga nagtatanong po tungkol sa aking kalagayan, mas maayos na po ako ngayon. Nakakalakad na kahit papaano. may saklay nga lang sa magkabilang kili-kili. Hehe. Pero Okay lang po, di magtatagal at di ko na kakailanganin ang mga ito.

Abangan po ninyo ang karugtong ng kwento ko. Isinusulat ko na po iyon ngayon. Isiningit ko lang itong pasasalamat ko. Malapit na rin po ninyong malaman ang dahilan ng pagkakabaldado ko.

Muli, maraming salamat po sa inyon lahat!

My Bestfriend's Boyfriend (Part 15)

2011-08-12T07:58:00.000-07:00

Para akong tanga na nakatulala sa loob ng kusina ng bahay nila Niel habang ang lahat ay nagkakasiyahan sa may garden. Pilit ko parin binabalik-balikan ang mga eksena kanina. Ngunit sa nangyayari ay parang nagiging magulo lang ang lahat. Hindi ko mapigilan na mapangiti sa tuwing maaalala ko ang ngiti sa labi ni Jay nang makita ako. Pilit kong iwinawaksi sa aking isip ang ganoong ideya. Hindi ako dapat matuwa sa muli naming pagkikita ni Jay. Dapat ay magalit ako sa kaniya. Dapat ay pagbayaran niya ang ginawa niya.

"Jay?" tanong ko na kasabay naman ng pagbanggit niya sa pangalan ko.

Napayuko nalang ako at humingi ng paumanhin sa pagkakabangga ko sa kaniya na naging sanhi upang matapon ang kaniyang inumin sa soot niya.

"Ayos lang ako." ang pahayag niya na ang boses ay parang sinisiguro na hindi ako dapat mag-alala. "Ikaw, ayos ka lang ba?"

"O-oo." ang halos hindi ko pa matapos na sagot. "Pasensiya na talaga."

Umakbay naman sa akin si Niel at nagsabi na simulan na daw namin ang paglalakad papunta sa kanila. Tahimik lang ako habang naglalakad at pinapakiramdaman lang ang aking paligid. Nakayuko parin ako at parang ayokong tumingin sa kahit saan dahil natatakot ako na baka paglingon ko ay ang mukha ni Jay ang makita ko.

Marahil napansin ni Niel ang pananahimik ko kaya muli niya akong inakbayan. Nakita kong halos tumingkayad siya dahil hindi maabot ang aking balikat.

"May problema ba?" tanong niya sa akin na bakas ang pag-aalala sa boses.

"H-ha?" tanong ko na halatang nagulat. "Wa-wala."

"Sigurado?" ang pagsisiguro niya.

"Oo." sagot ko na pinipilit patatagin ang pagkakasabi at lagyan ng conviction na hindi ko naman talaga nadarama. "Bakit mo naman natanong?"

"Wala." sagot lang niya. "Tahimik ka kasi."

Naputol ang aking pagmumuni-muni ng may marinig akong umubo sa harapan ko na halatang nagpapapansin lang. Inangat ko ang aking tingin upang alamin kung sino ang nakatayo sa aking harapan at nakitang si Heidi pala iyon.

"Akala ko ba kukuha ka lang ng tubig?" simulang tanong nito. Sa tono ng boses nito ay alam ko na ang susunot na mangyayari. "Bakit ang tagal mo?"

"Wa-wala." Sagot ko. "Nagpapahinga lang."

"May problema ba?" tanong muli nito na bakas sa boses ang pag-aalala.

"Wa-wala." paputol-putol ko muling sagot. "Wala naman."

"Dahil ba sa kaniya?" tanong nito at alam kong si Jay ang tinutukoy niya. Alam kasi niya ang ang lahat ng nangyari sa pagitan namin ni Jay at ni Ann. Siya lang ang pinagsabihan ko nito dahil bukod sa isa siya sa mga pinakamatalik kong kaibigan ay siya ang pinakamagaling magtago ng sikreto at magbigay ng payo.

Tumango nalang ako bilang pagkumpirma sa hinala niya.

"Sinabi ko na nga ba!" napalakas ang boses nito.

"Ano ka ba?" nag-aalalang saway ko sa kaniya. "Baka may makarinig sa'yo."

Sabay kaming napaling-linga sa paligid at dahil doon ay sabay din kaming nagkatawanan. Inilahad naman ni Heidi ang dalawang palad niya at ngumiti ng ubod ng tamis na animo'y nag-iimbita na abutin ko ang kaniyang mga kamay at ang lahat ay magiging maayos.

Inabot ko naman ang mga kamay ko at puwersahan niya akong hinila patayo. Pagkatayo ko ay niyakap ako nito at hinagod-hagod pa ang aking likod at pagkatapos ay nagsalita.

"Okay lang yan friend." bakas sa boses nito ang pagkalinga. "Tapos na iyon. Kalimutan mo na."

Tumango nalang ako at nagpasalamat sa aking kaibigan na laging nariyan para sa akin. Sabay na kaming lumabas ng kusina at dederetso na sana sa garden nang makasalubong namin sa may pintuan si Jay. Nagmadali akong umiwas ng tingin at binilisan na rin ang paglakad nang magsimula siyang magsalita.

"Pwede ka bang makausap?" mahinahon ang boses niya ngunit halata ang pag-aalala.

Hindi ako sumagot at ipinagpatuloy lang ang paglalakad.

"Kahit sandali lang." muli niyang sabi na ang boses ngayon ay parang nagmamakaawa.

Hinawakan ni Heidi ang kaliwang kamay ko at pinigilan ako sa paglakad. Nang lingunin ko ito, tiningnan ko siya na ang mga mata ay parang nagtatanong. Wala akong lakas upang magsalita. Natatakot ako na baka pag ginawa ko iyon ay manginig lang ang boses ko at mahalata ang pagpipigil ko sa aking pag-iyak.

Ngumiti naman sa akin si Heidi at tumango na parang nagsasabi na ayos lang ang lahat. Tila kinukumbinsi akong pumayag na makipag-usap kay Jay. Pinisil pa niya ang kamay ko na hawak niya na siya namang nagbigay sa akin na pakiramdam na ayos lang talaga ang lahat.

Ibinaling ko ang tingin kay Jay at nakita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata. Tumango lang ako na siya naman ikinagiti niya. Ngunit ang ngiting iyon ay halatang pinilit lang niyang mamutawi sa kaniyang mga labi.

Muling pinisil ni Heidi ang kamay ko bago ito bitawan at naglakad na palayo sa amin.

"Kumusta ka na?" tanong sa akin ni Jay nang makahanap na kami ng lugar kung saan kami makakapag-usap ng maayos at walang istorbo.

Hindi ko naman magawang sumagot sa tanong niya. Naisip ko na sabihing ayos lang ako ngunit hindi iyon ang nararamdaman ko kaya pinili ko nalang na manahimik.

"Patawarin mo ako." nanginginig ang boses na sabi niya. Alam ko na ano mang oras ay magsisimula na siyang umiyak.

Tiningnan ko siya sa mata at saka nagpakawala ng pilit na ngiti. "Napatawad na kita."

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang dalawang kamay ko. Hindi ko naman siya pinigilan sa kaniyang ginagawa.

"Talaga?" tanong nito.

"Oo." sagot ko. "Napatawad ko na lahat ng ginawa mo. Lahat ng ginawa ninyo ni Ann."

Nakita kong nagliwanag ang kaniyang hitsura at unti-unting gumuhit ang tuwa. "Salamat." ang tanging nasabi niya at saka niyakap ako ng buong higpit.

"Ngunit hinding-hindi ko iyon makakalimutan." sa pagkasabi ko doon ay lumuwag ang kaniyang pagkakayakap hanggang tuluyan na siyang kumawala. Hinawakan niya ako sa dalawang balikat at nakita kong gumuhit muli ang lungkot sa kaniyang mukha.

"I've learned how to forgive. But I will never forget." ang malamig kong pahayag sa kaniya. Mabilis namang tumulo ang luha sa mga mata ng aking kausap.

Sa totoo lang ay nasasaktan akong makita siya sa ganoong ayos ngunit kailangan kong ipakita na matatag ako. Hindi niya dapat maisip na maaari na naman akong mahulog sa kaniyang patibong kung meron man. Tumalikod na ako sa kaniya at naglakad pabalik sa kinaroroonan ng mga kaibigan namin.

"Gagawin ko ang lahat para tuluyan mo akong mapatawad." humihikbing sabi nito. "Upang tuluyan nang mabura sa puso mo ang galit sa akin."

Hindi ko na siya sinagot pa. Ni hindi man lang siya nilingon pa.

Lumipas ang maghapon na parang walang nangyari. Masaya at puno ng tawanan. Pilit kong itinago ang tunay kong nararamdaman. Paminsan-minsan ay magkakatitigan kami ni Jay at bakasa sa mata nito ang pagmamakaawa at paghingi ng tawad.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 14)

2011-08-10T01:31:00.000-07:00

Sumasakit ang ulo ko. Bumangon ako ng kama na latang-lata. Tumingin ako sa salamin at nakita ko ang aking sarili. Naawa ako sa nakita ko. Parang hindi ko kayang pumasok ngayon sa school. Maga and mga mata ko sa kakaiyak.

Magmula kasi nang makita ko si Jay sa mall kahapon ay walang tigil na ako sa kakaiyak. Hindi ko na nga alam kung nakapagpaalam pa ako kay Jenny ng maayos eh. Nilakad ko na lang rin pauwi para hindi naman nakakahiya sa mga makakasakay ko sa jeep. Halos 30 minutes akong naglalakad habang umiiyak pauwi.

Hindi ko alam na ganun parin pala kasakit ang mararamdaman ko sa oras na makita ko siya. Sa oras na maalala ko ang ginawa niyang panlilinlang sa akin. Kung kelan nakalimot na ako sa sakit at hapdi ng nakaraan ay saka naman siya dumating upang muli itong ibalik at dinagdagan pa niya.

Tumalikod ako sa salamin at tumungo sa banyo para maligo. Pagkatapos ay nagsuot ng uniform at dumeretso sa kusina. Wala akong ganang kumain pero sobrang gutom ko dahil hindi na ako nakakain kagabi mula nang umuwi ako. Buti nalang at walang tao sa bahay kundi sangkatutak na tanong ang matatanggap ko.

Napagpasiyahan kong pumasok pa rin sa eskuwelahan kahit na masama ang pakiramdam ko at maga parin ang mga mata ko. Nagsuot nalang ako ng shades para hindi masyadong mahalata.

"Bwisit!" sigaw ng utak ko habang naglalakad papunta sa sakayan ng jeep. "Ano pa bang kailangan niya? Pagkatapos niyang guluhin ang buhay ko, may gana pa siyang tiktikan ako!" patuloy na pagmamaktol ng utak ko na tinutukoy ay ang pagsunod-sunod at pagtanong-tanong ni Jay sa mga kaklase ko tungkol sa akin.

Lumilipad ang utak ko. Hindi ko namalayan na nakasakay na pala ako ng jeep at nakabayad na rin. Natigil ang pag-iisip ko. "Anak ng!" bulalas ko nang mapansing mali pala ang ruta ng jeep na nasakyan ko. Malayo na ako sa school at siguradong male-late ako! Dali-dali akong nagpara at mabilis bumaba upang pumara ng ibang jeep. Siniguro kong sa pagakataon iyon ay tama na ang sasakyan ko.

Buong araw akong bad trip at lumulutang ang isip. Ilang beses tuloy tinawag ng isa kong professor ang atensiyon ko dahil ilang beses niya akong nahuli ng natutulala. Ang labas tuloy, ilang beses din akong pinagtawanan ng mga kaklase ko.

Nagdaan ang ilang araw ay bumalik naman sa normal ang takbo ng buhay ko. Wala na kasi akong nababalitaan sa mga kaklase ko na pinagatatanong pa ako ni Jay sa kanila. Hindi ko na rin ito nakita pa. Nagsimula ko na muling limutin ang mga mapapait na pangyayari sa aking buhay.

Lumipas pa ang ilang linggo na napalitan ng ilang buwan ay naging tahimik na ang lahat. Wala na akong balita tungkol kay Jay at kahit tungkol kay Ann ay wala na akong narinig pa. Naging maayos ang lahat maliban na lamang sa paminsan-minsang pangungulila at panghihinayang ko sa nawalang pagkakaibigan namin ng dati kong bestfriend dahil lamang sa isang "biro" na ginawa nila.

Dumating ang Christmas break. Ilang linggo rin kaming walang pasok kaya naman nagyaya ang dati kong kaklase na hanggang ngayon ay matalik ko paring kaibigan na bisitahin daw namin siya sa Maynila, kasama ang iba pa naming kaibigan. Doon na kasi siya nag-aral ng college.

"Nasan na kayo!?!" pasigaw na tanong sa akin ni Niel pagkasagot ko sa telepono habang nakasakay sa Taxi. "Kanina pa kami naghihintay dito!" muli niyang sigaw.

"Ano ka ba?" balik tanong ko sa kanya. "Ang-init naman ng ulo mo."

"Antagal niyo kasi!" reklamo niya "Namumuti na mga mata ko dito."

"Sorry naman." ang aghingi ko ng tawad sa kaibigan. "Nalimutan na kasi namin ang papunta sa inyo kaya heto, sumakay na kami ng taxi para naman makarating na kami agad diyan."

"E bat kasi di pa ninyo kanina ginawa 'yan?" asar paring tanong niya.

"E sayang naman kase yung matitipid kung magji-jeep lang kami." paliwanag ko.

"O bilisan niyo nalang!"

"Heto naman!" ang sabi ko na may boses na naglalambing. "May kasama ka naman diyan eh. Wag ka na magalit."

"Meron nga." sang-ayon niya. "Pero matagal parin kayo kaya bilisan na ninyo!" ang muli niyang sigaw.

"O sige na, nagmamadali na nga si manong driver eh" sabay tapik ko sa balikat ng driver ng taxi na akala mo ay makikita ng kausap ko sa telepono. Napangiti nalang si manong driver at parang lalo pang binilisan ang pagmamaneho.

"O siya!" pa-angas parin niyang sabi. "Sayang ang load ko sa'yo. Basta dito sa 711 ha! Alam niyo na 'to!"

"Okay!"

Yun lang at pinatay na namin pareho ang kani-kaniyang telepono. Malipas ang halos labin-limang minuto ay narating na namin ang meeting place namin. Ang isang convenience store na nakatirik sa may kantong papasukan namin papunta sa bahay nila Niel.

Si Niel, isa sa mga pinakamatalik kong kaibigan noong High School na hanggang ngayon ay matalik ko paring kaibigan at regular parin ang pagkikita namin. Yun nga lang ay siya ang palaging dumadayo dito sa amin sa Pampanga kaya di namin nakabisado ang pagpunta sa kanila.

Pagbaba ng taxi, kasama si Paul, Heidi at Dianne ay agad namin nakita ang galit na galit na si Niel. Nakakatawa dahil kinikilig parin ang mga kasama kong babae sa kaniya kahit na parang lalamunin na kami nito ng buhay. Cute kasi ang kumag.

"Aray!" sabay na sigaw ng dalawang babaeng kasama ko. Pabiro ko kasi silang kinurot sa tagiliran habang kami ay naglalakad sabay sabi ng "Alam na ninyong bading yan, todo kilig pa kayo!" na halos hindi bumubuka ang labi para hindi mapansin ng sumasalubong sa amin na kanina pa salubong ang kilay. Si Niel ay isa sa dalawang lalaking naging malapit sa akin nung high school dahil siya at si Paul lamang ang naging mabait sa akin. Ang iba kasi ay puro hangin sa ulo at yabang lang ang nalalaman. Panay bisyo pa at lakwatsa ang alam kaya naman hindi ko sila kinaibigan ni minsan.

Noon pa man ay nagdududa na ako sa pagkatao ni Niel ngunit tuluyan lamang siyang umamin ng kaniyang tunay na pagkatao dalawang taon matapos kaming makatapos ng high school.

Ilang dipa na lamang ang layo namin kay Niel kaya naman ang dalawang kaibigan kong babae ay lalong kinilig at todo bukas ng kanilang mga kamay upang yakapin ito. Ngunit napahiya lamang sila nang iwasan ni Niel ang kanilang mga yakap at ako ang binalingan. Mahigpit akong niyakap ni Niel at sabay hinalikan sa pisngi. Sanay na ako sa ganon kaya di na ako umiwas pa. Sinuklian ko na lamang ng mas mahigpit ang kaniyang yakap at binigyan din siya ng isang mabilis na halik sa noo. Mas matangkad kase ako sa kaniya ng halos pitong pulgada.

Matapos naming pakawalan ang isa't isa sa pagkakayakap ay laking gulat ko nang bigyan niya ako ng isang malakas ng unday sa aking batok.

"Aray ku!" bulalas ko nang maramdaman ang sakit ng ginawa niyang pagbatok sa akin.

"Kasalanan mo yan!" sigaw niya habang tumatakbo upang magtago sa likod ng iba pa naming kaibigan. "Antagal mo kase!"

"Oo na." wala na akong magawa dahil alam kong kanina pa sila naghihintay. Nilibot ko naman ang aking paningin upang hanapin kung sino ang kasama niya. nang wala akong makita ay tinanong ko na siya kung nasaan ito.

"Nasa loob" ang tinutukoy ay ang 711. "Nagutom sa kahihintay kaya bumili ng pagkain."

"Ah..." sabi ko ng may patango-tango. "Ikaw, di ka nagugutom?" tanong ko sa kaniya.

"Nagugutom." sagot nito habang papalapit nang muli sa akin.

"Mabuti naman!" ang sabi ko na may halong ngiti sa labi. "May pasalubong kasi ako sa iyo."

Nakita kong nagliwanag ang mukha ni Niel sa sinabi kong iyo. Lumapit pa siya sa akin at nagtanong.

"Talaga!?!" tuwang-tuwa siya. "Ano?"

"Hmm..." Imbis na sagutin siya ay binuksan ko nalang ang back pack na dala ko at ipinasok ang ang kanang kamay ko. "Heto."

Nang makalapit na ng husto si Niel sa akin ay mabilis kong inilabas ang kamay ko mula sa loob ng bag at ginantihan ang pagbatok niya sa akin kanina. Mukhang napalakas ata ang ginawa ko kaya todo hagod siya sa kaniyang batok at nang tumingin siya sa akin ay halos mangiyak-ngiyak na ito. Alam ko na ang susunod na mangyayari kaya naman mabilis akong tumakbo ng patalikod habang inaasar parin siya sa pamamagitan ng pagdila.

Nang makita kong lalo niyang binilisan ang paghabol sa akin ay tumalikod na ako upang mas mabilis na makatakbo. Sa ginawa kong iyon ay aksidente ko namang nabunggo ang isang lalaking kalalabas lang galing sa 711 na nang sandaling iyon ay nakaharap sa akin. Sa lakas ng pagkakabunggo ko sa kaniya ay natapon ang dala nitong inumin na nasa plastik na baso at tumapon sa katawan niya. Ilang patak rin ang tumalsik sa soot kong puting t-shirt.

Sa gulat ko ay mabilis kong inilabas ang dala kong panyo at ipinunas ito sa soot ng lalaki na umaasang magawang tanggaling nito ang lahat ng mantsang kumalat sa soot nitong damit. Nakalapit na si Niel sa akin at isang batok parin ang iginawad sa akin kahit na nakita na niya ang sitwasyon. Humarap ako sa kaniya at tiningnan siya na ang mata ay parang nanenermon.

"Pasalamat ka," sabi nito na parang nagmamalaki. "kaibigan ko yang nabangga mo."

Sa narinig ko ay nanlaki ang mata ko sa tuwa at mabilis na hinarap ang lalaking nabangga ko para ~~magpasalamat~~ magsorry. Ngunit lalong nanlaki ang mata ko sa aking nakita. Nakangisi lang ang lalaki habang nakatingin sa akin na parang umiiling-iling pa. Ngunit ang nakapagtataka ay halata sa mga mata nito ang tuwa sa kabila ng aksidenteng nangyari sa aming dalawa.

"Jay?" tanong ko na kasabay naman ng pagbanggit niya sa pangalan ko.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 13)

2011-06-22T21:47:00.000-07:00

Pumayag naman ako. Nakiusap siya na doon kami sa kotse niya mag-usap. Sa loob ng kotse niya, tahimik lang ako na nakayuko. Nagsimula siyang magpaliwanag. Sinabi niya na si Ann ang may ideya sa ginawa niya. Gusto daw masubukan ni Ann kung gaano ako katapat sa kaniya at kung ano ang kaya kong gawin para dito.Sinabi pa niya na tumanggi siya sa plano ni Ann noong una dahil ayaw niya akong masaktan ngunit dahil na rin sa gusto niyang mapalapit sa akin ay pumayag na rin siya.

"Naisip ko na pag pumayag ako," paliwanag niya. "Magkakaroon ako ng laya na makasama ka. I-enjoy ang mga date natin. Ang pagtulog na katabi mo."

Tahimik lang ako at hinayaang ipagpatuloy niya ang pagsasalita.

"Noong una kitang makita," pagpapatuloy niya. "may kakaiba akong naramdaman. Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko pero gustong-gusto kitang makita. Natuwa ako noong una kong mahawakan ang iyong kamay. Kinilig ako. Nasaktan ako noong ipamigay mo ang teddy bear na bigay ko sa'yo. Yung cellphone. Naisip ko na wala kang gusto sa akin. Pero nang magsimula na ang plano namin ni Ann, nagkaroon ako ng pag-asa nang sabihin mong mahal mo rin ako. Natuwa ako at lalong lumakas ang loob ko na ipagpatuloy ang plano namin. Hindi ko naman akalain na hahantong sa ganito ang lahat. Gusto lang kitang makasama. Pero dala na rin ng kalasingan ko, at ng pinapanood natin nang gabing iyon, lumakas ang pagnanasa ko na makaniig ka. Patawarin mo ako. Alam kong nangako ako na rerespetuhin kita. Na hindi ako gagawa ng kahit anong hindi mo magugustuhan. Yun din ang dahilan kung bakit muntik ko nang hindi ituloy ang balak ko. Pero naisip ko rin na baka hindi na ako magkaroon pa ng ibang pagkakataon kaya ituniloy ko na rin."

Mahaba ang kaniyang paliwanag. Hindi ko alam kung maniniwala ako o hindi. Nagpatuloy parin siya sa pagsasalita.

"Patawarin mo ako sa nagawa ko. Nadala ako ng pagmamahal ko sa iyo."

"Pahmamahal?" ang pagputol ko sa kaniyang pagsasalita. "O baka naman pagpapanggap?"

"Oo. Nagpanggap ako. Nagpanggap ako na walang lam si Ann. Na hihiwalayan ko siya. Lahat ng iyon ay pagpapanggap. Pero ang pagmamahal ko sa iyo ay totoo."

Tumawa ako na puno ng pagka-sarkastiko. "Nagpapatawa ka."

"Hindi ko alam kung paano ka mapapaniwala. Pero totoo na mahal kita. Alam kong mahirap paniwalaan at alam kong nagkasla ako sa iyo. Sana ay mapatawad mo ako. At dahil alam kong galit ka sa akin ay hindi kita pipilitin. Hindi na kita guguluhin pagkatapos nito. Hindi na ako magpapakita pa at kakalimutan na kita."

Yun lang at sinabi ko sa kaniya na uuwi na ako. Bubuksan ko na ang pinto ng sasakyan ngunit ini-lock pala niya iyon.

"Ihahatid na kita." ang pakiusap niya.

"Hindi na." ang pagtutol ko naman. "Maglalakad nalang ako."

"Nakikiusap ako." muli niyang pakiusap. "Huli na 'to."

Pumayag na rin ako at naihatid niya nga ako sa amin. Bago ako pumasok ng bahay ay inayos ko ang sarili ko. Sinigurong walang bakas ng luha sa mukha at saka pumasok. Nilingon ko siya at nakita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata. Pumasok sa kotse at pinaandar ito. Pagpasok ko sa kwarto ay agad kong ibinagsak ang katawan sa kama. Parang naubos ang lakas ko sa lahat ng pangyayari. Hindi na ako umiiyak. blangko ang isip at nakatulala sa kisame. Naalala ko ang mga huling salita ni Jay bago kami maghiwalay. Humihingi pa rin ng tawad at sinabing hindi na niya ako guguluhin pa. Ang huling salita ay "goodbye". Parang may kumurot sa puso ko. Nasanay na ako na regular ang pagkikita namin. Sa totoo lang, magmula noong puwersahin niya akong makipagtalik sa kaniya, naguluhan na ako. Hindi ko nagustuhan ang ginawa niya pero naguluhan parin ako.

Noong hindi siya magparamdam sa akin ng ilang linggo, laging yung aso nalang ang kausap ko. Nagsusumbong ako sa kaniya na hindi na ako pinapansin ng "papa" niya. Nalulungkot ako sa tuwing tinitingnan ko ang cellphone ko na ni wala man lang text galing sa kaniya. Naghintay ako na magpaliwanag siya. Na humingi ng tawad. Handa na sana akong patawarin siya noon. Pero bakit ngayon na nagpaliwanag na siya, bakit hindi ko matanggap? Naisip ko si Ann. Ang-sama niya! Hindi siya tunay na kaibigan! Iyon siguro ang dahilan kung bakit di ko matanggap ang paghingi niya ng tawad.

Nagdaan ang ilang linggo. Isang buwan, dalawa. Hindi ko na alam kung gaano katagal na hindi ko pinapansin si Ann. Pati na rin si Jay. Hindi na muling nagparamdam pa si Jay. Siguro ay todo ang hiya niya sa ginawa niya. Si Ann naman, palagi parin ang pagtetext at pagatawag na hindi ko naman sinasagot. Sa tuwing nakikita kong galing sa kaniya ang message, di ko na ito binabasa pa at agad na binubura. Di na rin siya sa Manila nag-aaral. Nag-transfer na siya sa eskwelahang pinapasukan ko, matagal na. Lagi kaming nagkakasalubong ngunit todo ang pag-iwas ko. Nakikita ko naman na lagi siyang malungkot at sa tuwing makikita ako, nababakas ang paghingi niya ng tawad sa kaniyang mukha. hindi ko siya pinapansin at wala na akong balak pang gawin iyon.

Naging normal naman ang buhay ko. Ang focus sa pag-aaral ay naroon parin. Walang nakakaalam sa mga pinagdaanan ko. Mas maganda na iyon. Natapos na ang isang semester ay hindi pa rin nagparamdam si Jay. nawala na siya ng tuluyan. Medyo malaki na rin ang alaga kong aso. Si Ann naman, nababalitaan ko na laging may bagsak na tests o exams sa mga subjects. Di ko na pinansin iyon. Ang pinagtuunan ko ng pansin ay ang sarili kong pag-aaral. Nawala na rin ang nararamdaman ko sa kaniya. Ang pagtingin ko bilang kaibigan. Isa naang siyang kakilala para sa akin ngayon.

Isang araw, nilapitan ako ng kaklase kong babae na pinakamalapit sa akin. Sinabi niya na huwag kong sasabihin sa kuya ko pero lagi daw akong sinusubaybayan nito. Lagi daw nagtatanong sa kanila ng iba kong kaklase tungkol sa schedule ko o sa mga lakad ko kung may alam ba sila. Tinatanong sila tungkol sa mga grades ko. Nagtaka ako kung bakit ginagawa iyon ng kuya ko. Naisip ko nalang na baka pinapagawa ni mama o kaya naman ay concerned lang siya sa akin. Nagpatuloy pa rin ang buhay. Normal lang. Pero mas maingat na ako sa mga ginagawa ko dahil sa natuklasang sinusubaybayan pala ako ng kuya ko.

Isang araw, kasama ko ang bago kong bestfriend sa mall. Habang naglalakad kami, nakita niya ang kuya ko kaya naman agad akong hinila upang makapagago. Pumasok kami sa isang tindahan ng damit. Para aming mga tangang nagtatago at pasilip-silip.

"Hayun o," sabay turo sa kuya ko.

Nabigla ako sa nakita ko. Hindi si kuya iyon. Si Jay! Si Jay ang sumusubaybay sa akin. Siya ang laging nagtatanong sa mga kaklase ko. Di ko alam kung gano ako katagal na nakatulala nang alugin ni Jenny ang balikat ko.

"Uy!" sabay kurot sa pisngi ko. "Nakaalis na yung kuya mo!"

Nabigla ako at di agad nakapagsalita. Napabuntong hininga ako.

"Aray ku!" sabay haplos sa pisngi ko. "Masakit ha!"

"Sorry..." sabay kurot ulit sa pisngi ko. Sumimangot naman ako at nilambing-lambing ako ni Jenny.

Hindi ko namamalayang tumutulo na pala ang mga luha ko.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 12)

2011-06-22T19:34:00.000-07:00

Ipinagpatuloy ko ang aking paglalakad. Hindi ko na sila muling nilingon pa. Habang nagmumuni-muni ako at hinuhulaan kung ano ang pinag-uusapan nila, nagtataka kung bakit hindi ako pinansin ni Ann, bigla nalang may umakbay sa akin. Si Ann pala. Nang lingunin ko ito, nakita kong nakangiti siya.

"A-ann?" ang utal kong nasabi.

"O, para kang nakakita ng multo diyan!" bati ni Ann.

"Ha? Nagulat lang ako." habang pinakiramdaman ko ang paligid. Nakahinga ako ng malalim dahil alam kong hindi sumunod si Jay.

"Uy friend, thank you ha." si Ann ulit.

"Thank you?" tanong ko na may halong pagtataka. "Saan?"

"Kase love mo talaga ako. Lahat pala gagawin mo para lang sa akin."

Nagtataka pa rin ako. Sinusubukan kong hulaan kung ano ang ibig niyang sabihin. "A-anong ibig mong sabihin?"

"E kase..." may pag-aalangang paliwanag ni Ann. "Si Jay."

Natigilan ako sa paglalakad. Nagpagting ang tenga ko sa narinig na pangalan. "A-ano!?!" Lumakas na ang boses ko.

"Pinag-planuhan ka kase namin ni Jay."

"A-ano?" nahulaan ko na kung ano ang ibig niyang sabihin. Pero gusto kong makasiguro. Hindi na maipinta ang mukha ko.

"Sorry friend." at nagsimulang magkaroon ng takot ang mukha ni Ann. "Hindi ko naman alam na ganon pala ang mangyayari. Nung una, gusto ko lang malaman kung ano ang kaya mong gawin para sa akin. Pero parang sumobra ata si Jay sa ginawa niya."

Nagsimulang tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Gusto kong magmura. Pero anong sasabihin ko? Nagagalit ako pero di ko pa rin kayang magmura. Gusto kong magwala pero ano ang magagawa nito? Sasaktan ko ba tong kausap ko? Tatakbo ba ako pauwi? Ano!?! Yan ang tumatakbo sa isip ko sa mga sandaling iyon.

"Sorry na friend." si Ann ulit. "Di ko naman sinasadya eh. Di ko alam na ipapasubo niya pala yung ano niya sa'yo."

Nangatog ang tuhod ko sa narinig. Akala ko ay mabubuwal na ako sa pagkakatayo. Lalong lumakas ang tulo ng mga luha ko. Nabalot ng hiya ang pagkatao ko. Hindi ko alam ang gagawin. Parang gusto kong tumakbo pero saan ako pupunta? Tumalikod ako at mabilis na naglakad pabalik sa bahay. Nakayuko. Tumutulo ang luha. Nag-iisip at naguguluhan. Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga narinig.

Nagitla ako nang may mabangga ako. Pagtingin ko ay si Jay pala iyon. Umiwas ako at nagpatuloy sa paglalakad ngunit pinigilan niya ako sa pamamagitan ng paghawak sa kamay ko. Kumawala lang ako ngunit hindi ko nagawa dahil sa higpit ng paghawak niya.

"I'm sorry." ang sabi ni Jay. Bakas sa mukha ang pagsisisi. "Hindi ko sinasadya."

Nilingon ko siya at sinampal. "Hindi sinasadya? Hindi sinasadya pero pinagplanuhan? Ang-kapal ng mukha mo! Argghh!" at sarili ko namang mukha ang pinagsasampal ko. Sinabunutan ko ang aking sarili. Parang gusto kong mas maramdaman ang pisikal na sakit kesa sa sakit na nararamdaman ko sa aking dibdib sa mga oras na iyon. Di parin makapaniwala sa mga narinig.

Nakita ni Jay ang pananakit ko sa aking sarili at pinigilan niya ako. Si Ann naman ay napatakbo papalapit sa amin, humihingi pa rin ng tawad at ngayon ay umiiyak na rin. Hawak pa rin ni Jay ang dalawa kong kamay, iwinasiwas ko ang mga ito upang makawala. Nagtagumpay naman ako at nagmamadaling tumakbo. Hindi ko na naisip kung anong direksyon ang tatahakin ko. Basta ang gusto ko lang ay makalayo sa kanilang dalawa. Hinabol nila ako habang tinatawag ang pangalan ko. Huminto ako at lumingon sa kanila. Napahinto rin naman sila sa pagtakbo.

"Please lang," ang pakiusap ko. "Hayaan niyo muna ako." na ang mukha ay nagmamakaawa, puno parin ng luha.

Natigilan naman ang dalawa. bakas sa mukha nila ang lungkot, tila natatakot sa mga susunod kong gagawin at tila nagsisisi. Tumalikod akong muli sa kanila at naglakad. Gaya ng pakiusap ko, hindi na nila sinubukan pang pigilan ako.

Maraming tanong ang gumugulo sa isip ko nang mga sandaling iyon. Di ko na alam kung ano ang ginagawa ko at kung saan na ako napadpad. Naglakad lang ako ng naglakad. Sa paglalakad ko, may napansin akong isang bakanteng lote sa may kanan ko. Dali-dali akong nagtungo doon at nang may makitang malaking tipak ng bato ay naupo doon. Ang batong iyon ay galing sa isang bahagi ng dingding. Dati kasi ay may nakatayong bahay doon ngunit ngayon ay wala na. Matataas na ang mga damo doon na halos hindi ka na makikita ng mga nagdaraan pag nakaupo ka.

Natuyo na pala ang mga luha sa mga pisngi ko. Ngunit nagsimula ulit akong lumuha nang may maalala ako. Ang bakanteng lote na iyon ang madalas kong pagtaguan noon sa tuwing may umaaway sa akin. Pag gusto kong mag-isa. Sa tuwing pinapagalitan ako ng mama ko at sa tuwing nag-aaway kami ng bestfriend kong si Ann. Dun din ako nagtatago sa tuwing bumibisita sa amin ang tita ko kasama ang asawa niya na umabuso sa akin noong bata pa ako. Humagulgol ako nang maalala iyon. Akala ko ay nalimutan ko na. Nagtatanong parin sa sarili kung bakit nagawa ng kaibigan ko iyon.

Nagtatampo ako. Naaawa sa sarili. Si Ann na higit pa sa kaibigan ang turing ko. Minsang niligawan at ninais na maging kasintahan. Sa mga panahong iyon ay nalimutan ko na ang mga masasamang pangyayari sa buhay ko dahil sa tulong ni Ann. Natulungan niya akong limutin ang mga pag-aalinlangan tungkol sa pagkatao ko. Sa pagkalalaki ko. Nagagalit ako. Nagagalit ako dahil unti-unti na naman akong nagkaroon ng duda sa pagkatao ko dahil sa kagagawan rin niya. Sa mga ipinakita sa akin ni Jay at sa mga ginawa niya. Bakit siya pa? Bakit siya pa na kaibigan ko. Bestfriend ko? Litong-lito ako sa mga sandaling iyon.

Nanatili lang ako sa bakanteng lote na iyon, nakaupo at nagmumuni-muni. Ang huling namalayan ko nalang ay ang pag-vibrate ng cellphone sa bulsa ko. Tiningnan ko iyon. Nagulat ako nang makitang marami na akong missed calls at mga text. Hindi ko man lang naramdaman ang pag-vibrate nito kanina. Si Jay ang tumatawag. Muling namuo ang galit sa dibdib ko. Sumigaw ako. "Argghhh!" at ibinat ang cellphone ko sa isang konkretong bakod. Nakita ko kung paano magkapira-piraso ito sa lakas ng pagkakabato ko. Umiyak parin ako ng umiyak. Nakayukyok ang mukha ko sa dalawang tuhod ko.

Nabigla ako nang bigla nalang may yumakap sa akin. "Si Ann!" ang sigaw ko sa isip ko. "Pano niya nalaman na narito ako?" Nalilito ako sa kung ano ang gagawin ko. Gusto ko siyang lingunin at sumbatan. Ngunit unti-unting sumikip ang pagkakayakap niya sa akin. Napansin kong lalaki ang yumayakap sa akin. "Si Jay! muli kong sigaw sa sarili ko. Akma akong tatayo upang kumawala nang lalo pa niyang hinigpitan ang yakap niya. Narinig ko nalang na umiiyak pala siya. Hindi ko alam kung bakit pero naging matigas na ata ang puso ko. "Magaling talaga siyang umarte." ang sabi ko sa sarili ko. Muli kong sinubukan na tumayo ngunit katulad kanina, hindi ko nagawa sa higpit ng yakap niya.

"Sorry." ang maikling paghingi niya ng tawad. "Hindi ko sinasadya."

"Bitiwan mo ako!" sigaw kong utos sa kaniya. "Nasasaktan na ako!"

Tumalima naman siya. Tumayo ako at hinarap siya. Nakaluhod parin siya sa harap ko at patuloy na umiiyak at humihingi ng tawad. Sa posisyon niyang iyon ay gusto ko siyang sipain at pagatatadyakan. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Masakit ang ginawa niya pero hindi ko kayang manakit ng ibang tao. Tumingin siya sa akin. Bakas ang pagmamakaawa sa kaniyang mukha.

"Hindi ko sinasadya." muli niyang paliwanag. "Nadala lang ako ng kalasingan ko."

Hindi na ako nakapagpigil. Ibinuhos ko ang lahat ng sakit na nararamdaman ko sa isang sampal sa kaniyang kanang pisngi. Halos mabuwal naman siya sa lakas ng pagkakasampal. "Ang-kapal ng mukha mo! Anong karapatan mo para gawin sa akin iyon?" sabay na mabilis akong naglakad papalayo sa kaniya. pinigilan niya ako at sinabing magpapaliwanag siya. Makinig lang daw ako at pagkatapos ay hindi na niya ako guguluhin pa.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 11)

2011-06-22T08:21:00.000-07:00

Nagulat ako. Napabalikwas ako sa pagkakaupo at akmang tatayo na ng bigla niya akong yakapin ng mahigpit. Ni-lock niya ang mga kamay nya na nakapulupot sa akin upang hindi ako makatayo. Dahil na rin sa kalasingan, hindi na ako nakapanlaban pa. Ang tangi ko nalang nagawa ay ang ipaling ang ulo sa kaliwa upang hindi niya maabot ang mga labi ko.

Hindi niya pinansin iyon. Ang ginawa niya ay ang leeg ko naman ang pinagtuunan niya ng pansin. Hinalikan iyon, dinila-dilaan. Napaungol naman ako sa kiliti. Sa pagkarining ng impit na ungol na iyon ay parang lalo siyang naging agresibo. Itinulak niya ako kaya napahiga ako sa sahig. Naghubad siya ng damit at habang ginagawa niya iyon, itinulak ko siya. Dinampot ko ang t-shirt ko at dali-daling isinuot iyon. Tumayo ako at tinungo ang pintuan. Binalak kong lumabas at tumakbo ngunit natumba ako dala ng kalasingan. Tumama pa ang balikat ko sa door knob na nagdulot sa akin ng matinding sakit.

Dali-dali niya akong nilapitan. Alam kong nakita niya ang ekspresyon sa mukha ko na nasaktan dahil sa pagkakabangga ng balikat ko pero hindi niya pinansin iyon. Bagkus ay muli niya akong siniil ng halik. Niyakap.Laking gulat ko nang buhatin niya ako at dalhin sa kwarto, inihiga sa kama. Hinawakan niya ang laylayan ng t-shirt ko at akmang huhubarin iyon nang pigilan ko siya. Nagmakaawa ako at sinabi kong ayokong gawin iyon. Hinawakan ko ng mahigpit ang suot ko upang hindi niya iyon mahubad. Hindi na siya nagpumilit pa. Ambang hahalikan niya muli ako kaya ipinaling kong muli ang ulo ko sa kanan.

Hindi siya natinag at hinalikan muli niya ako sa pisngi, sa leeg at diniladilaan pa iyon. Gamit ang mga ngipin niya, kinagat niya ang kwelyo ng t-shirt ko at ng makagawa na ng maliit na punit doon ay saka naman niya binaklas iyon gamit ang kaniyang mga braso. Tuluyan nang nawarak ang damit ko. Tumambad ang mga dibdib ko. Alam kong hindi naman maganda ang katawan ko dahil hindi ako naggy-gym pero tila wala siyang pakialam doon. Bumaba ang ulo niya at hinalikan ang dibdib ko. Dinilaan. Pati mga utong ko ay sinispsip-sipsip niya pa. Muli, napaungol ako dala ng kiliti at sensasyon na siya namang nagpatindi ng kaniyang pagnanasa.

Bumaba pa siya hanggang sa pusod ko at sa puson. Hinawakan ko ang ulo niya at ang buhok niya pilit na inilalayo iyon mula sa aking katawa. Pero hindi niya alintana kahit na sinasabunutan ko na siya. Parang walang ibang nararamdaman kundi libog. Hinawakan niya ang bukol ko na sa di ko malamang dahilan ay matigas pa rin. Pilit niyang binuksan ang botones ng pantalon ko at ibinaba ang zipper at nagtagumpay naman siya. Sa isip ko, sana ay hindi nalang ako uminom ng marami at sana ay sineryoso ko ang pagbabanta ni Jay na gagahasain ako pag nalasing ako.

Nagsimula na akong umiyak. Para akong paslit na walang magawa. Hindi kayang ipagtanggol ang sarili. Nagawa niyang hubarin ang pantalon ko pati na rin ang brief. Tumambad kay Jay ang matigas ko pa ring ari. Hinawakan niya iyon at sinalsal ng sinalsal. Ayoko man ay napaungol ulit ako sa sensasyong dulot noon. Hindi ko namalayan na parang nag-eenjoy na pala ako. Hindi ko na siya sinasabunutan pa at hindi na ako nagpupumiglas pa. Hawak pa rin ang ari ko, umakyat ulit siya upang halikan ako. Hindi na ako nakaiwas pa at hinayaan ko lang siyang gawin iyon. Sa tindi ng kaniyang paghalik na ipinapasok pa ang dila sa bibig ko, parang nadala na rin ako. Sundan mo pa ng pagsalsal niya sa ari ko. Ginantihan ko ang mga halik niya. Nag-espadahan ang mga dila namin at nagpalitan kami ng mga laway.

Hindi ko napansin na hindi na pala niya hawak ang ari ko. Nahubad na rin niya ang lahat ng saplot sa kaniyang katawan at sarili na niyang ari ang hawak niya at sinasalsal habang naghahalikan pa rin kami. Tinigilang niya ang paghalik sa akin. Gumalaw siya at nag-iba ng pwesto. Inupuan niya ako sa dibdib at itinutok niya ang ari niya sa mukha ko. Nagulat ako. Natakot. Ngunit may pagkamangha akong naramdaman. Malaki ang ari nito. Nakita ko rin na may pre-cum na siya.

"Isubo mo!" utos niya sa akin na matigas ang boses pero parang may halong paglalambing.

Umiling ako at tinakpan ng dalawang kamay ang bibig.

"Sige na..." pakiusap nito.

Umiling pa rin ako habang nakatakip pa rin ang bibig sa dalawang kamay.

"Ayaw mo?" tanong niya at umiling ako ulit tanda ng pagtanggi. "Kawawang Ann."

Nagtulala ulit ako. Napa-isip. Umiling ulit ako. Sa isip ko, hindi ko gagawin ang pinapagawa niya kahit na hiwalayan pa niya si Ann. Isusumbong ko nalang siya sa kaibigan ko kung kinakailangan. Di bale nang magalit si Ann sa akin.

"Wala na akong pakealam!" sigaw ko sa kaniya.

"Talaga?" nakangising tanong niya. "Alam mo ba ang sinabi ni Ann nung unang hiwalayan ko siya? Na magpapakamatay daw siya. Gusto mo bang nangyari 'yon?

Nagsimulang tumulo ang luha sa mga mata ko. Pakiramdam ko ay talo ako. Alam kong magagawa ni Ann 'yon dahil minsan na niyang sinubukan nang maghiwalay ang mga magulang niya. Umiyak ako ng umiyak. Hinawakan ni Jay ang dalawa kong kamay at tinanggal ang pagkakatakip sa bibig ko. Wala na akong nagawa kundi hayaan siya.

"Isubo mo!" muli niyang utos na nakangisi pa rin.

Ibinuka ko ang bibig ko. Ganoon lang at wala na akong kahit anong kilos na ginawa. Sa isip ko ay kung gusto niya talaga, siya na ang magpasok noon sa bibig ko at bahala na kung ano ang mangyayari. Pumikit ako at naghintay ng mangyayari. Ilang minuto ang nagdaan, biglang gumaan ang nararamdaman ko sa aking dibdib. Naramdaman kong tila tatayo na si Jay. Huminga ako ng malalim at ibinuka ang mga mata at isinara ang bibig. Nakita kong akmang tatayo na si Jay nang tila nagbago ang isip. Tumingin ulit sa akin at pwersahang ipinasok ang ari sa bibig ko na noon ay nakasara na.

Wala akong nagawa. Naduwal ako sa unang paglapat palang nito sa bibig ko. Gumalaw siya at parang kinadyot-kadyot ang bibig ko. Malaki ang ari ni Jay kaya naman nasuka ako nang umabot ito sa lalamunan ko. Pakiramdam ko ay halos lahat ng kinain ko kanina ay lumabas. Nahinto si Jay sa ginagawa. Umalis sa pagkakaupo sa dibdib ko at umupo sa tabi ko sa bandang kanan. Patuloy pa rin ako sa pagduwal. Naalala ko ang pagpasok ng ari ni Jay sa bibig ko kaya lalo akong naduwal at muling sumuka.

Hilo pa rin, dali-dali kong dinampot ang pantalon ko. Wala na akong pakialam kung makapagsuot man ako ng t-shirt o hindi. Sinuot ko ang pantalon habang naiwan sa sahig ang brief ko. Binalak kong tunguhin ang pinto upang lumabas at tumakbo ngunit inatake ako ng matinding hilo at bumagsak ako sa sahig. yung na ang huli kong natatandaan.

Kinabukasan, nagising ako. masakit ang ulo, umiikot ang paligid. Hang-over ata ang tawag doon. Nilibot ko ang paningin. Nasa kwarto pa rin ako ni Jay. Wala si Jay sa tabi ko. Tumayo ako at nakita kong malinis na ang kama. Malinis na rin ang katawan ko at nakasuot ako ng damit at boxer shorts ni Jay. Wala na ring bahid ng suka ko doon sa kwartong iyon. Lumabas ako, pilit na inaalala ang mga nangyari. Naluha ako at muling humagulgol nang maalala ko ang mga pangyayari kagabi. Hindi ko mailarawan ang sakit na naramdaman.

Nakita ko si Jay na nasa kusina. Napansin niya ang paglabas ko. Humarap siya sa akin at napansin ko ang lungkot sa mukha. Parang may halong guilt at pagmamakaawa. Lumapit siya.

"Diyan ka lang!" sigaw ko. "Wag mo akong lapitan!"

Lumapit pa rin siya. Niyakap ako. Hindi ko alam. Hindi ko siya pinigilan na gawin iyon. Sobrang sakit ng naramdaman ko na parang kahit ang yakap niya na siyang dahilan kung bakit ako nahihirapan ay makakatulong para maibsan ang sakit na nadarama. Pakiramdam ko ay para akong bata na tinutukso ng mga kalaro.

"Uwi na ako." lumuluhang paki-usap ko sa kaniya.

Hinigpitan niya ang yakap at sinabing "Oo, uuwi ka na. Ihahatid kita. Pero kain muna tayo. Alam kong nagugutom ka na."

Gutom na nga ako. Umupo ako sa lamesa at hinintay siyang makapaghain. Kumain ako. Kumain ng kumain. Habang kumakain ay humingi siya ng tawad sa akin. Di ko siya pinansin. Di ako kumibo. Basta kumain lang ako. Parang naintindihan naman niya. Bait hindi, e siya ang dahilan kung bakit ako nagkakaganon. Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano mag-rereact sa nangyari. Kaya pinili ko nalang manahimik.

Nakauwi na ako ng bahay. Pinili kong manahimik tungkol sa nangyari. Pagkatapos akong maihatid ni Jay ay parang bula siyang naglaho sa mundo ko. Pinupuntahan pa rin naman niya si Ann pero ni hindi na siya nagparamdam sa akin. Hindi na niya ako tinext o tinawagan man lang.

Isang araw, napadaan ako sa may bahay nila Ann. Nakit ako si Jay doon kasama ang kaibigan ko. Tahimik lang ako at hindi nagpakita ng kahit anong emosyons. Pinagmasdan ko sila. Alam kong nakita ako ni Ann pero ni hindi man lang niya ako pinansin. Nakita ko rin na habang nakatingin sila sa akin ay nag-uusap sila at pawang nakangisi.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 10)

2011-06-22T07:24:00.000-07:00

Akala ko'y magtutuloy-tuloy na ang ganoon ngunit nagkamali ako. Tinawagan ako ni Jay at gustong makipagkita sa akin. Nagsimula na namang mawala ako sa mood. Tanda ko pa ang mga pananakot niya kaya naman di na ako tumanggi pa.

Nagkita kami sa mall at kumain. Nanood ng sine. Walang pasok kinabukasan kaya nagyaya siyang isasama daw niya ako sa bahay niya. Hindi na ako tumanggi, umaasang tutuparin niya ang pangakong walang gagawin sa akin na hindi ko magugustuhan. Nagpaalam ako kay mama at pinayagan naman ako. Hindi na niya ako pinakuha pa ng damit dahil daw pwede kong isuot ang mga damit niya o ibibili nalang daw niya ako. Pagdating sa kanila, nagluto ito ng hapunan at inihanda ang lamesa. Mayroon pang kandila at pilit ginawang romantic ang eksena. Pinagmasdan ko lang siya habang ginagawa iyon. Tinitingnan-tingnan pa niya ako sabay ngiti na irap naman ang isinusukli ko.

Natapo ang kaniyang paghahanda at nagyaya nang kumain. Hindi ko alam kung bakit pero may dala iyong kilig sa akin. Siguro ay dahil lang sa pagkakaset up ng table, ang mga petals ng bulaklak sa ibabaw ng mesa at ang mga kandilang sinindihan niya.

"Ba't nangingiti ka?" tanong niya sa akin na inirapan ko lang.

Nakayuko lang ako at nakatitig sa plato.

"Kain na tayo." siya ulit.

"Di ako gutom."

"Sige, bahala ka." at nagsimula na siyang kumain.

Nanatili lang akong nakayuko ng biglang tumunog ang tiyan ko. Nagugutom ako. Akala ko ay hindi niya narinig pero bigla siyang tumawa.

"Di pala gutom, ha?"

Natawa din ako sa nangyari. Kumain na rin ako dahil sa totoo lang, kanina pa ako guto. Naasar pa nga ako dahil sa tagal niyang maghanda. Nagpaalam siya na may kukunin lang daw sa kwarto. Pagbalik niya, may dala-dala siyang isang malaking box na nakabalot ng magandang tela at may ribbon pa. Iniabot sa akin.

"Ano 'yan?" ang tanong ko na hindi inabot ang regalo.

"Buksan mo nalang." ang sagot niya at inilatag ang regalo sa sahig, sa kaliwang side ng upuan ko.

Pinilit niya akong buksan kaya sumunod na rin ako sa gusto niya. Pagbukas ko, nakita kong isang tuta pala ang laman non. Kaya pala tela ang ipinambalot sa regalo ay upang makahinga ito.

"Ano 'to?" tanong ko ulit. "Para saan 'to?"

"Wala lang." ang sagot niya. "Masaya ang ako dahil sumama ka sa akin. Ang balak ko kasi kung hindi ka sumama sa akin ay sa iba ko nalang 'yan ibibigay."

"Akala mo ba tatanggapin ko?" ang mataray kong tanong sa kaniya. "Allergic kaya ako sa hayop."

Tumawa lang siya at nagsabing "Hindi ako naniniwala. Tinanong ko muna ang mama mo bago ko binili iyan. Wala ka daw allergy sa kahit anong hayop."

Nabigla naman ako sa sinabi niya. Nakuha pa niyang magtanong sa mama ko. "Ang-kapal!" sigaw ko sa isip ko lang.

"Hindi ko pa rin tatanggapin 'yan." ang sagot ko sa kaniya.

"O sige." at kinuha ang kulungan ng aso. "Papatayin ko na lang." Tumalikod siya at naglakad pabalik sa kwarto.

Wala akong nagawa kundi tumayo na rin at sundan siya upang kunin ang aso. Natakot na baka totohanin ang sinabi niya. Nakita ko ang tuwa sa mukha niya nang sabihin kong tatanggapin ko na ang regalo niya.

"May birth certificate na iyan at ibang documents." siya ulit. "Pinabakunaan ko na iyan at binilhan ng maraming pagkain.

Napabuntong hininga nalang ako. Wala nang magawa kundi tumango nalang sa mga sinasabi niya.

Kinabukasan, hinatid niya ako, dala ang aso at ang iba pang bigay niya para sa pangangailangan ng aso. Naulit pa ang ganoong setup ng ilang beses. Nagpatuloy kaming maging magsyota nang walang kahit anong pisikal na contact sa isa't isa. Nakita ko namang masaya pa rin si Ann. Naging masaya na rin ako dahil sa nakikita sa kaibigan ko. Sa bestfriend ko. Ngunit kahit papaano ay may guilt akong nararamdaman dahil sa pagpayag kong magkaroon ng relasyon kay Jay na boyfriend niya kapalit ng hindi niya pakikipaghiwalay sa kaibigan ko.

Naulit ang pagyayaya niyang matulog ako sa bahay niya. Ulit, namasyal, nanood ng sine, nagpunta sa amusement center at kung anu-ano pa. Pag-uwi sa bahay niya, binuksan ko ang TV. Nag-surf ng mga channels at naghanap ng magandang palabas. Sa paglilipat ko, nadaan ito sa HBO na noo'y may naka-play na movie na nagsisimula palang. Pinanatili ko ito doon upang tingnan kung ano ang pamagat ng pelikula. Umupo naman si Jay sa tabi ko upang makinood, may dalang dalawang bote ng beer. Alam kong alam niya na hindi ako umiinom kaya sigurado akong para sa kaniya lang ang mga iyon. Hindi ako nagkamali. Hindi niya ini-abot sa akin ang isa.

"Ano'ng title?" tanong niya, tinutukoy ang pamagat ng pelikula.

"Hindi ko alam." sagot ko na di man lang siya tiningnan.

Nakatutok pa rin ang mga mata sa TV. Nang ipakita ang title ng movie, Brokeback Mountain pala iyon. Nagulat namana ko dahil alam kong tungkol sa pag-iibigan ng dalawang lalaki ang tema ng pelikulang iyon ni Heath Ledger at Jake Gilenhaal. Dali-dali kong kinuha ang remoteupang ilipat ang channel. Pinigilan naman niya ako at sinabing yun nalang daw at hindi pa niya napapanood iyon. Matigas ang boses at parang nananakot. Ibinaba ko ang remot at tumayo.

"San ka pupunta? ang tanong niya.

"Matutulog na ako."

"Dito ka lang." ang sabi niya na matigas pa rin ang boses.

"Inaantok na ako" ang pilit ko.

"Upo!" tinaasan na niya ang boses niya. Nakakatakot.

Wala akong nagawa kundi sumunod. Sa sahig ako umupo malayo sa kaniya. Sinundan naman niya ako at sa sahig na rin umupo sa tabi ko, dala-dala ang mga bote ng beer. Napansin ko ang paglatag niya ng isang bote sa sahig kaya kinuha ko iyon. Nagulat siya at nagtanong kung kelan pa ako natutong uminom. Sinabi kong hindi pa rin ako marunong uminom ng alak at baka sakaling ngayon lang ako matututo at sinabi kong sana ay marami siyang stock dahil balak kong magpakalasing. Tumawa lang siya at sinabing kilala niya ako at di ko kayang gawin iyom.

"Panoorin mo ako." ang sabi ko na parang nagmamalaki.

Wala pa atang limang minuto ay naubos ko na ang laman ng bote. Nagulat siya at pati ako ay nagulat rin kung paano ko iyon nagawa. Di ko kase talaga ma-take ang lasa ng beer. Mapait ang lasa nito na hindi maintindihan. Tumayo ako ulit upang kumuha ng beer ngunit sinabi niyang siya nalang daw. Pagbalik niya ay may dala na siyang apat na beer na halos magyelo na sa sobrang lamig.

Kinuha ko ang isa at ininom ito. Tinungga ko ito ng tinungga at ulit, wala pang limang minuto at naubos na iyon. Kinuha ko ulit ang isa nguit pinigilan niya ako.

"Tama na." ang pagpigil niya sa akin.

"Gusto ko pa."

"Di ka naman sanay niyan eh. Baka malasing ka lang."

"Yun nga ang balak ko eh."

"Bahala ka." at binitawan niya ang bote na hawak ko rin. "Pag nalasing ka, gagahasain kita!" sabay tawa.

Tiningnan ko siya ng masama na parang nagbabanta. Tumawa ulit siya at sinabing nagbibiro lang siya. Ulit, nilagok ko ng nilagok ang bote ng beer. Naubos ko iyon at kinuha ulit ang isa pa. Sumisinok-sinok na ako. Umiikot ang paligid at parang nahihilo. Pinagpapawisan ako kahit malamig naman kaya ang ginawa ko ay hinubad ang t-shirt na suot ko. Kumuha ulit ako ng isa pang bote. Nang tumutok ulit ako sa TV ay nagulat ako nang makita kong nagsisimula na pala ang mga maiinit tagpo ng pelikula. Sa gilid ng mata ko ay pilit kong tinitingnan kung nakatingin ba siya sa akin. Hindi. Nakaluwag ako ng maluwag. Masakit pa rin ang ulo ko, nahihilo. Pero balak ko talagang magpaka-lsaing noon kaya pilit ko pa rin ininom ang pang-apat na bote.

Nakatutok pa rin sa TV, nagsimula na ang pangalawang bed scene kung baga kung saan grabe kung maghalikan ang dalawang bidang lalaki at halos magpalitan ng laway. Wala sa sarili ko na napatingin ako sa mukha ni Jay. Nagulat ako dahil nakita kong nakatingin siya sa pagitan ng dalawang hita ko na parang nakangisi. Tiningnan ko naman ang bahaging iyon at laking gulat ko sa nakita. Hindi ko namamalayang matigas na pala ang aking ari. Napatingin ulit ako kay Jay at pagkaharap ko sa kaniya ay bigla na lamang niya akong sinunggaban at siniil ng halik.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 9)

2011-06-22T05:35:00.000-07:00

Nakita kong unti-unting namuo ang luha sa kaniyang mga mata ngunit hindi ko iyon pinansin. Sinabi ko sa kaniya na masakit ang ulo ko at gusto kong magpahinga.

"Wala na tayong dapat pag-usapan pa!" ang pasigaw ko na hindi alintana ang mga tao sa paligid. Naisip ko kasi na hindi naman nila ako kakilala at malabong matandaan pa nila ako kung sakali mang makita ulit nila ako sa kung saan.

Tuluyan nang tumulo ang luha niya na hindi ko pa rin pinansin.

"Hibang ka ba?" ako pa rin. "Nakalimutan mo na bang kakabalikan niyo lang ni Ann kanina?"

Hindi siya kumikibo, pinupunasan ang mga luha. Tuloy pa rin ang paglilitanya ko.

"Si Ann, best friend ko! Girlfriend mo! Kaya dapat, siya ang pinagtutuunan mo ng pansin at siya ang pinaglalaanan mo ng mga luhang iyan!"

"Oo, girlfriend ko siya." ang nanginginig niyang sagot, marahil ay sa pagpipigil ng iyak. "Pero nakalimutan mo na bang mag-boyfriend din tayo?"

Parang binuhusan ng malamig ang buo kong katawan. Napatingin ako sa paligid at nabalot ng hiya dahil sa dami ng matang nanonood sa pagtatalo namin. Hindi na ako nakahugot pa ng mga salita na pwede kong gamitin upang matauhan siya sa kahibangan niya. Ang tangi ko nalang nagawa ay ang tumalikod at maglakad ng mabilis papalayo sa kaniya. Naramdaman kong lalong tumindi ang kirot ng ulo ko. Lalong sumakit ito. Di ko na inalam pa kung sinundan niya ako. Ang gusto ko nalang sa mga sandaling iyon ay ang makalayo sa lugar na iyon at sa paningin ng mga ususero. Akmang sasakay na ako ng jeep nang hablutin niyang muli ang kamay ko. Hinawakan ako ng mahigpit at pinigilan sa pagsakay. Sa mga sandaling iyon ay wala nang luha sa kaniyang mukha. Napalitan na ng galit ang ekspresyon no'n.

Hinila niya ako papalayo sa jeep. Halos kaladkarin na niya ako. Nakita kong papalapit kami sa kotse niya. Nagmakaawa ako ng bitiwan na niya ako dahil gusto kong magpahinga. Sinabi ko sa kaniya na wala naman siyang mapapala sa ginagawa niya. Ngunit parang wala siyang narinig sa mga sinabi ko. Binuksan niya ang pinto sa may likuran at pwersahang pinapasok ako doon. Tinulak niya ako at pilit na pinausog. Pumasok din siya. Tinangka kong lumabas sa kabilang pintuan ng kotse nang magsimula siyang magsalita.

"Sige, lumabas ka." matigas ang boses na parang siguradong hindi ko itutuloy ang paglabas ko sa susunod niyang sasabihin. "Tingnan lang natin kung anong gagawin ko."

"Bakit!?!" Pasigaw kong tanong sa kaniya. "Sasaktan mo ako? Bubugbugin?"

Natawa naman siya. "Akala mo ba, kaya kong gawin sa iyo yon?" pigil ang tawa niyang sabi. "Hindi ikaw ang sasaktan ko kundi si Ann. Hihiwalayan ko ulit siya at di na babalikan pa."

Natulala ako. Di na nakasagot pa sa narinig. Naalala kong nagawa na niya iyon kailan lang at kaya niyang gawin ulit lalo na't una na niya akong napasunod sa gusto niya. Nanginig ang katawan ko. Nangilid ang luha ko dahil nasa isipan ko ang pagsuko sa mga kagustuhan niya. Umayos ako ng pagkakaupo. Kanina kasi'y nakapatong sa upuan ang paa ko at nakaharap sa kaniya.

"Ano," siya parin. "Lalabas ka pa? Iiwas ka pa ba?"

Confident ang pagkakasabi niya doon. Alam sigurong suko na ako sa gusto niya. Lumabas siya at binuksa nang pintuan sa side ko. Pinalabas niya ako at sinabihang umuwi na dahil suko na siya sa akin. Naiintindihan niya daw na hindi ko kayang mahalin siya. Nagulat naman ako sa biglaang pagbabago ng tono ng pananalita niya. Pero natuwa na rin ako. Sinabihan niya akong umuwi na.

Habang naglalakd papalayo sa kaniya, muli naman niya akong tinawag. Humingi siya ng tawad at nagsabing "Oo nga pala, pag-uwi mo, puntahan mo agad si Ann. Siguradong kakailanganin niya ang pagdamay mo dahil sa gagawin ko."

Muli namang nanginig ang katawan ko. Nagbabanta siya. Pinapasakay niya lang pala ako. Akala ko ay totoong sumuko na siya ngunit heto, nananakot ulit.

Nilapitan ko siya at walang kakurap-kurap na sinampal ang kaliwang pisngi niya. Napaling ang mukha niya papunta sa kanan sa lakas ng pagkakasampal ko dito. Nakita ko sa mukha niya ang pag-inda niya ng sakit. Hinarap niya ako at sinabing sampalin ko rin ang kabila. Ginawa ko naman dahil sa sobrang galit ko. Inutusan niya akong saktan siya hanggang magsawa ako pero hindi raw magbabago ang isip niya. Hindi daw mawawala ang pagmamahal niya dahil lang sa pisikal na sakit na binibigay ko sa kaniya.

Umiiyak na ako. Parang frustrated na na ipamukha sa kaniya na hindi ko siya mahal.

"Hindi kita mahal!" sigaw ko. "Wala ka naman mapapala sa akin at saka hindi ka ba nahihiya sa sasabihin ng ibang tao?"

"Bakit ako mahihiya?" balik niyang tanong sa akin. "E kung magiging masaya naman ako. At diba, sinabi mong mahal mo rin ako?"

Natigilan ako dahil naalala kong nasabi ko nga sa kaniya na mahal ko rin siya ng wala sa loob ko. Ngunit akala ko'y naniwala na siya sa palusot ko na nagkamali rin siya ng pandinig.

"Hindi kita mahal. At wala kang magagawa para mabago iyon!"

"Basta! Mahalin mo man ako o hindi, hindi pa rin kita titigilan! At pag pinilit mo pang iwasan ako, alam mo kung ano ang gagawin ko!"

Wala na akong nagawa kundi umiyak nalang. Napansin ko ang mga taong nagsimula na namang dumami at nakiki-usyoso. Nahiya ako kaya ang ginawa ko ay sumakay ako sa sasakyan ni Jay at doon ako sa likod pumwesto. Hinintay ko siyang sumakay ng kotse at di rin naman nagtagal nang gawin niya iyon. Nakita ko ang mukha niya. Nakita ko ang pigil na ngiti sa kaniyang mga labi. Sa isip ko ay siguro ay masaya ito dahil nagtagumpay sa pananakot sa akin.

Umandar ang sasakyan. Tinanong ko siya kung saan kami pupunta at sinabi niyang sa motel daw. Nagsimula na ulit manginig ang katawan ko sa takot sa maaaring mangyari. Nagmukmok ako sa loob ng sasakyan at itinakip nalang ang mga kamay ko sa mukha ko habang patuloy ako sa pag-iyak. Nagulat nalang ako nang sabihan niya akong nakarating na daw kami. Takot man, lumingon ako sa bintana upang tingnan ang paligid. Nanlaki ang mata ko sa tuwa nang makitang nasa tapat na ako ng aming bahay. Tiningnan ko siya. Halatang nagpipigil siya ng tawa.

"Hindi ko nalimutan ang sinabi kong rerespetuhin kita." ang sabi niya. "Hindi kita dadalhin sa isang lugar na kagaya ng motel. Sinabi ko naman na wala akong balak makipag-sex sa'yo eh."

Gusto ko sanang sumbatan siya sa ginawa niya noong halikan niya ako at yakapin ngunit nakapagpigil lang siya pero pinigilan ko ang sarili ko. Baka kasi isipin niyang naaalala ko pa iyon at igiit na na-enjoy ko ang ginawa niya. Di na ako nagsalita pa. Lumabas ako ng kotse at dali-daling pumasok. Sa likod ng pinto ay hinintay kong marinig ang pag-alis ng sasakyan niya. Ngunit nakakailang minuto na ay hindi pa siya umalis. Sinilip ko siya sa bintana at nandoon pa siya. Nag-ring ang cellphone ko. Sinagot ko at si Jay iyon. Sinabihan niya akong mahal ko siya at ang tanging naisagot ko lang ay ang pagpapa-alis ko na sa kaniya. Yung nga ang ginawa niya.

Ilang araw ang nakalipas, wala akong natanggap na tawag o text man lang mula kay Jay. Ilang linggo ang lumipas at ganoon pa rin. Si Ann naman ay nakikita kong masaya parin. Parang lalo siyang nagiging masaya sa bawat pagdaan ng mga araw. Natuwa naman ako sa nakikita ko sa kaniya. Naisip ko na baka na-realize ni Jay na ito talaga ang mahal niya at hindi ako kaya hindi na niya hiniwalayan pa si Ann at hindi na rin nagpaparamdam pa sa akin. Nagbalik na ang focus ko sa pag-aaral. Naging normal na ulit ang takbo ng buhay.

Minsan, tinanong ako ni Ann kung nag-away daw ba kami ni Jay. Sinabi ko namang hindi. Naitanong daw niya dahil sa palaging tumatanggi si Jay sa tuwing sasabihan siya ni Ann na isama ako sa mga lakad nila. Sinabi ko nalang na gusto lang siyang masolo ng boyfriend niya at gusto lang nitong bumawi sa pakikipag-break sa kaniya. Sumang-ayon naman si Ann. Natuwa ako sa takbo ng mga bagay.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 8)

2011-06-22T04:20:00.000-07:00

Dumating si Jay na hindi maipinta ang mukha dahil sa sobrang gulat. Hindi niya inaasahan ang biglaang pagdating ng nobyang si Ann.

"A-ann?" wika nito na parang hindi makapaniwala.

Nilapitang siya ni Ann at bigla nalang itong niyakap ng mahigpit at tila sabik na sabik na hinalikan sa labi. Si Ann ay nakatalikod sa akin at si Jay naman ay nakaharap. Kahit na natatakpan ni Ann si Jay ay nakita ko pa rin si Jay na nakatitig sa akin, bakas pa rin sa mata ang gulat at tila ba nahihiya dahil sa ginawa ni Ann.

Nagulat din naman ako sa aking sarili. Parang may kung anong matulis na bagay ang sumaksak sa aking dibdib. Nakaramdam ako ng selos. Pero sino nga ba ang pinagseselosan ko sa panahong iyon? Si Ann ba o si Jay? Hindi ko na alam. Biglang bumakas sa mukha ko ang lungkot at hindi ko namalayang pumatak na pala ang luha sa mga mata ko.

Nakita iyon ni Jay na bigla namang kumawala kay Ann. Nagulat si Ann. Nakita niya na si Jay ay nakatitig sa akin. Napatingin na rin siya at nakitang lumuluha ako. Lumapit sa akin at nagtanong.

"Bakit ka umiiyak?"

"H-ha?" gulat akong tiningnan si Ann. Sa pagkakataong iyon kasi ay di ko namalayan na papalapit siya at kay Jay nakatutok ang aking mga mata. "Ako? Umiiyak?"

Binatukan naman ako ni Ann at sabay sabing "Hayan o, basa pa yang mga pisngi mo!"

Binitiwan ko ang isang pilit na ngiti at nagpalusot nalang na lubha lang akong natuwa sa pagbabalikan nila at sa nasaksihan ko kaya di ko napigilang maluha. "Tears of joy." sabi ko sa kaniya. Sa pagkakataong iyon ay kay Jay na ulit nakatutok ang aking paningin.

Pagkasabi ko noon kay Ann ay bigla nalang bumakas sa mukha ni Jay ang kalungkutan. Di ko malaman kung bakit ngunit naalala ko ang kaniyang pagtatapat sa akin ng damdamin. Naisip ko nalang na baka nalungkot siya dahil natuwa pa akong nagkabalikan na sila ni Ann.

Napansin ko ang katahimikan kaya nag-isip agad ako ng paraan upang mabasag iyon. Tiningnan ko si Ann at biniro. "Nagkabalikan lang kayo ng pangit mong jowa, mabilis ka pa sa ala-kwatrong nakarating dito!" Sabay hablot ng ulo niya, ibinalot ko sa leeg niya ang kaliwang kamay habang ang kanang kamay naman ay ginulo-gulo ang buhok niya. Ganyan kasi ako kung gumanti sa kaniya mula nong mga bata pa kami. At ang ibig kong sabihin sa pagganti ko ay dahil sa pambabatok niya.

Naiirita namang kumawala si Ann sa akin at sinabing nakakahiya sa boyfriend niya. "Baka ma-trun off yan sa'kin", ang nasabi niya. "Pag nagkataon, lagot ka sa akin!"

Tawanan kaming dalawa. Tiningnan ko naman si Jay at halatang sumakay lang siya sa pagtatawanan namin at nakitawa narin. Nagpaalam ako sa dalawa na uuwi na at mauuna na kay Ann. Pero pinigilan ako ni Ann at sinabihang sumabay na sa pag-uwi niya. Pero pagkatapos na daw naming kumain ng lunch. Hindi naman ako tumanggi pa.

Kumain kami ng lunch sa favorit daw nilang restaurant kung saan palagi silang nagde-date. Magkatabi ang magkasinatahan at ako naman ay nasa kabilang side ng upuan paharap sa kanila. Habang kumakain ay hindi mapigilan ni Ann ang ngumiti. Nakita ko ang sobrang kasiyahan sa pakikipagbalikan sa kaniya ng nobyo. Hindi rin niya mapigilan ang subuan ito at nagpapasubo rin siya dito ng pagkain. Habang nagsusubuan sila ay tinitingnan pa ako ni Ann na parang nang-iinggit. Pilit man ay ngiti nalang ang isinusukli ko sa kaniyang mga tingin. Si Jay naman ay nagnanakaw rin ng tingin ngunit di ko nalang iyon pinapansin.

Natapos kaming kumain. Sumakay sa kotse ni Jay. Habang umaandar ang kotse, bigla naman nagyaya si Ann na manood ng sine. Nagulat naman ako dahil ang akala ko ay ihahatid na kami ni Jay pauwi sa Pampanga. Agad ko itong tinutulan na kinontra rin naman ni Ann. Hindi ko na ito kinontra pa pabalik dahil kilala ko si Ann. Alam kong ipagpipilitan niya lang ang sariling kagustuhan. Habang tinatahak namin ang daan papunta sa mall kung saan gustong manood ng sine ni Ann ay may nadaanan kaming bus stop kung saan naghihintay ang mga pasahero ng mga nagdadaang bus.

Pinahinto ko kay Jay ang sasakyan. Nagtanong ito kung bakit. Sakto namang may isang convenience store sa tapat noon at sinabi ko nalang na may bibilhin lang ako. Tumalima naman si Jay sa pakiusap ko. Sinabi ni Ann na sasama daw siya, marahil ay nagdududa na baka hindi na ako bumalik. Sinabi kong ako nalang para mas mabilis. Di naman nagpilit pa si Ann.

Naglakad ako papuntang convenience store at pumasok dito. Mula sa loob ay tiningnan ko sina Ann sa loob ng kotse. Nag-uusap sila ni Jay na sinamantala ko naman. Nang may pumarang bus sa bus stop ay dali-dali akong lumabas ng convenience store at sumakay sa bus. Hindi ako nagdalawang isip na sumakay dahil nung una paang ay nakita ko na ang bus na iyon na nalampasan namin. Ang bus ay papuntang Tarlac na dadaan naman sa Pampanga.

Kinabahan ako at habang naglalakad at naghahanap ng mauupuan sa loob ng bus ay tinitingnan ko ang kitse ni Jay. Wala namang bumaba. Nakahanap ako ng upuan at tinitingnan parin ang sasakyan. Marahil ay nagtataka na sila sa tagal ko kaya nakita kong bumaba si Jay. Nakita kong papunta ito sa tindahan kung saan sinabi kong may bibilhin lang ako. Habang naglalakad, napansin niya ang bus. Bumaling ang tingin ni Jay sa tindahan at mabilisang sinuyod ito ng kaniyang mga mata. Nang mapansing wala ako sa loob, nagmamadali itong nilapitang ang bus. Inisa-isa niyang tingnan ang mga binatana ng bus. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako. Nakita ko ang pagmamadali niya sa paglalakad na halos tumakbo na papunta sa bus nang magsimulang umandar ang bus.

Nakita iyon ni Jay kaya lalo pa siyang nagmadali. Tumatakbo. Noong una'y kinabahan ako dahil mabagal pa rin ang bus. Nangamba ako na baka mapansin siya ng kundoktor at bigla nitong pahintuin ang river sa pagmamaneho sa pag-aakalang sasakay si Jay. Ngunit nakahinga rin ako ng maluwag nang bumilis na ang takbo ng bus at hindi napansin ng kundoktor ang humahabo sa amin.

Nakita ko kung paanong magtatakbo si Jay pilit na hinahabol ang bus. Nagtaka ako sa asal niya. Hindi ko alam kung bakit kinailangan pa niyang gawin iyon. hanggang sa hindi ko na siya matanaw pa dahil malayo na rin ang natakbo ng bus. Nag-ring ang cellphone ko. Si Jay.

"Jay?" ang bungad ko sa kaniya nang sagutin ko ang tawag.

Hindi naman siya agad na nakapagsalita. Dinig ko sa cellphone ko ang paghingal niya. Halos isang minuto ko rin siyang pinakinggang humihingal nang muli kong binanggit ang pangalan niya.

"Bakit ka umalis?" ang tanong niya habang hinihingal pa rin. "Sabi mo may bibilhin ka lang?"

"Hayaan mo na ako Jay." ang sagot ko. "Nandiyan naman si Ann. Manood kayo ng sine. Maglibang kayo."

"Paano akong maglilibang kung wala ka?"

"Ano ka ba?!" pabulyaw kong tanong sa kaniya. "Gusto ko na ngang umuwi eh! Diba kakabalikan lang ninyo ni Ann? Siya dapat ang pinagtutuunan mo ng pansin! Hindi ako!"

Malakas pa rin ang tinig ko sa pagkakataon iyon. Hindi ko namamalayan na nakatingin na pala sa akin ang ibang pasahero. Napayuko ako sa hiya. Hindi ko na narinig pa ang ibang sinabi ni Jay dahil bigla kong naibaba ang cellphone. Di ko alam na pinagmamasdan ko nalang pala iyon. Nang matauhan, pinindot ko ang "End Call" button.

Nakarating ang bus sa Dau bus terminal. And Dau ay isang baranggay sa Mabalacat kung saan ako nakatira. Masakit ang ulo ko habang bumababa ng bus. Nakatulog kasi ako. Naisipan kong dumaan sa Jollibee na malapit lang sa terminal. Kumain ako burger na may TLC, large fries at large coke. Yun lang naman ang lagi kong order sa Jollibee. Hehe. Mahilig ako mag-order ng kung ano-anong large na pagkain pero sa totoo lang ay di ko naman nauubos. Di ko namamalayan, tunaw na pala lahat ng yelo sa inumin ko at malamig na ang pagkain ko. Halos hindi ko iyon nagalaw dahil sa sobrang pag-iisip ko sa nangyari kanina.

Nakatulugan ko na nga ang pag-iisip noon sa bus, hanggang sa pagkain ko sa mga sandaling iyon ay naiiisip ko pa rin. Di ko namalayang nangiti pala ako nang maalala ang pag-uusap namin sa telepono. "Paano akong maglilibang kung wala ka?" ang naaalala kong sinabi niya. Napansin ko naman ang di sinasadyang pagngiti kaya tiningnan ko ang paligid. Walang nakatingin. Napabuntong hininga ako. Kinuha ko ang cellphone sa bag ko. Una kong nakita ang nakalagay sa screen na "23 missed calls" tiningnan ko iyon at puro galing kay Jay. Ang iba ay may dalawang oras na at ang ilan ay ilang minuto palang ang nakakaraan. Inilagay ko kasi iyon sa silent mode kanina sa bus. Sunod kong nakita ang 6 messages. Lima ay kay Jay galing at ang isa ay kay Ann. Iisa lang ang message nila. Sinasabing bumaba daw ako ng bus at sinusundan nila iyon.

Natulala naman ako sa nabasa. Dali-dali kong tinawagan si Ann na agad naman niyang sinagot. Kanina pa raw niya ako hinihintay mag-reply sa text niya o di kaya'y tawagan siya. Tinanong ko kung nasaan siya at sinabi naman niyang nakauwi na siya. Sinundan daw nila ang bus hanggang sa Dau pero nang makarating sa terminal ay nakababa na pala ako at saktong paalis na ulit ang bus deretso sa Tarlac. Na-guilty naman ako. Tinanong ko si Jay sa kaniya. Sinabi niyang kakalabas lang ng garahe nila, pabalik na sa Manila. Tinanong niya ako kung nasaan daw ba ako at sinabi ko namang naroon nga ako't kumakain.

"Punyeta ka!" pabirong mura sa'kin na Ann. "Kakakain lang natin 2 hours ago, kumakain ka na naman?"

"E- e sa nagutom ako eh." sagot ko naman.

"Saan ka pupunta niyan?" tanong niya.

"Masakit ang ulo ko kaya pagkatapos nito, dadaan ako sa botika para bumili ng gamot.

Iyon nga ang ginawa ko. Bumili na rin ako ng isang bote ng mineral water. Habang papalabas ako ng botika ay binubuksan ko na ang gamot na Biogesic. Nang malapit na ako sa salamin na pinto, nakita kong binuksan iyon g guard kaya nag-focus parin ako sa pagbubukas ng gamot. Nakalabas na ako ngunit pagkalabas ko, biglang hinawakan ng guard ang kanang balikat ko. Nilingo ko siya, ang sa isip ko ay baka may nahulog sa akin na balak niyang ibalik. Ngunit nabigla ako nang makitang si Jay pala iyon.

"A-a-anong ginagawa mo dito? ang pautal-utal kong tanong sa kaniya. "Sinabi ba sa'yo ni Ann?"

"Hindi." ang sagot naman niya. "Nakita lang kitang pumasok diyan. Kanina pa nga ako naghihintay dito, antagal-tagal mong lumabas."

Parang nagpanting naman ang tenga ko sa sinabi niya. "Sinusumbatan niya ba ako?" ang tanong ko sa sarili ko. "Di ko naman siya sinabihan na maghintay a."

Nagtaas tuloy ako ng beses at sinabihan ko siya ng "Bakit? Di ko naman sinabing maghintay ka ah." sabay talikod sa kaniya.

Pinigilan niya ako sa pamamagitan ng paghawak sa kamay ko. Hinila niya ako at biglang niyakap. Nagulat ako. Ang isang kamay ko ay nasa pagitan ng mga katawan namin. Yun ang kamay na may hawak ng bote ng mineral water. Naramdam ko ang unti-unting pagkabasa ng tiyan ko sa malamig ng tubig. Natapon iyon mula sa bote na nakabukas na dahil nga iinumin ko na sana ang gamot. Nabuwisit ako at itinulak siya. Lalo pa akong nagtatalak at sinisi siya sa pagkabasa ng damit ko.

Hindi naman niya malaman ang gagawin. Inilabas ang panyo at pilit na ginamit iyon upang patuyuin ang soot kong pang-itaas. Sa ginagawa niyang iyon ay aksidenteng naidiin niya ang kamay sa ari ko. Lalong kumulo ang dugo ko sa nangyari, pakiramdam ko ay sinadya niyang gawin iyon. Nahampas ko ng kamay ko ang kamay niya. Itinulak ulit siya at ibinuhos sa kaniya ang natirang laman ng bote. Hindi naman ako ganon kasamang tao kaya sa katawan ko iyon ibinuhos at hindi sa mukha niya. Tumalikod ako at nagmamadaling naglakad papalayo sa kaniya.

Narinig ko naman ang pagtakbo niya habol-habol ako kaya nilingon ko siya. "Hawakan mo pa ako at makakatikim ka sa'kin!" ang bulyaw ko sa kaniya.

"Sorry na." ang paghingi niya ng tawad. "Gusto lang naman kitang kausapin eh."

Nakita kong unti-unting namuo ang luha sa kaniyang mga mata ngunit hindi ko iyo pinansin. Sinabi ko sa kaniya na masakit ang ulo ko at gusto kong magpahinga.

ITUTULOY...

Paumanhin Mula sa Manunulat

2011-06-22T02:45:00.000-07:00

Humihingi po ako ng paumanhin sa mga sumubaybay dito sa kuwento ko. Matagal-tagal po akong hindi nakapagsulat dahil sa nangyari kamakailan lang. Noong una, naisipan kong huwag nalang ituloy ang pagsusulat dahil na rin sa lungkot na nadarama ko sa tuwing binabalikan ko ang mga pangyayari.

Naging abala rinb po ako sa pagta-trabaho at hindi na masyadong naharapan pa ang computer ko. Hindi na rin ako masyadong nakakabasa ng mga blogs o kahit ano pa sa internet. naka-wheel chair na po ako ngayon. Pero ayon sa doktor ko, makakalakad pa rin naman daw ako kung itutuloy-tuloy ko ang physical therapy at kung pipilitin ko.

Kung paano pong nangyari na nawalan ako ng kakayahang maglakad ay saka ko na po iku-kwento. Itutuloy ko na po muna ang nauna ko nang umpisahang kwento. Anyway, konektado rin naman po ito sa pagkakaganito ko ngayon.

Salamat po sa mga naghintay sa Part 8 ng aking kwento lalo na kay Batang Istik at Man in Heat.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 7)

2010-08-30T00:43:00.000-07:00

Unti-unting gumalaw ang mga kamay niya. Gumapang iyon sa aking mga dibdib hanggang sa aking ari. Hindi ko iyon inalintana. Unti-unti niya itinaas ang aking damit hanggang sa mahubad iyon.

Habang naghahalikan kami ay unti-unti na ring gumalaw ang aking mga kamay. Narating ng mga ito ang ari ni Jay. Biglang kumawala si Jay sa aming halikan. Natauhan ako at dali-daling isinuot ang aking t-shirt.

"Sorry." paghingi niya ng patawad. "Nadala lang ako."

Tahimik lang ako.

"Alam kong sinabi kong rerespetuhin kita."

Umayos siya ng pagkakahiga. Nahiga rin ako. Nagulat ako nang bigla siyang yumakap sa akin. Hindi ko alam, pero parang natuwa ako sa ginawa niyang pagtitimpi. Muling gumaan ang loob ko sa kaniya. Hanggang sa makatulog na nga ako.

Paggising ko, wala na si Jay sa tabi ko. Tumayo ako at lumabas ng kuwarto. Hinanap ko si Jay pero hindi ko siya nakita. Pumunta ako sa kusina at nakita kong may nakahanda nang pagkain doon. Tumunog ang cellphone ko. Si Jay ang nag-text. Nagpapaalam na may bibilhin lang sandali at sinabing kumain na ako ng agahan at babalik din daw agad siya.

Kumain ako at pagkatapos ay naghugas ng pinagkainan. Habang naghuhugas ako ng pinagkainan ay narinig kong bumukas ang pinto. Inisip ko na si Jay 'yon kaya naman hindi ko ito pinansin at nagpatuloy nalang sa paghuhugas.

Malapit na akong matapos nang biglang may mga kamay na tumakip sa mga mata ko. Nagulat ako kaya naman agad akong bumalikwas ng pagkakatayo. Natanggal ang pagkakatakip ng mata ko at nagulat ako nang makitang si Ann pala iyon.

Medyo matagal din ako natigil sa pagsusulat. Ang mga bahaging nasa itaas nito ay matagal ko nang naisulat at naka-save lang sa drafts ko. Mabuti nalang at nabasa ko ang komento ni Batang Istik kaya naalala kong balikan ang pagsusulat.

Natulala ako. Hindi ko alam ang gagawin. Naisip ko na baka alam na niya ang tungkol sa amin ni Jay. Hinintay ko lang na sampalin niya ako o kaya'y sumbatan. Ngunit bigla siyang ngumiti at nagsalita.

"O, bakit ganyan ang hitsura mo?" at bigla niya akong niyakap. "Alam mo ba, kami na ulit ni Jay! Tinawagan niya ako kagabi at sinabing makikipagbalikan na daw siya."

Biglang nanlamig ang katawan ko. Nabalot ng gulat at pagtataka ang isip ko. Pakiramdam ko ay binuhusan ako ng malamig na tubig ngunit gayunpaman ay pinagpapawisan ako.

Nalungkot ako. Pero hindi! Dapat ay masaya ako! Masaya na ulit si Ann! Masaya na ang bestfriend ko.

"O, ano bang hitsura iyan, Cofee?" tanong ni Anne.

"Ha?", bigla akong natauhan. "Nagulat lang ako."

Bigla akong sinampal ni Anne.

"Gago ka! Kunwari ka pa!" sigaw ni Anne na ikinagulat ko. "Kaya ka nga nandito dahil kinausap mo si Jay diba?"

Wala akong naisagot kundi isang pilit na ngiti.

"Labyu bespren!" sabay yakap at halik sa akin ni Anne.

"Ehe. Labyu too, bespren!" sagot ko sabay yakap na rin sa kanya.

Nagpasalamat sa akin si Anne. Sinabi niyang tinawagan daw siya ni Jay nang gabing iyon at sinabing naroon nga daw ako para kausapin siya at kumbinsihing makipagbalikan sa kaniya.

Wala akong nagawa kundi magkunwaring ganoon nga ang ginawa ko.

Habang nag-uusap kami ni Anne ay biglang dumating si Jay.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 6)

2009-11-21T07:03:00.000-08:00

Una sa lahat, bago ko ipagpatuloy ang aking kuwento ay muli akong nagpapasalamat sa aking mga taga-subaybay. Sana ay hindi kayo magsawa sa pagbabasa ng mga kuwento ng aking buhay. Nagpapasalamat din ako sa mga nag-follow ng blog ko, sina Tristan Tan at Eternal Wonderer. Hindi ko alam kung paano niyo na -follow ang blog ko dahil hindi ko naman nilagay yung Followers widget. At dahil diyan ay naisipan ko na ring ilagay ito.

Gusto ko din pong ipabatid sa inyo na ang mga kuwentong aking isinusulat dito ay base sa mga totoong pangyayari sa aking buhay. Bagamt medyo in-exaggerate ko lamang ang ilang mga bahagi nito katulad ng mga dialog upang maging mas masarap sa panlasa ng aking mga mambabasa. Muli, maraming salamat po!

"Payag na ako. Payag na akong makipagrelasyon sa'yo." ang bungad ko sa kaniya.

Sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit ganon ang naging desisyon ko. Hindi ko sigurado kung kaya ko bang pangatawanan ito, pero wala akong balak umurong pa.

"Talaga?" tanong sa aking ni Jay sabay niyakap ako. Hinalikan niya rin ako sa pisngi. "Salamat!"

"Hindi ko ito ginagawa para sa'yo. Gusto ko lang maging maligaya ang kaibigan ko."

"Sige, makikipagbalikan ako kay Ann. Pero tandaan mo rin na hindi ko ito gagawin dahil mahal ko pa siya, kundi dahil 'yon ang gusto mo."

"Basta hindi niya dapat malaman ang kasunduan natin. At walang ibang makakaalam nito kung hindi tayong dalawa lang."

"Makakaasa ka!"

Nakita ko ang tuwa sa mukha ni Jay. Hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako at sinabing sumama daw ako sa kaniya at mag-ce-celebrate kami. Tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa akin at sinabing hindi niya na ako kailangan pang hawakan dahil sasama naman ako sa kaniya.

Sumakay kami sa kotse niya at dinala niya ako sa isang mamahaling restawran. Tinanong niya ako kung ano ang gusto kong kainin. Sinabi ko nalang na bahala na siya, pero wag niyang dadamihan dahil wala akong ganang kumain. Pero sa kabila noon ay nag-order parin siya ng ubod ng dami. Kumain kami. Pagkatapos ay nag-aya na siya na umalis. Sumakay muli kami sa kotse niya.

Dumaan kami sa NLEX. Nagulat ako dahil naisip ko na papunta na kami ng Maynila nang mga sandaling iyon.

"Teka, san tayo pupunta?"

"Sa apartment ko."

"Sandali lang, gabi na. Mag-aalala si nanay pag hindi pa ako umuwi."

"Akong bahala sa'yo. Wag kang mag-alala."

"Iuwi mo na ako!"

"Tandaan mo, may kasunduan tayo."

Wala akog nagawa. Naisipan kong mag-isip ng idadahilan kay nanay kung bakit ako male-late ng pag-uwi. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ko si nanay, pero wala na pala akong load.

"Akin na ang cellphone mo."

Iniabot niya iyon sa akin ng wala man lang tanong. Ginamit ko iyon para matawagan si nanay. Sinabi ko kay nanay na may group project kami na dapat tapusin. Sinabi ko sa kaniya na baka hindi ako makauwi ngang gabing iyon at baka kinabukasan na ako makauwi.

Sa biyahe ay hindi ako mapalagay. Iniisip ko ang mga maaaring mangyari sa oras na makarating kami sa apartment nitong kasama ko. Hanggang sa pumasok kami sa isang compound. Bumaba siya ng kotse. Nanatili lamang ako at nagmasid. Naghintay ng mga susunod na mangyayari. Binuksan niya ang pintuan ng kotse sa parte kung saan ako nakaupo. Pinababa niya ako at hinawakan sa kamay.

Pinapasok niya ako sa isa sa mga pinto doon. Malaki and bahay. Kahit isang buong pamilya ay kasya doon.

"Bakit mo ba ako dinala dito?"

"Wala lang. Gusto lang kita masolo ngayong gabi."

"Bakit ba ha? Ano ba talaga ang gusto mo sa akin."

"Wag kang mag-alala. Gusto ko lang makatabi ka sa pagtulog ngayong gabi."

"Sige, kung yan ang gusto mo. Pero please lang, respetuhin mo ako."

"Huwag kang mag-alala. Hindi ako gagawa ng isang bagay na hindi mo magugustuhan. At isa pa, first time ko ito na makipagrelasyon sa isang lalaki kaya wala akong balak makipag-sex sa'yo kung yan ang kinakatakot mo."

Nakahinga ako ng maluwag ngunit mayroon paring kaba akong nararamdaman. Hanggang sa magkatabi na nga kami sa kama niya.

"Cofee, mahal mo ba ako?"

Hindi ako sumagot. Nagkunwari nalang akong tulog na.

"Alam ko gising ka pa." niyakap niya ako. Nakatalikod ako sa kaniya sa mga sandaling iyon.

"Pasensya ka na kung nagawa ko ito ha. Hindi ko rin alam kung bakit ko ito ginagawa. Oo, aaminin ko, na nung una ay mahal ko si Ann. Pero simula nang makilala kita, nagkaroon ako ng kakaibang pakiramdam. Sa tuwing magkikita tayo ay lumalakas ang pakiramdam ko na iyon. At sa tuwing maghihiwalay tayo ay hindi ko mapigilang malungkot. Kaya lagi ako nagtetext at sumasagot sa'yo. Pero hindi mo naman sinasagot."

"Ganun ba?" tanong ko sa kaniya habang nakatalikod pa rin ako. "Mahal mo ba talaga ako? Hindi mo ba ako pinaglalaruan?"

"Oo, mahal kita. Kaya ko nga nagawang makipaghiwalay kay Ann dahil sayo. Dahil umaasa ako na magkakaroon ako ng laya na gawin ang mga bagay na gusto kong gawin kasama ka."

Hindi ako nagsalita pa. Humarap ako sa kaniya at pinagmasdan ang kaniyang mukha. Nakita ko ang katapatan at sinseridad sa kaniyang mga mata. tumulo ang luha ko ngunit hindi ko alam kung bakit.

Pinunasan niya ang aking mga luha gamit ang kaniyang mga daliri. Nagulata ko nang halikan niya ako sa labi, pero hindi na ako umiwas pa. Hinayaan ko na lamang siyang gawin iyon. Gumanti ako sa mga halik niya. Hindi ako sanay makipaghalikan kaya naman hindi ko alam ang gagawin ko, lalo na't sa kapareho ko pang lalaki iyon ginagawa. Pinapasok niya ang dila niya sa bibig ko at inaabot non ang aking dila. Parang gusto niya makipag-espadahan ng dila sa akin.

Unti-unting gumalaw ang mga kamay niya. Gumapang iyon sa aking mga dibdib hanggang sa aking ari. Hindi ko iyon inalintana. Unti-unti niya itinaas ang aking damit hanggang sa mahubad iyon.

ITUTULOY...

Just So You Know...

2009-11-20T06:34:00.000-08:00

Tungkol sa mga pangalang ginamit ko sa kuwentong ito:

Anne - Dahil ang totoong pangalan ng bestfriend ko ay nagsisimula sa "A"

Jay - Dahil ang totoong pangalan ng boyfriend niya ay nagsisimula sa "J"

at...

Cofee (hindi Coffee) - Hindi naman sa "C" nagsisimula ang totoo kong pangalan, pero magmula ngayon ay ito na ang gagamitin kong pangalan sa kuwento. Salamat kay Batang_Istik sa pagbibigay sa akin ng pangalang ito.

Salamat sa mga nagbabasa ng blog ko! Mabuhay kayo!

My Bestfriend's Boyfriend (Part 5)

2009-11-20T06:29:00.000-08:00

"Hihiwalayan ko na si Ann."

Nagulat ako. Di ako nakapagsalita. Di ko alam ang dapat kong isipin, ang dapat kong sabihin at ang dapat kong gawin.

"Anak ng..." Hindi ako nagmumura kaya hanggang ganyan lang ang nasasabi ko pag galit ako o nagugulat ako. "Bakit?!"

"Diba sinabi ko sa iyo noon na hindi ko na siya mahal?"

"Oo. Pero..." di ko na natapos ang sasabihin ko nang muli siyang magsalita.

"Ikaw na ang mahal ko ngayon. Kaya ko siya hihiwalayan ay para maging malaya na ako na mahalin ka."

"Tanga ka ba? Mahal ka ng kaibigan ko. Isa pa, alam kong masasaktan siya pag naghiwalay kayo. At ayoko rin na masaktan siya dahil sa akin."

"Pero hindi na ako masaya."

"Alam mo, tapusin na natin ang usapan no'to." Alam kong wala na akong puwedeng sabihin pa para kumbinsihin ang taong ito na tigilan ako. "Gawin mo kung anong gusto mong gawin!"

Di ko na hinintay pa na makapagsalita siya at pinatay ko na ang cellphone ko. Di nagtagal ay muli itong nag-ring ngunit hindi ko iyon sinagot. Pinatay ko ang cellphone ko para masigurong hindi na siya makakatawag pa. Nagpalit ako ng sim ng araw rin na iyon.

Naging magulo ang isip ko. Pumapasok ako sa eskuwelahan na wala sa konsentrasyon. Nawala ang focus ko. Hanggang lumipas ang ilang linggo, isang araw, pag-uwi ko sa bahay ay nadatnan ko si Ann. Kinumusta ko siya at sinabi nitong okay lang siya. Pero alam kong hindi siya okay dahil matamlay ang hitsura nito.

Tinanong niya ako kung puwede daw ba kaming mag-usap. Inaya ko siya sa loob ng kuwarto ko. Madalas kaming magkulong sa kuwarto ko pag may seryosong pinag-uusapan magmula pa noong bata kami. Pagpasok palang namin doon ay niyakap na agad ako ni Ann at nagsimulang humagulgol. Kahit hindi ko pa alam kung bakit siya umiiyak ay nagsimula na ring tumulo ang mga luha ko. Mahal ko ang kaibigan ko. Higit pa sa kaibigan ang turing ko sa kaniya. Dumaan din kami sa punto na niligawan ko siya, pero huli na pala dahil sila na ni Jay ng mga panahong iyon. Mabuti na lamang at hindi nasira ang pagkakaibigan namin dail lang doon.

Hinayaan ko siyang umiyak hanggang mahimasmasan siya. Nang mapagod siya sa kakaiyak ay umupo siya sa kama ko. Nagpaalam ako sa kaniya at ikinuha ko siya ng tubig na inumin. Pagbalik ko ay tinanong ko siya kung anong problema niya.

"Si Jay," sagot nito. Nanlamig ang katawan ko nang marinig ang pangalan niya. "hiwalay na kami."

"Ha?" gulat na tanong ko. "Bakit?"

"Hindi ko alam. Basta ang sabi niya, di niya na daw ako mahal. May mahal na siyang iba."

Muling tumulo ang luha sa aking mga mata. Mabuti na lamang ay hindi napansin iyon ni Ann dahil sigurado kong magtataka iyon.

"Totoo ba yan, Ann? Sigurado ka?"

"Ngangawa ba naman ako ng ganito kung hindi totoo?" pasigaw na sagot nito at sabay ng pagsigaw niya ay lumobo ang sipon niya sa ilong kaya naman ang kaninang iyakan ay nauwi sa malakas na tawanan.

"Ano ba naman yan, Ann! Kadiri naman yang ilong mo" biro ko sa kaniya sabay binatukan ako ng sobrang lakas.

Napasubsob ako sa kama kaya lalo pang lumakas ang tawa ni Ann. Niyakap ko siya. Sinabi ko sa kaniya na okay lang iyon at kailangan niyang maging matapang. Magiging maayos din ang lahat.

Niyaya ko si Ann na magpunta sa mall. Sinabi ko sa kaniya na kailangan naming magsaya para makalimutan ang problema. Sinabi ko din na akong bahala sa kaniya. Kahit anong gusto niya ay bibilhin ko para sa kaniya.

Ganon na nga ang nangyari. Nagpunta kami sa mall. Nag-videoke, kumain at namili ng ilang pirasong damit. Binilhan ko siya ng bag na kulya pink. Labis ang tuwa niya dahil paborito niyang kulay iyon. Pero, napasubo ata ako. Lahat ng perang inipon ko ay naubos, at nabasan din ang allowance ko para sa susunod na buwan. Pero ayos lang. Basta makita kong masaya si Ann ay masaya na rin ako.

Kinagabihan, kinuha ko ang luma kong SIM card at inilagay iyon sa cellphone ko. Bumili ako ng load at tinawagan ko si Jay.

"Ano bang problema mo ha? Bakit mo sinasaktan ang kaibigan ko? Ano bang nagawa niya sa'yo?"

"Ann is a great girl. Oo, mahal ko siya. Pero dati 'yon, hindi na ngayon."

"Pero wala naman siyang kasalanan sa'yo. Bakit mo kailangang gawin iyon sa kaniya?"

"Di mo ba naiintindihan? Ikaw na ang mahal ko ngayon!"

"Pero alam mong mali!"

"Anong mali don? Mahal kita. At, hindi ba sinabi mong mahal mo rin ako?"

"Sinabi ko na sa iyo! Nagkamali ka lang ng pandinig!"

"Sige, nagkamali na kung nagkamali. Pero ikaw na ang mahal ko ngayon. Hindi na si Ann."

"Sinasaktan mo siya sa ginagawa mo!"

"Okay. Ayaw mong masaktan ang kaibigan mo? Babalikan ko siya... Pero kailangan mong makipagrelasyon sa akin."

"Nababaliw ka na ba talaga?"

"Oo. Baliw ako. Baliw ako dahil sa'yo!"

Pinatay ko ang cellphone. Hindi ko na matagalan a\pa ang pag-uusap na iyon. Bakit ba nangyayari ito?

Humiga ako at nag-isip. Nag-isip ng kung ano ang kailangan kong gawin. Hanggang sa makapagdesisyon ako. Tinawagan ko ulit si Jay.

"Magkita tayo. Bukas. Hintayin mo ako sa gate ng eskuwelahan ko. Alas-tres ng hapon."

Yun lang at pinatay ko na ulit ang cellphone ko. Tinanggal ko na ulit ang SIM card at ibinalik yung isang binili ko.

Kinabukasan, pumasok ako ng eskuwelahan. Pero tulad ng dati, wala sa pag-aaral ang isip ko. Lumilipad ito. Iniisip ko kung ano ang kahihinatnan ng desisyon ko. Tumunog ang bell.

"Okay, class dismissed. See you tomorrow." ang professor ko.

Halos manginig ang katawan ko sa kaba. Hindi ko alam kung paano ko naabot ang gate ng eskuwelahan.

Lumingon ako sa paligid. Wala si Jay. Huminga ako ng malalim.

"Kumusta ka na?" tanong ng boses na nanggagaling sa likuran. Kay Jay iyon. Hindi ako maaaring magkamali.

Hinarap ko siya. Sinabihan ko siya na sundan niya ako. Pumunta kami sa isang parte ng eskuwelahan kung saan alam kong wlang mang-iistorbo sa amin.

"Payag na ako. Payag na akong makipagrelasyon sa'yo." ang bungad ko sa kaniya.

My Bestfriend's Boyfriend (Part 4)

2009-11-19T22:37:00.000-08:00

Sa aking masugid na taga-subaybay na si Man in Heat, salamat. Pagpasensyahan mo na kung paputol-putol ang kuwento ko. Nahihirapan kasi ako na alalahanin ang mga maliliit na detalye tungkol sa pangyayaring ito ng buhay ko. Hayaan mo't sisikapin ko itong tapusin sa lalong madaling panahon.

"Dahil ba 'to dun sa ginawa ko sa'yo nung gabing makitulog ako dito sa inyo?"

Nagulat ako. Ang buong akala ko ay wala siyang naaalala sa mga pangyayari nung gabing iyon. Pero nagkamali ako.

"Lasing ka lang non. Hindi mo alam ang ginagawa mo." sagot ko sa kaniya.

"Oo, lasing ako non. Pero alam ko ang ginagawa ko. Gusto ko iyon. pero natauhan ako kaya nagkunwari nalang akong nakatulog dahil sa kalasingan."

Magsasalita pa sana ako nang bigla niya akong yakapin. Mahigpit. mas mahigpit pa kesa nung una niya itong gawin. Hindi ako makawala. Nakiusap ako na bitiwan niya na ako dahil baka umating na si Ann. Pero nagmatigas ito.

"Mahal kita." sabi nito sa akin. "Oo, nung una, naguguluhan ako. Ang akala ko'y nakahanap ako ng kapatid sa katauhan mo. Pero hindi nagtagal ay naramdaman kong mahal na rin kita."

"Nagbibiro ka ba?" sarkastikong tanong ko sa kaniya. "Bitiwan mo na ako't baka makita pa tayo ni Ann!" sabay tulak sa kaniya.

"Wala akong pakealam kahit makita pa niya tayo." sabay yakap ulit sa akin. " Hindi ko na siya mahal. Ikaw na ang mahal ko ngayon!"

"Naloloko ka na ba?" at tinulak ko ulit siya. "Baliw ka ba? Kaibigan ko yung tao! At isa pa, pareho tayong lalake."

"Oo, pareho tayong lalake! Pero anong masama don? Basta ang alam ko, mahal na kita."

"Nababaliw ka na nga talaga!" tumalikod ako at binuksan ko ang pinto para lumabas. Pero bigla niya akong hinila. Isinara niya ang pinto at nilock ito. Niyakap niya ako at dinala papalapit sa kama. Wala akong nagawa. Masyado siyang malakas. Nang nasa tabi na kami ng kama ay itinulak niya ako pahiga doon at agad siyang pumatong sa akin.

Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Hinalikan niya ako sa labi. Mariin. Nung una ay pilit akong umiiwas. Pero hindi nagtagal, bumigay na ako at gumanti sa mga halik niya. Sinabi niyang mahal niya ako at wala sa isip ko na sinabing mahal ko din siya. Natauhan ako at naitulak ko siya.

Tulala siya. Tumayo ako at nakiusap na tumigil na siya. Binukan ko ang pinto at lumabas. Sumunod siya pero sa pagkakataong iyon ay mas mainahon na siya. Sumunod siya sa akin papunta sa sala. Hindi ko alam kung bakit nakangiti siya.

"Mahal mo rin ako!" nakangiting sabi nito. "Sinabi mong mahal mo rin ako!"

"Hindi totoo iyan." pagtanggi ko. "Nagkamali ka lang ng pagkadinig."

"Hindi ako pwedeng magkamali! Mahal mo rin ako!"

"Bahala ka kung yan ang gusto mong isipin."

Nakahinga ako ng maluwag ng dumating na si Ann.

Si Ann, excited na iniabot sa akin ang isang box. Pasalubng daw nila iyon sa akin. Kinuha ko at nagpasalamat. Nagpaalam si Ann na aalis na daw sila ni Jay. Sumang-ayon ako. Habang papaalis sila ay luningon sa akin si Jay. Napansin kong nakangiti parin ito.

Binuksan ko ang box at nakita kong cellphone ang laman nito. Nagulat ako. May isang pirasong papel doon at may nakasult. Binasa ko.

"Para sa'yo tong cellphone na'to. Binili ko yan para wala ka nang dahilan pa para hindi pansinin ang mga tawag at text ko."

Ibinalik ko kaagad ang lama ng kahon sa dati nitong pagkakaayos. Isasauli ko ito pagdating ng dalawa. Hindi tamang tanggapin ko ito.

Hindi ako mapakali. Nanood ako ng TV pero wala doon ang konsentrasyon ko. Naiisip ko pa rin ang nangyari kanina. Naguguluhan ako. Maraming tanong ang gumugulo sa isip ko. Seryoso ba si Jay sa mga pinaggagagawa niya kanina? Mahal ba talaga niya ako? Anong gusto niya? Pinaglalaruan ba niya ako? Bakit ko sinabing mahal ko di siya? Mahal ko na nga ba siya?

Hanggang sa matauhan nalang ako ng tapikin ako ng kuya ko sa likod.

"Ano bang iniisip mo't nakatulala ka diyan?" takang tanong nito sa akin.

"Ha? E, wala. May naalala lang ako."

"Akala ko ay nakatulog ka na diyan ng nakaupo at nakamulat pa ang mata!" biro nito sabay tawa.

Parang ang-tagal ng oras. Hinintay kong dumaan ang kotse ni Jay para maisauli ko na ang cellphone. Pero walang kotse na dumaan. Naghintay ako sa labas ng bahay. Nang magtagal ay nakita kong paparating si Ann. Tinanong ko siya kung bakit siya lang mag-isa. Sinabi nitong hindi na siya hinatid ni Jay dahil nagmamadali ito at may kailangan daw gawin.

Hawak ko na noon ang box ng cellphone at agad ko iyon iniabot sa kaibigan ko. Sinabi kong hindi ko matatanggap iyon. Tumanggi siya. Sinabi niyang kailangan ko iyon. Tutal naman daw ay luma na ang cellphone na gamit ko. Kung ayaw ko daw ay ibigay ko nalang sa kuya ko.

Nagpaalam siya na uuwi na dahil napagod ito. Inihatid ko siya hanggang sa may pintuan nila. Nasa isang compound lang kasi ang mga bahay namin. Pagkahatid ko sa kaniya ay umuwi na ako. Pagpasok ko sa bahay ay nadatnan kong nanonood ng TV ang kuya ko. Napansin niya ang box na dala ko at agad iyong inusisa.

"Uy... Ano to ha?" tanong nito sabay kuha sa box na hawak ko. "Cellphone pa to?"

"Oo." maikling sagot ko.

"Sa'yo ba to? San galing to?"

"Wala, galing kay Jay yan, yung boyfriend ni Ann. Kung gusto mo, sayo na."

"Talaga? Di nga? Walang biro?"

"Oo, sa'yo na yan."

"Wow! Thanks tol!" sabay akap sa akin at tapik sa likod ko.

Kinabukasan, tumunog ang cellphone ko. Si Jay, tumatawag. Sinagot ko.

"Ano'ng gusto mo?"

"Ang aga-aga, ang-sungit mo!"

"Ano ngang kailangan mo?"

"Nagustuhan mo ba yung bigay ko?"

"Hindi. Kung akala mo, iyon ang gamit ko ngayon, nagkakamali ka. Yung cellphone mo, hayun, binigay ko kay kuya. Salamat daw."

Sandaling katahimikan.

"Ganun ba?"

Naging matamlay ang boses nito.

"Kung hindi mo gusto, sige okay lang. At least sinagot mo na ang tawag ko."

"Ano ba kasing kailangan mo?" Inis a tanong ko sa kaniya.

"Wala. Gusto ko lang sabihin na mahal kita."

"Gago ka ba? Hanggang ngayon ba?"

"Hihiwalayan ko na si Ann."

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 3)

2009-11-19T01:40:00.000-08:00

Pag-uwi sa bahay, nanood nalang ako ng TV. Hindi nagtagal ay may natanggap akong text message. Binasa ko ito at nakitang si Jay ang nag-text.

Jay: Bat umuwi k na? Punta k d2, smahan mo kmi.

Ako: D ako umiinom eh. Pacnxa na.

Jay: D nman kita pinapainom e. Smhan mo lng kmi dito. Cge n pls.

Ako: M22log n ako. Pcnxa n tlaga. Gudnyt! Ü

Hindi na ulit siya nagreply pa. Pinagpatuloy ko na lamang ang aking panonood. Maya-maya, may narinig akong kumakatok sa pintuan. Si Jay.

"O, Jay! Bakit?" ang tanong ko. Sumagot naman siya ng "Ano pa nga ba? Edi sinusundo kita.".

"Hay nako. Makulit ka rin e noh. Sinabi na ngang hindi ako umiinom eh."

"Sige na, sumama ka na sa akin. Pag hindi ka sumama, magagalit ako sa'yo."

"Haha! Style ng girlfriend mo yan ah!"

"Magagalit ako sayo dahil pinamigay mo yung teddy bear na bigay ko sa'yo."

Nanlamig ang pakiramdam ko. Alam na pala niya na ibinigay ko iyon kay Ann kahit na sinabi niyang para talaga sa akin iyon. Dahil na-guilty ako ay pumayag na rin akong sumama sa kaniya pero sinabi ko sa kaniya na hindi ako iinom. Sinabi naman niya na kailangan kong uminom bilang kabayaran sa kasalanan ko.

Pagdating namin sa bahay nila Ann, agad akong sinalubong ng isang baso ng alak. Tagay system ang inuman nila. Pinaupo ako ni Jay sa tabi niya at wala naman akong nagawa. Sa pambubuyo ng mga kaibigan ay naparami ang nainom ko. Nakaramdam na ako ng pagkahilo kaya nagpaalam ako sa mga kaibigan ko na uuwi na dahil hindi ko na kaya.

Sinabihan naman ako ni Ann na huwag na munang umuwi. Pinahiga muna niya ako sa kama niya. Sinabihan niya ako na pagkatapos nilang mag-inuman ay doon nalang ako umuwi para makasabay sa akin si Jay. Doon daw kasi niya papatulugin sa bahay namin si Jay dahil hindi magandang tingnan kung doon siya sa bahay nila makikitulog at hindi rin naman ito pwedeng magmaneho pauwi ng Maynila.

"Friend, friend" nagising ako sa pagyugyog sa akin ni Ann. Akala ko ay nasa sarili ko na akong kwarto. Tinanong ko siya kung anong kailangan niya. "Tapos na kami. Pwede ka nang umuwi." sagot naman niya, "Sasama sa'yo si Jay. Doon siya makikiyulog sa inyo." Tumayo ako pero parang matutumba ako dahil sa hilo. Nandoon din pala si Jay at inalalayan ako.

Pagdating sa bahay ay ni-lock ko agad ang pinto at dumeretso na sa kwarto. Naghubad lang ako ng pantalon at t-shirt at natira ang boxer shorts ko. Sinabihan ko si Jay na sya na ang bahala sa sarili niya dahil di ko na talaga kaya.

Nahiga ako at hindi nagtagal ay agad akong nakatulog. Hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari hanggang naramdaman kong parang sumisikip ang dibdib ko. Akala ko'y epekto lang iyon ng alak. Iminulat ko ang aking mata at nagulat akong nang makita kong nakapatong sa akin si Jay. Nakatapat ang mukha niya sa akin at parang pinagmamasdan ang buong mukha ko.

Itinulak ko siya pero hindi ko siya nagawang alisin sa sa pagkakapatong sa akin. Marahil ay dala na rin ng aking kalasingan at dahil na rin sa mas mabigat siya sa akin dahil mas malaki ang katawan niya.

Nagsimula siyang magsalita. "I love you." at bigla akong hinalikan sa labi. Sa pagkakataong iyon ay nagawa ko na siyang maitulak papalayo sa akin. Ngunit nagawa niya parin akong hawakan sa braso at hinila niya ako papalapit sa kaniya. Niyakap niya ako ng mahigpit at nagsabing, "Ayaw mo ba sa akin? Kaya mo ba pinamigay yung teddy bear na binigay ko sa'yo? Alam mo bang nasaktan ako nung makita ko yun sa bahay nila Ann?" Naging marahas na ang mga kilos niya. Lalo pang humigpit ang pagkakayakap niya sa akin at halos hindi na ako makahinga.

Pinaghahalikan niya ako sa batok, sa leeg, at kinagat ang kaliwang tenga ko. Binalak kong sumigaw pero bigla na lamang lumuwag ang pagkakayap niya sa akin kaya nakawala ako rito. Mabilis akong lumayo sa kaniya at nang lingunin ko siya, nakita kong natutulog na ito.

Naguguluhan ako. Maraming tanong ang pumasok sa ulo ko. Lumabas ako sa kwarto at pumunta sa kusina. Uminom ako ng tubig. Muli kong naramdaman ang sakit ng aking ulo at muli akong nakaramdam ng pagkahilo. Pumunta ako sa sala at humiga sa sofa. Dahil na rin siguro sa kalasingan ay muli akong nakatulog.

Als-sais ng umaga, ginising ako ng nanay ko. Sinabihan niya akong gisingin ko na daw ang kaibigan ko dahil nakahain na ang almusal. Nagulat ako nang mapansin kong wala pala ako sa kwarto ko. Kaibigan? Tinungo ko ang aking kwarto at nagulat ako nang makita ko doon si Jay. Tulog pa rin. Ang buong akala ko ay panaginip lang ang mga nangyari kagabi. Totoo pala.

Lumapit ako kay Jay at tinangka ko siyang gisingin pero nagdalwang isip ako. Nag-isip muna ako kung ano ang gagawin ko. Pano ko ba siya pakikitunguhan matapos ang mga nangyari kagabi? Nilakasan ko ang loob ko at ginising ko na nga siya. Medyo nahirapan ako sa paggising sa kaniya.

Umungol ito habang hinihimas ang ulo. Masakit ang ulo niya. Dahil siguro sa epekto ng alak. "Good morning!" bati nito. "Anong oras na ba?"

Nagulat ako. Parang wala siyang naaalala sa nangyari. Nag-isip ako. Papakiramdaman ko muna siya. "Ha? A.. E.. Alas-sais na ng umaga." sagot ko. "Pinagising ka na ni nanay dahil kakain na daw. Pasensya ka na ha."

Habang kumakain ay masayang nakipagkuwentuhan si Jay kay nanay. Ako naman ay nakikiramdam lang. Sa tuwing mapapatingin sa akin si Jay ay ngumingiti lang ito. Nag-isip akong muli. Siguro nga ay wala siyang naaalala sa mga nangyari kagabi. Kaya naman nakahinga na ako ng maluwag.

Pagkakain ay nagpaalam na si Jay. Nagtungo na ito sa bahay nila Ann. Tinanong niya ako kung gusto kong sumama pero sinabi ko nalang na maypinapagawa pa sa akin si nanay.

Matagal-tagal na rin nang mangyari iyon. Madalas ako kumustahin ni Jay sa text pero ni isa sa mga text niya ay hindi ko sinagot. Minsan ay tinatawagan niya na hindi ko rin naman sinasagot.

Hanggang sa isang araw, dumating si Ann sa bahay na kasama si Jay. Niyaya ako ni Ann na sumama sa kanila sa pamamasyal at pagce-celebrate dahil nakapasa na pala sa board exam si Jay. Ilang buwan na rin pala ang nakalipas. Nagsimula na rin akong pumasok sa kolehiyo. Si Ann naman ay doon na din sa Maynila ipinagpatuloy ang pag-aaral.

Tiningnan ko si Jay at nakita kong naghihintay siya ng isasagot ko. tumanggi ako. Sinabi ko na lamang na marami pa akong home works at may project pa akong tatapusin at kailangan ko pang mag-review. Nagbiro si Ann na himala daw at nagseseryoso ako sa pag-aaral. Hindi ako pinilit ni Ann sa pagkakataong ito.

Nagpaalam si Ann na uuwi lang daw at may nakalimutan siya sa bahay. Sinabihan niya si Jay na maiwan muna para makapag-kuwentuhan kami. Sumang-ayon naman ito. Naiwan kami ni Jay sa sala. Nakiusap siya sa akin na sumama ako sa kanila ngunit tumanggi ako. Magsasalita pa sana siya nang magpaalam ako na may gagawin lang sandali sa kuwarto at agad akong tumayo para tumungo sa aking kuwarto.

Di ko namalayan na sinundan pala ako ni Jay. Wala si nanay noon. Pumunta sa bahay ng tita ko. Ang tatay naman ay nasa maynila at ang kuya ko ay nasa eskuwelahan pa. Nagulat na lamang ako nang marinig kong sumara ang pinto na kwarto ko. Nilingon ko ito at nakita ko si Jay.

"Iniiwasan mo ba ako?" tanong nito.

"Ha? Hindi ah. Bakit mo naman nasabi yan?"

"Mula nung huli tayong magkita, di mo na sinagot mga text ko."

"Nagkakataon kasi na wala akong load."

"Ang mga tawag ko."

"Busy lang ako."

"Palagi nalang bang wala kang load at busy ka? E ngayon?"

"Ha? E... Oo."

"Sinungaling!"

Nagulat ako. Di ako nakapagsalita. Galit ang tono ng pananalita niya. Galit ba siya dahil nagsinungaling ako sa pagsasabing marami akong tatapusing school works kaya di ako makakasama sa kanila kahit wala naman talaga akong gagawin?

"Dahil ba 'to dun sa ginawa ko sa'yo nung gabing makitulog ako dito sa inyo?"

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 2)

2009-11-18T01:05:00.000-08:00

Umupo kami sa upuan malapit sa entrance ng sinehan at hinintay na lumabas si Ann. Nagsimulang maglabasan ang mga tao, tanda na tapos na ang pelikula. Paglabas ni Ann nagulat kami nang makitang umiiyak ito.

Namumugto ang mata at halatang maraming luha na ang lumabas mula sa mga ito.

Agad akong nag-isip na baka may nambastos sa kaniya o baka may nakakuha ng cellphone niya o ng ibang gamit niya. Ganun din pala ang naisip ni Jay kaya agad itong nagtanong ng "Napano ka ba? Anong nangyari sa'yo? May nang-holdap ba sa'yo?".

Biglang natawa si Ann nang marinig ang mga tanong na iyon. Nagkatinginan kami ni Jay dahil sa pagtataka.

"Ano ka ba? Hindi no! Naiyak lang kasi ako dun sa movie. Sobra kasing ganda at nakaka-iyak." paliwanag ni Ann.

Muntik ko nang makalimutan na iyakin nga pala ang kaibigan ko. Natawa naman ako at binatukan si Ann. Naalala ko naman na kasama nga pala namin ang boyfriend ng babaeng binatukan ko kaya agad akong nag-sorry kay Jay. Sinabi naman nito na okay lang at tama lang ang ginawa ko sabay batok rin ng pabiro kay Ann. Kunwari pa ay sinabunutan niya ito at sinabihang "Ikaw babae ka, yan ang bagay sa'yo!".

Nagtawanan kaming tatlo. Nagyaya si Ann na kumain na kami ng pananghalian dahil nagutom daw ito habang sumisinghot-singhot dahil sa sipon niya na sumabay sa pag-iyak niya. Nagtanong si Jay kung saan kami kakain at sinabi naman ni Ann na ako ang tanungin nito. Sinabi ko naman na sa Jollibee o sa Mc Donald's nalang kami kumain para tipid na sinang-ayunan naman ng dalawa.

Pagkakain namin ay nagdesisyon kaming tumuloy na sa pamamasyal. Pumunta kami sa isang historical museum at sa kalapit nitong museum na pangbata. Kinagabihan, nagpunta kami sa isang karnabal kung saan nakita kong talagang nag-enjoy si Jay. Nakakailang rides palang kami, nagpaalam na si Ann na pupunta muna sa kotse at magpapahinga. Kaya naiwan kami ni Jay sa karnabal. Parang bata ito na sinakyan ang lahat ng rides kahit yung para sa mga maliliit na bata lang.

Mukhang napagod na rin si Jay kaya nag-aya itong puntahan na si Ann sa kotse at kumain na daw kami. Pagdating sa kotse, nadatnan namin si Ann na tulog na. Sinabihan ko si Jay na huwag nalang kami kumain para maiuwi na namin si Ann. Sumang-ayon naman ito.

Pagdating sa bahay nila Ann, inalalayan ko si Jay sa pagbubuhat sa girlfriend niya. Natuwa ako sa nakita ko dahil halatang mahal na mahal ng taong ito ang kaibigan ko. Talagang napaka-suwerte ni Ann kay Jay.

Nagpaalam ako na uuwi na para makakain at makapagpahinga. Napagod din ako sa mga ginawa namin lalo na sa pagsakay sa mga rides sa karnabal. Nagpaalam naman si Jay na aalis na rin pabalik ng Maynila pag nasigurong maayos na ang lagay ni Ann.

Kinabukasan, paggising ko ay may talong message na sa cellphone ko. Tiningnan ko at nakita kong hindi naka-save sa phonebook ko ang number. Binasa ko at nakita kong iisa lang ang laman ng tatlong text messages. "Gud morning! Slmat s pgsama mo s amin ha. =)". Akala ko'y si Ann ang nag-text at nakigamit lang ng cellphone ng iba kaya nag-reply ako ng "K lng un. kw p, e bstfrnd kta!".

Sumagot ito ng "Wow! Swit mo nman pla! Nga pla, d c ann 2. Si jay ito.". Sakto namang wala na pala akong load kaya hindi na ako nakapag-reply. Maya-maya, may natanggap ulit akong isang text message galing kay Jay. "Bt d k n ngreply? Ngulat k b? Kinuha q no. mo ky Ann khapon nung pinahwak nya cp nya.". Ulit, di ako nakapag-reply dahil wala pa rin akong load. Kaya nag-text ulit siya. "Bc k ba? Cnxa n poh!".

Nakaraan ang ilang linggo, may kumatok sa pintuan at ang nanay ko ang sumagot dito. Tinawag ako ni nanay at sinabing may bisita daw ako. Pagdating ko sa sala, bagulat ako nang makitang si Jay pala ang bisita ko. Pagkakita sa akin ay tumayo ito at nagsabing "Hi! Kumusta ka na?". Sumagot ako ng "Ok lang, upo ka." at umupo na rin ako. Tinanong ko kung nasan si Ann at sinabi nitong nasa bahay nila at masama ang pakiramdam. Tinanong niya ako kung busy daw ba ako at sinabi ko namang hindi dahil bakasyon parin noon.Tinanong niya ako kung ayos lang na samahan ko siya sa pamamasyal doon sa karnabal na pinuntahan namin. Pumayag naman ako sa pag-aakalang kaming tatlo ni Ann ang magpupunta doon.

Nagpaalam ako sa kaniya na maliligo lamang at magbibihis at puwede na kaming umalis. Naghintay siya sa sala habang nanonood ng TV. Dahil alam kong may naghihintay sa akin ay minadali ko ang paliligo ko. Nagbihis ako at nag-toothbrush at nag-aya na ako.

Pinauna ko siyang lumabas ng pinto at sumunod ako sa kaniya hanggang sa kotse. Akala ko'y naghihintay na doon si Ann. Nang hindi ko nakita doon si Ann, tinanong ko si Jay at sinabi nitong hindi daw ito sasama dahil masama nga ang pakiramdam.

Napaurong ako sa kinatatayuan ko. Napansin ni Jay ang pag-aalinlangan ko kaya sinabihan ako nito na "O, ayaw mo na ba?" Sumagot ako ng "A... E... Akala ko kasi, kasama natin si Ann.". "Ganun ba? Di ko naman sinabing samahan mo kami. Ang sinabi ko, samahan mo ako. Pumayag ka naman kaya kailangan mong sumama sa akin." Sagot nito sabay tawa.

Wala naman akong nagawa dahil tama nga naman siya.

Sa kotse, tinanong ako ni Jay kung gusto ko bang kumain muna pero sinabi kong busog pa ako. Kaya tumuloy na kami sa karnabal. Medyo madilim na noon at pagdating namin sa karnabal, pagbaba ko palang ng kotse, agad akong hinawakan ni Jay sa kamay at halos hilain papasok. Sinabihan niya ako ng "Bilisan mo, excited na ako eh! Ehehe!" Agad itong bumili ng dalawang ticket na pang-ride-all-you-can.

Katulad nung unang bese na nagpunta kami doon, sinakyan niya lahat ang rides na parang bata. Wala naman akong nagawa kundi samahan siya sa lahat ng mga iyon. Nang mapagod na ako'y sinabihan ko siya ng "Kuya Jay, pahinga muna ako. Masakit na mga paa ko sa kakalakad eh.". Biglang nagsalubong ang mga kilay nito at nagsabing "Ganun na ba talaga ako katanda? Di ba sabi ko Jay nalang ang itawag mo sa akin.". "Oo nga pala, Jay. Sorry!" sagot ko. "Kung tutuusin, mukha ka pang matanda kesa sa akin eh!" biro nito sabay tawa ng malakas. Alam ko na kahit biro lang iyon, totoong mukha akong mas matanda kesa sa kaniya kaysa htumawa nalang din ako at hindi na sumagot.

Nagyaya nalang ako na maghanap ng upuan o kaya naman ay magpahinga muna sa kotse.Napansin niya ang pananahimik ko kaya humingi ito ng sorry at sinabing biro lang iyong sinabi niya kanina. Sinabi ko naman na hindi ako galit, pagod lang kaya hindi ako umiimik.

Nang makahanap kami ng upuan ay agad akong umupo. Masakit na talaga ang mga binti ko a mga sandaling iyon dahil sa kakalibot namin at kakaulit sa pagsakay sa mga rides. Nagpaalam si Jay na bibili lang ng inumin pero pagdating nito, may bitbit na itong isang malaking Teddy Bear at pinagyabang sa akin. "O kita mo 'to? Nakuha ko ito doon sa duck shooting booth!" at sabay na inabot sa akin ang napanalunan. Natuwa naman ako dahil may ipapasalubong na kami kay Ann. Sinabihan ko siya na "Matutuwa nito si Ann. Kahit anong sama ng pakiramdam niya, siguradong tatalon iyon pag nakita ito!". Bigla niyang inagaw mula sa akin ang stuffed toy at sinabing "Hindi para sa kaniya ito." Iniabot niya ulit ang Teddy Bear sa akin at sinabing "Para sa iyo 'yan. Pinilit kong makuha iyan para may pang-peace offering ako sa iyo, nakababatang kapatid ko!" sabay ginulo ang buhok ko.

"Wow! Salamat ha kuya! Buti nalang may matanda akong kapatid!" na binigyang diin ang pagkakasabi ng matanda, sabay tawa. Bigla naman akong binatukan ni Jay at sinabing "Ah, matanda pal ha!" "Ikaw ha, sumosobra ka na!" sagot ko sabay hampas sa kaniya ng teddy bear na hawak ko. Akmang gaganti ulit ng pagbatok si Jay nang makailag ako. Tumunog ang cellphone ko kaya natigil ang pagkukulitan namin.

Sinagot ko ang tawag ni nanay. Sinabihan niya ako na kung maaari ay umuwi na dahil may naghihintay sa akin na bisita sa bahay. Kaklase ko daw. Kaya niyaya ko si Jay na umuwi na. Ayaw pa sana nitong pumayag dahil gusto pang sumakay sa mga rides pero napilit ko din ito. Pagkahatid sa akin ni Jay ay nagpaalam ito na pupuntahan si Ann para makapagpaalam na rin dahi; kailangan na nitong umuwi sa Maynila.

Di ko na ikukwento yung tungkol sa bisita ko dahil wala naman siayng kinalaman sa kuwento... Ehehe...

Kinabukasan, nagpunta ako sa bahay nila Ann para kumustahin siya. Dinala ko ang teddy bear na bigay ni Jay at ibinigay iyon kay Ann. Sinabi ko nalang na nakalimutan iyon kunin ni Jay sa akin kagabi, pero para sa kaniya talaga iyon. Biniro ko pa siya na mahal ang pagkabili don kaya ingatan niya. Yun na muna ang anak-anakan nila.

Dumating ang buwan ng Mayo, birthday ni ~~May~~ Ann. Tulad ng inaasahan, nandoon si Jay. Masaya kaming nagkantahan, nagkuwentuhan at nagkainan. Nalaman ko na taga-Mindanao pala talaga si Jay at s aMaynila ito nag-aral at doon na rin naghahanap ng trabaho. Doon rin sila nagkakilala ni Ann sa Maynila dahil malapit lamang ang dorm na tinitirhan ni Jay sa bahay ng tita ni Ann. Doon din kasi sa Maynila nag-aral si Ann.

Nagsimula nang dumilim. Nagyaya na ang mga kaibigan namin na mag-inuman. Dahil hindi naman ako umiinom ay nagpaalam na ako na uuwi nalang. Sinabihan ko nalang sila na mag-enjoy pero hinay-hinay lang sa pag-inom.

Pag-uwi sa bahay, nanood nalang ako ng TV. Hindi nagtagal ay may natanggap akong text message. Binasa ko ito at nakitang si Jay ang nag-text.

ITUTULOY...

My Bestfriend's Boyfriend (Part 1)

2009-11-17T20:03:00.000-08:00

Medyo matagal ko ring pinag-isipan kung dapat ko bang ikuwento ito sa inyo o hindi. Nag-aalala rin kasi ako na baka mabasa ito ng taong kasama sa kuwentong ito. Kahit hindi niya alam kung sino talaga ang may gawa ng blog na ito, siguradong malalaman niya na tungkol sa amin ang post na ito.

Bakasyon noon, kaka-graduate ko lang ng high school. Mga alas-singko lang ng umaga noon, ginising ako ng tunog ng cellphone ko. Tiningnan ko ito at nakitang tumatawag ang bestfriend ko na si (itago na lamang natin siya sa pangalang) Ann. Sinagot ko ito. Tinanong ko siya kung bakit at sinabi niyang bumangon na daw ako at magbihis dahil daaanan niya ako kasama ng boyfriend niya. Kararating lang daw kasi ng boyfriend niya galing Manila at gusto niyang mamasyal dito sa aming probinsya (na hindi rin naman kalayuan mula sa Maynila. Siguro ay dalawang oras lang ang biyahe.) at gusto ng kaibigan ko na sumama ako dahil daw mas marami akong alam na puntahan na lugar dito sa amin.

Tumanggi ako. Ang sabi ko'y naakahiya at makakagulo lang ako kung sasama pa ako sa kanila. Pero hindi pumayag ang bestfriend ko na hindi ako sumama. Sinabi niya na magtatampo siya pag tumanggi pa ako. Kilala ko ang kaibigan ko. Pag sinabi niyang magtatampo siya, magtatampo talaga siya at hindi ako kakausapin ng isang buwan. Kaya wala akong nagawa. Sumang-ayon ako at sinabihan niya akong wag nang kumain ng agahan dahil kakain nalang daw kami sa labas. Sinabi niya rin na alas-sais ay dapat handa na akong umalis.

Bumangon ako at dumeretso sa banyo para maligo. Malamig ang tubig kaya hindi na ako nagtagal pa sa paliligo. Naghanap ako ng isusuot at nagbihis. Wala pang alas-sais ay kumakatok na sa pintuan ang kaibigan kong si Ann. Bago ko siya pinagbuksan ng pintuan ay humarap muna ako sa salamin para siguruhing maayos na ang aking hitsura. Kumuha ako ng isang libong piso sa aking drawer para may magamit akong pambayad ng mga kakainin ko at para sa pamasahe ko. Nakakahiya kasi kung magpapalibre ako dahil lang ako ang pinilit na sumama.

Binuksan ko ang pintuan at nagulat ako sa aking nakita. Ang kaibigan ko, may kasamang isang guwapong lalaki. Napaka-disente nito. Nakasuot ng long-sleeved polo na tinupi ang manggas hanggang sa siko. Mukhang malinis at mabango. Sa tinagal-tagal kasi naming magkaibigan nitong si Ann, ngayon lang niya pinakilala ang boyfriend niya. Ang kaibigan ko naman na si Ann ay naka-soot ng isang bestida na hanggang sa taas ng tuhod. Semi-formal ang dating ng dalawa kaya naman nahiya ako sa ayos ko. T-shirt at maong pants lang kasi ang suot ko noon at naka-sapatos na converse.

Ipinakilala ako ni Ann sa boyfriend niya na itago nalang natin sa pangalang Jay. Nakipagkamay ito sa akin at napakalambot ng kamay nito. halatang mayaman at alagang-alaga ang balat.

Binulungan ko si Ann na hintayin ako sandali at magpapalit ako ng soot dahil nakakahiya sa boyfriend niya. Pero binulungan din niya ako na ayos lang at hindi naman maarte ang boyfriend niya. Hinila niya ako sa kamay at sinabing "Tara na!"

Akala ko ay mag-co-commute lang kami sa aming pamamasyal pero nagkamali ako. May dala palang kotse si Jay at yung ang gagamitin namin sa pamamasyal. Sa totoo lang ay wala naman talaga akong alam na magandang pasyalan dito sa probinsya namin. Siguro ay gusto lang talaga akong isama ni Ann kaya idinahilan na mas marami akong alam na magagandang lugar na pasyalan.

Doon ako umupo sa upuan sa likuran. Si Ann naman ay sa tabi ng boyfriend niya umupo. Habang umaandar ang kotse ay hindi ko maiwasang mapansin ang lambingan ng dalawa. Nakikita ko kung pano kilitiin ni Ann si Jay at kung anu-ano pa ang ginagawa nila. Paminsan-minsan ay naghahalikan pa ang mga ito na parang walang pakealam sa akin. Na-OP tuloy ako. Dumaan kami sa isang restaurant para kumain. Nag-alala ako dahil akala ko'y mapapasubo ako sa gastusan dahil isang libo lang ang pera ko. Pero galante naman pala itong si Jay at maaming pera kaya naman siya ang nagbayad ng lahat ng kinain namin.

Halos isang oras din kami sa restaurant na iyon. Ewan ko ba. Hindi naman kami nagku-kuwentuhan. Halos mapanis nga ang laway ko dahil ni hindi man lang ako nagsasalita, maliban nalang kapag sinasabihan ako ni Ann na kung bakit sobrang tahimik ko. Paano ako di matatahimik ay parang wala silang kasama sa mga pinaggagagawa nila.

Nagyaya nang umalis si Ann at sumakay ulit kami sa kotse. alas-nueve na noon at saktong kakabukas lang ng mall na nadaanan namin. Nagyaya si Ann na manood muna ng sine tutal naman daw ay maaga pa. Pagkatapos nalang daw ng tanghalian kami pumunta kung saan man namin gustong pumunta. Sumang-ayon naman si Jay. Ako naman ay walang magawa dahil isa lang akong dakilang tour guide ng dalawa.

Ang baduy kong kaibigan ang namili ng papanoorin kaya naman isang Tagalog love story ang napili niyang theme ng pelikula. Hindi ko na matandaan ang pamagat nito. Doon kami naupo sa bandang gitna, hindi masyadong mataas, hindi rin naman masyadon mababa. Hindi na kami bumili ng pagkain dahil kakakain lang naman namin. Inumin nalang ang binili namin. Si Jay ang nasa kaliwa, ako ang sa kanan at si Ann naman ang nasa gitna.

Sa panonood namin ay di ko naiwasang makatulog dahil hindi ko naman gusto ang pelikula at nainip lang ako. Nagulat ako nang akala ko'y kinalabit ako ni Jay. Tiningnan ko siya at nag-sorry naman siya. Hindi niya pala sinasadyang matamaan ang balikat ko ng akbayan niya si Ann. Nahiya ako sa ayos ko kaya naman nagpaalam ako na magbabanyo lang.

Tiningnan ko ang aking sarili sa salamin at nagpunas ako ng mukha at pagkatapos ay umihi. Palabas na ako ng CR nang makasalubong ko si Jay. Nag-Hi siya sa akin. Nginitian ko naman siya. Tinanong ko siya kung tapos na ba ang pelikula at sinabi niyang hindi pa daw. Iihi lang daw siya at nakiusap na hintayin ko daw siya para sabay na kaming bumalik sa kinalalagyan ni Ann. Sinamahan ko siya sa loob ng CR. Para palang babae itong si Jay sa kaartehan. Andami pang ritwal na ginaa bago matapos sa kaniyang sarili.

Lumabas kami ng CR at nagulat ako nang umakbay siya sa akin habang naglalakad kami. Sinabihan niya ako na naiinip daw siya sa pinapanood naming pelikula kaya nag-aya siyang maghanap ng food stand. Sinabi niyang ite-text nalang daw niya si Ann para sabihing hihintayin nalang namin siya sa labas tutal naman daw ay malapit nang matapo ang pelikula. Nakakita si Jay ng bilihan ng shawarma at inalok ako nito. Paborito ko naman ang shawarma kaya di na ako tumanggi pa.

Sa pag-uusap namin, hindi ko maiwasang tawagin siyang kuya dahil mas matanda siya sa akin ng apat na taon. Nakiusap naman siyang tawagin ko nalang siya sa pangalan niya na medyo matagl din bago ko makasanayan.

Napag-alaman kong kakatapos lang pala niya sa kursong Nursing at kasalukuyang naghahanda pa para sa board exam. Nagbibiruan na kami at nang minsang suntukin niya ako ng pabiro, halos matumba ako dahil sa lakas nito. Malaki kasi ang katawan ni Jay na halatang batak sa gym.

Umupo kami sa upuan malapit sa entrance ng sinehan at hinintay na lumabas si Ann. Nagsimulang maglabasan ang mga tao, tanda na tapos na ang pelikula. Paglabas ni Ann nagulat kami nang makitang umiiyak ito.

ITUTULOY...

Si Tito

2009-11-08T22:16:00.000-08:00

Taong 1999, buwan ng Setyembre. Hindi ko na matandaan kung anong araw, pero ang buwan at taon ay hindi ko malilimutan. Ilang araw nalang noon ay maglalabing-isang taong gulang na ako. Nasa ikalimang baitang ako noon sa elementarya.

Nagpunta kami sa bahay ng tita ko, kapatid ng Nanay ko katulad ng madalas naming ginagawa. Naglalaro ako sa may harapan ng bahay nang magpaalam si Nanay na aalis daw sila ng tita ko para mamili ng mga gagamitin sa birthday party ko. Gusto ko sanang sumama noon pero hindi ako pinayagan dahil tricycle lamang ang gamit nila at kung sasama pa ako'y hindi na magkakasya ang mga pamimilhin.

Hindi na ako nagpumilit, bagkus ay pinagpatuloy ang aking paglalaro. naiwan akong mag-isa kasama ang tito ko na asawa ng aking tita at ang katulong nila.

Ilang sandali lang pagkatapos umalis nila Nanay, nilapitan ako ng tito ko at inaya akong pumasok sa loob ng bahay. Ang sabi niya'y maglalaro daw kami, manonood ng TV at kakain ng kendi. Dahil bata pa ako at tito ko naman iyon, sumama ako.

Pinapasok niya ako sa kuwarto nila ng tita ko. Pagpasok namin sa kwarto ay nakasindi na ang TV at may naka-play na betamax. Hindi ko mastadong maalala kung anong palabas iyon, pero ang natatandaan ko ay may naghahalikan na babae at lalaki. Gaya ng napag-usapan, naglabas siya ng mga chocolate, candies at may prutas pa. Naglabas din siya ng isang board game.

Naglaro kami ng Snakes and Ladders, pero hindi nagtagal, nagyaya ang tito ko na ihinto na namin ang laro, dahil naiinip daw siya. Sinabihan niya ako na panoorin yung nakasalang na betamax. Pinanood ko naman ngunit nagulat ako nung nakita kong naghuhubad na ang mga karakter sa pelikula. Hindi ako sanay nakakakita ng ganoong panoorin kaya naman napatingin ako sa tito ko.

Pagtingin ko sa kaniya ay nakita kong pinagmamasdan na pala niya ako. Ngumiti siya at bigla akong biniro ng "O ano, tumitigas na ba yang titi mo?" sabay hawak sa ari ko. Ako naman ay biglang napaurong at muntikang mahulog sa kama.

Lumapit siya sa akin at hinila ako papunta sa may gitnang bahagi ng kama. Humiga siya at hinila ako upang pumatong sa harapan niya. Nagsimula akong mayakot at tinanong ko siya kung bakit. Ang sinabi niya lang ay "Basta. May gagawin tayo. Katulad ng ginagawa namin ng tita mo."

Takot na takot ako noon pero wala akong magawa. Sinabihan niya ako na tumahimik, kung hindi ay babarilin niya ako. Dati kasing sundalo si tito na nadischarge sa serbisyo ngunit hindi ko alam ang dailan. Tinuro niya yung baril niya na nakasabit sa likod ng pinto kung saan nakasabit ang mga pantalon niya.

Nang makita ko iyon ay nagsimulang tumulo ang luha ko, pero sinabihan niya akong wag mag-iingay kaya naman hindi ko nakuhang humagulgol. Napangisi siya dahil nakita niyang pinipigilan ko ang pag-iyak ko. Sinimulang niyang tanggalin ang sinturon niya. binuksan niya ang botones ng pantalon niya at ibinaba ang zipper nito. Sa mga pagkakataong iyon ay hindi ko pa alam kung ano talaga ang gagawin namin dahil hindi ko naman alam talaga kung ano yung tinutukoy niyang ginagawa nila ng tita ko. Basta ang alam ko lang ay umiiyak ako dahil takot akong mabaril.

Hinubad niya ang pantalon niya, kasunod ang sando at itinira ang brief. Kinakabahan ako. Hinila niya ulit ako para pumatong sa kanya, at sinimulang hawakan ang ari ko at pinaglaruan iyon. Pinilit niyang hubarin ang damit ko na nagawa naman niya. Inutusan niya akong hawakan ang ari niya na hindi ko ginawa, kaya naman sinapok niya ako. Naiyak ulit ako dahil sa sakit ng sapok niya. Sinabihan niya ako na uulitin iyon kung hindi ako susunod kaya naman sumunod na ako.

Hinawakan ko ang ari niya habang nasa loob pa iyon ng brief niya. Ang akala ko ay ganoon lang ang ipapagawa niya sa akin ngunit nagkamali ako. Hinubad niya ang brief niya at muling ipinahawak sa akin ang ari niya. Matigas na iyon. Sinabihan niya akong jakulin ko daw iyon, ngunit hindi ko pa alam ang ibig sabihin ng salitang iyon noon.

Hinawakan niya ang kamay ko na nakahawak sa ari niya at itinaas-baba iyon, at sinabing "Yan, ganyan ang gawin mo." Nandidiri talaga ako sa pinapagawa niya sa akin ngunit wala akong magawa. Pinahubad niya din ang brief ko at inutusan akong upuan ang ari niya. Tumanggi ako kaya inundayan ako ng sampal. Pero nakailag ako. Natakot ako na masaktan kaya sinabi kong gagawin ko na.

Inupuan ko iyon at sumakto iyon sa may butas ng puwet ko. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hinawakan niya ako sa baywang at iginalaw ang katawan ko na parang jinajakol niya ang ari niya sa pamamagitan ng puwet ko.

May kahabaan ang ari niya kaya naman kahit inuupuan ko na iyon ay nakalitaw pa rin ang ulo nito sa may harapan ko na nakadikit sa bayag ko. Ilang sandali pa ay nakita kong may lumabas na likido mula sa ari niya. Ang akala ko noon ay naihi lang siya ngunit nagtaka ako kung bakit ganon nalang ang kulay non.

Pagkatapos noon ay kinuha niya ang likidong iyon at ipinahid sa ari ko. Nandiri ako at bigla akong tumayo at tumakbo papunta sa banyo. Isinara ko ang pintuan at kinandado. Sinundan ako ni tito at tinanggal sa pagkakandado ang pinto gamit ang susi na kasama ng mga susi ng bahay.

Nilapitan niya ako at hinimas himas ang ulo ko ng nakangiti. Humingi siya ng tawad at inutusan akong pumunta sa may shower area kasama niya. Naligo siya at sabay akong pinaliguan.

Pagkatapos naming maligo ay binihisan niya ako at sinabihang huwag kong sasabihin ang ginawa namin kahit kanino dahil kung may makaalam nito ay babarilin niya ako pati ang Nanay ko, sabay turo sa baril niya. naluha ulit ako nang makita iyon.

Binigyan niya ako ng limang piso at tsokolate at pinalabas ng kuwarto ng hihikbi-hikbi.

Nagdaan ang mga taon. Pilit ko iyon kinalimutan hanggang dumating ang isang araw, nabalitaan ko nalang na nagtatago ang tito ko na bumaboy sa akin dahil tinutugis na siya ng mga pulis sa salang rape. Inireklamo kasi siya ng dalawa niyang anak na babae, mga pinsan ko at dalawang apo na anim at limang taong gulang na ginahasa daw sila nito.

Natakot ako. Nagbalik sa ala-ala ko ang mga ginawa niya sa akin kaya naman naiyak ako. Nagalit ako dahil nga hindi pa siya nahuli. Ngunit hindi nagtagal, makalipas ang ilang linggo ay nahuli rin ito. Napatunayang ginahasa nga niya ang mga pinsan at pamangkin ko at nahatulan ng habang buhay na pagkakabilanggo. Kahit na hindi nabigyan ng hustisya ang ginawa niya sa akin ay masaya na rin ako dahil sa ngayon ay nakakulong na siya sa Munting Lupa. Kahit papano'y masasabi kong pinagbabayaran niya ang ginawa niyang pambababoy sa akin.

Hanggang sa panahong ito'y wala pang nakakaalam na madilim na kabanatang iyon ng aking buhay, at wala na akong balak pang ipaalam iyon sa aking pamilya at mga kaibigan.

Naisip kong mag-post ng link dito para sa buong detalye ng paglilitis sa tito ko, ngunit minarapat kong huwag nang ituloy para na rin sa privacy ng mga pinsan at pamangkin ko. Nababanggit kasi doon ang lahat ng mga pangalan nila. Sana ay naiintindihan ninyo.

Simula

2009-06-02T01:21:00.000-07:00

Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano sisimulan ang blog na ito. Una, hindi ko alam kung kaya ko bang i-kwento ang mga madidilim na bahagi ng buhay ko na kahit ang mga pinakamalalapit na kaibigan ko, at mismong mga magulang ko ay walang nakakaalam.

Hindi ko rin alam kung paano ito tatanggapin ng mga nakakabasa. Ako mismo ay iba-iba ang saloobin tungkol sa mga isyung maaari kong ilahad sa blog na ito. Ngunit gayun pa man, maglalakas-loob ako na ilahad sa inyo ang aking mga karanasan na masasabing hindi pangkaraniwan.

Katulad ng sinasabi ng titulo ng blog na ito, oo, ako nga ay naging biktima ng rape. Nakakatawang isipin hindi ba? Kung paanong ang isang lalaki ay magsasabing siya ay biktima ng panggagahasa. Pero bago iyan, hayaan ninyong ipakilala ko ang aking sarili.

Ako si (nag-iisip pa kung anong gagamiting screen name). Ako ay nasa dalawampu't isang taon na at tubong Pampanga. Lumaki ako sa isang pamilya na may apat na miyembro. Ang aking nanay, tatay, kuya at siyempre ako.

Ang tatay ko ay isang chef sa isang restaurant sa Maynila. Minsan sa isang linggo kung siya'y umuwi. Ang nanay ko naman ay walang trabaho, kundi ang mag-alaga sa aming magkapatid. Ang kuya konaman ay mas matanda ng dalawang taon kesa sa akin.

Lumaki ako na ang nanay ko ay napakahigpit. Ngunit gayun pa man, mahal na mahal niya kaming magkapatid. Pero ang masama doon, dahil sa kagustuhan ng nanay ko na magkaroon ng anak na babae, ako ang pilit niyang ginawang babae. Lumaki ako na binibihisan ako ng nanay ko ng mga damit pambabae. Lumaki ako na mga manika ang nilalaro at hindi baril-barilan o kotse-kotsehan. Hindi ko naranasan na magbisikleta, magbasketbol at maglaro kasama ang ibang batang lalaki. Nanatili akong nakakulong sa loob ng bahay. Wala naman akong magawa dahil sa sandaling lumabas ako ng bahay, pamalo ang sasalubong o susundo sa akin.

Kung itatanong ninyo kung gusto ba ng tatay ko ang ganoon, ang sagot ay hindi. Hindi naman niya alam na ganuon ang sitwasyon dahil nga sa tuwing linggo lang siya kung umuwi at laging tulog buong araw tuwing day-off niya. May mga pagkakataon na bibihisan ako ng nanay ko ng damit pambabae at uutusang mag-astang babae at gisingin ang tatay ko sa ipit na boses at sabihing "Tay, babae po ako.".

Naaalala ko noon, may isang pagkakataon na pumunta kami sa isang resort at pinasuot ako ng nanay ko ng itim na bathing suit. Wala akong magawa dahil palo ang aabutin ko kung sakaling tumanggi ako. At kung piliin ko mang mapalo naman kesa magsuot ng bathing suit, papaluin pa rin ako hanggang isuot ko iyon. Kaya naman wala akong choice kundi sumunod.

Nakakatawa, hindi ba? Ngunit hindi naging madali para sa akin ang ganun, dahil bilang bata, mahirap ang makatanggap ng mga panunukso mula sa aking mga pinsan at pati na rin mula sa aking sariling kuya.

Nagpatuloy ang ganoong ugali ng nanay ko hanggang makatapos ako ng elementarya. Sa awa ng Diyos, nahinto iyon ng tumungtong ako sa high school. Ngunit dahil nga sa hindi ako nasanay sa mga mabibigat na gawain, hindi ko naranasang maglaro ng kahit anong sports, naging malamya ang aking mga kilos (na unti-unti ko nang nabago sa paglipas ng panahon) at hindi man lang tinubuan ng malalaking muscle sa katawan, maliit ang mga bisig at walang nakabukol na muscle ang likod ng binti.

Maraming pagkakataong tinatawag ako ng mga tao ng miss o ate. Na natutunan ko ng mabuhay ng kasama ang ganun.

Nung ako'y nag-aaral pa, hindi maipagkakaila ang naging epekto ng pagpapalaki sa akin ng aking nanay. Malamya ang kilos, lampa at laging mababa ang marka sa subject na Physical Education kung saan puro sports ang basehan ng grades. Laging puro babae ang kasama ko at hirap akong makihalubilo sa mga lalaki lalo ng kung mayabang ang mga ito. Lagi tuloy akong tampulan ng tukso ng mga kaklase kong lalaki na walang magawa sa buhay.

Hindi ko nalang sila pinapansin dahil ayokong makipag-away. Hindi dahil takot akong masaktan sa pakikipag-away kundi dahil ayokong lalo pang dumami ang nanunukso sa akin. Alam ko kasing kung makikipag-away ako, kakalat lang ang usapan tungkol sa dahilan kung bakit nagsimula ang away.

Hindi ko naman sinisisi ang nanay ko kung bakit nangyari sa akin ang ganong mga bagay dahil alam ko namang biktima din siya ng pagnanasa na magkaroon ng isang anak na babae. Medyo minalas nga lang ako dahil ako ang napili niyang gamitin para maisakatuparan iyon.